…Инҷили ҷалоли Масеҳ». (2 Қӯринтиён 4:4)
Мо ҳеҷ гоҳ набояд фаромӯш кунем, ки Инҷил хушхабари ҷалоли Масеҳ аст. Дуруст аст, ки он ба Он ки маслуб шуд ва дафн шуд, дахл дорад. Аммо Ӯ дигар дар Салиб нест, дигар дар Қабр нест. Ӯ эҳё шудааст, ба осмон сууд кардааст ва Инсони ҷалолдор дар дасти рости Худост.
Мо Ӯро ҳамчун Наҷҷори фурӯтани Носира, Хизматгори азобкаш ё Ғариби Ҷалил муаррифӣ намекунем. Мо Ӯро ҳамчун хайрхоҳи занонаи санъати динии муосир низ муаррифӣ намекунем.
Мо Худованди ҳаёт ва ҷалолро мавъиза мекунем. Ӯст, ки Худо Ӯро баланд бардоштааст ва номе додааст, ки аз ҳар ном болотар аст. Ба номи Ӯ ҳар зону хам хоҳад шуд ва ҳар забон Ӯро Худованд ба ҷалоли Худои Падар эътироф хоҳад кард. Ӯ бо ҷалол ва шараф тоҷдор аст, Шоҳзода ва Наҷотдиҳанда.
Аксар вақт мо Ӯро бо паёме, ки мавъиза мекунем, беобрӯ мекунем. Мо инсонро бо истеъдодҳояш баланд мебардорем ва таассуроте эҷод мекунем, ки Худо хушбахт мебуд, ки чунин инсон ба Ӯ хидмат кунад. Мо чунин менамоем, ки гӯё инсон ба Худованд бо эътимод ба Ӯ як неъмати бузург мекунад. Ин Инҷил нест, ки Ҳаввориён мавъиза карданд. Онҳо, дар асл, гуфтанд: «Шумо қотили гунаҳкори Худованд Исои Масеҳ ҳастед. Шумо Ӯро гирифтед ва бо дастҳои шарир Ӯро ба дарахт мехкӯб кардед. Аммо Худо Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро дар дасти рости Худаш дар осмон ҷалол дод. Ӯ имрӯз дар он ҷост, дар бадани ҷалолдори гӯшт ва устухон. Дасти Ӯ, ки аз мехҳо захмдор шудааст, асои ҳукмронии ҷаҳониро дар даст дорад. Ӯ боз бармегардад, то ҷаҳонро бо адолат доварӣ кунад. Ва шумо беҳтар аст, ки ТАВБА кунед ва бо ИМОН ба Ӯ рӯ оваред. Роҳи дигари наҷот нест. Дар зери осмон номи дигаре нест, ки дар байни одамон дода шуда бошад, ки бо он мо бояд наҷот ёбем». Оҳ, барои диди тозаи Инсон дар ҷалол! Ва барои забоне, ки ҳазорон ҷалолро, ки пешонии Ӯро тоҷдор мекунанд, баён кунад! Он гоҳ, чунон ки дар Пантикост, гунаҳкорон дар пеши Ӯ ба ларза меомаданд ва фарёд мезаданд: «Эй мардон ва бародарон, чӣ кунем?» }
