Мо дар мусибатҳо низ ҷалол медиҳем: донистани он ки мусибат сабрро ба вуҷуд меорад; ва сабр, таҷриба; ва таҷриба, умед; ва умед шарм намедорад; зеро муҳаббати Худо дар дилҳои мо тавассути Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо дода шудааст, рехта шудааст. (Румиён 5:3-5). Кӣ дар мусибат ҷалол медиҳад? Аксарияти мо барои гурехтан аз он милҳо мегурехтем; аммо агар мо файзеро, ки дар он истодаем, бидонем, ва агар муҳаббати Худо дар дилҳои мо тавассути Рӯҳи Муқаддас, ки ба мо дода шудааст, рехта шуда бошад, ва агар мо оқибатеро, ки аз мусибат таъмин мешавад, бидонем, мо дар он ҷалол хоҳем дод. Он ки моро дӯст медорад, назорати олии ҳама чизро дорад; ва агар ин тавр бошад, пас чӣ? Хуб, мо мулоҳиза мекунем, агар Ӯ мусибатро иҷозат диҳад, ин бояд барои некӣ ва баракати мо ва бо назардошти он чизе, ки меояд, бошад. Аз ин рӯ, мо бо Ӯ аз он мегузарем.
Маънои мусибат
Р.К. Тренч дар «Таҳқиқи калимаҳо»-и худ тавзеҳи хеле ҷолиби калимаи мусибатро дорад. Ӯ мегӯяд: «Ин калима аз лотинӣ гирифта шудааст tribulum, ки асбоби кӯфтани ғалла ё ғалтак буд, ки тавассути он деҳқон ғалларо аз пӯст ҷудо мекард; ва tribulatio дар маънои ибтидоии худ амали ҷудокунӣ буд. Аммо баъзе нависандагони лотинии калисои масеҳӣ ин калима ва тасвирро барои баён кардани ҳақиқати баландтар истифода бурданд; ғам, изтироб ва мусибат воситаҳои таъиншуда барои ҷудо кардани он чизе, ки дар одамон сабук, ночиз ва камбағал аст, аз чизи сахт ва ҳақиқӣ; коҳ аз гандум.» Ҳеҷ тасвире наметавонад аз ин бештар таъсирбахш бошад ва ҳеҷ чиз барои мо аз ин бештар рӯҳбаландкунанда наметавонад бошад, ки мусибат барои халос шудан аз коҳе, ки дар мост, то гандум боқӣ монад. Ин аён аст, ки зарур аст, ва мо набояд тарсем. Мо ба ҳеҷ ваҷҳ зиён намебинем, зеро ба мо итминон дода шудааст, ки агар мо дар дасти Худо бошем, «ҳатто як донаи хурдтарин ба замин нахоҳад афтод» (Амос 9:9).
Таъсири мусибат
Мусибат металли рӯҳро месанҷад, он бештар мекунад, онро обутоб медиҳад, чунон ки пӯлод обутоб дода мешавад, ва он дар мо истодагарӣ ба вуҷуд меорад, ва «Хушбахт аст он марде, ки истодагарӣ мекунад дар васваса; зеро вақте ки ӯ озмуда шавад, тоҷи ҳаётро хоҳад гирифт, ки Худованд ба онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, ваъда додааст» (Яъқуб 1:12).
Мусибат сабрро ба вуҷуд меорад, ва сабр таҷрибаро, ва таҷриба умедро. Вақте ки мо дар мусибат истодагарӣ мекунем, ба дониши таҷрибавии худ, ва роҳи Худо бо мо мерасем, ва дар итоат ба иродаи муқаддаси Ӯ мо файзи ҷубронкунандаеро дорем, ки Ӯ ба ҷонҳои мо мерезад. Ғайр аз ин, мо ба дидани оқибате, ки Ӯ дар назар дорад, оғоз мекунем. Мо мисли Аюб нестем, зеро ӯ, марди бечора, аз мусибати худ бе донистани «чаро»-и он гузашт; аммо мо, ки дар бораи сабри ӯ шунидаем, оқибати Худовандро низ дидаем. Ӯ моро дар нодонӣ дар бораи сарнавишти мо нагузоштааст. Ӯ моро пешакӣ таъин кардааст, ки «ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунем, то ки Ӯ дар байни бародарони зиёд нахустзода бошад» (Румиён 8:29).
Мусибат рӯҳро аз фикрҳои заминӣ пок мекунад; ва чизҳои ноаён, абадӣ барои мо воқеитар мешаванд; умед қавӣ мегардад. Умеди мо моро ноумед намекунад, зеро мо муҳаббатеро медонем, ки ҷалоли ояндаро ваъда дода ва омода кардааст. Мо аз ин тавассути Рӯҳи сокин, ки гарави ҷалол аст, ва муҳаббати Худоро ҳоло дар миёни мусибат барои мо воқеӣ мегардонад, итминон дорем.
Яқинии умеди масеҳӣ
Воқеан, умед дар паси ин шодӣ дар мусибат қарор дорад: ҳадафи ниҳоӣ, ҳадаф дар пеши назари мо бузург мешавад ва мо ҳозираро дар нури он чен мекунем. Ин ҳамон чизест, ки Павлус дар назар дошт, вақте ки ӯ навишт: «Мусибати сабуки мо, ки танҳо барои як лаҳза аст, барои мо вазни ҷалоли бениҳоят зиёд ва абадӣ ба вуҷуд меорад; дар ҳоле ки мо ба чизҳое, ки дида мешаванд, наменигарем, балки ба чизҳое, ки дида намешаванд: зеро чизҳое, ки дида мешаванд, муваққатӣ ҳастанд; аммо чизҳое, ки дида намешаванд, абадӣ ҳастанд» (2 Қӯринтиён 4:17-18). Агар умеде, ки имон дар дил бедор мекунад, дар инсон намебуд, ӯ дар мусибат шодӣ карда наметавонист; дар мусибат бе умед будан таҷрибаи бадбахтона мебуд. Имон ва умед ва муҳаббат якҷоя мераванд ва онҳо дар рӯҳ инкишоф меёбанд, вақте ки мо бо Худо аз мусибат мегузарем.
Ин умеде, ки шарм намедорад ва масеҳиро пирӯзмандона аз ҳама мусибатҳои ӯ мегузаронад, ба «умеде, ки дар синаи инсон абадӣ месабзад» ва бо нафаси марг пажмурда ва нобуд мешавад, монанд нест; он ба Худо ва Каломи Ӯ нигаронида шудааст, он мутмаин ва яқин аст, бо лангари мустаҳкам. Ин калима дар забони инсонӣ маънои номуайяниро гирифтааст, зеро эҳтимолан, беҳтарин умедҳо дар ин зиндагӣ бо ноумедӣ ба охир мерасанд. Аммо умеди масеҳӣ чизест, ки ба ӯ аз ҷониби Каломи тағйирнопазири Худо кафолат дода шудааст, ки ӯ ҳанӯз онро надорад. Ӯ фарзанди Худо, вориси Худо ва ҳамворис бо Исои Масеҳ аст, ва ворисон бояд ба мерос дохил шаванд; дар айни замон, ӯ медонад ки ҳама чизҳо - ҳар зарбаи трибулум - дар роҳҳои Худо бо ӯ барои некӣ якҷоя кор мекунанд. Ҳамон тавре ки ӯ ба сурати Писари Худо мувофиқат хоҳад кард, ҳамин тавр ҳоло ҳамаи ин чизҳо, дар ҳоле ки ӯ ин анҷоми ҷалолро интизор аст, барои мувофиқати ахлоқӣ ба Масеҳ ҳоло кор мекунанд, онҳо коҳро дур мекунанд, то ки донаи пок боқӣ монад. Ё барои истифодаи тасвир аз студияи ҳайкалтарош, «Вақте ки санг кам мешавад, тасвир пайдо мешавад.»
Хулоса
Биёед бештар дар бораи ҷалолҳои оянда мулоҳиза кунем, ва дар бораи онҳо бештар суруд хонем, ва таваҷҷӯҳи бародарони худро дар Худованд ба онҳо равона созем, ва пайваста «ба сӯи офтоб нигарем, ва бо чеҳраҳои тиллоӣ, бо ҳамдигар оҳиста дар бораи умеди худ сухан гӯем.»
