Ист, эй бегона, вақте ки мегузарӣ! Чӣ тавре ки ту ҳоло ҳастӣ, ман ҳам як вақтҳо будам; Чӣ тавре ки ман ҳоло ҳастам, ту ҳам ба зудӣ хоҳӣ шуд. Худро барои пайравӣ аз ман омода кун.
Инҳо суханоне буданд, ки ман дар санги қабре дар як манзараи кӯҳнаи даштӣ дидам, ки бо наберагонам сайр кардам. Шахси дар он ҷо дафншуда мехост ба ҳамаи гузарандагон паёме расонад, паёме, ки ҳар рӯз ба садҳо нафар дода мешавад. Ин ҳамон паёмест, ки дар Ибриён 9:27 омадааст, ки мегӯяд: «Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо пас аз ин доварӣ» (NKJV). Овози мурда ба мо мегӯяд, ки мо бояд барои рӯ ба рӯ шудан бо марг омода бошем!
Ман намедонистам, ки пеш аз он ки вақт дошта бошам, ки дар бораи ин паём бисёр фикр кунам, ман ҳам дар остонаи марг қарор мегирам. Ҳангоми ба хона баргаштан аз сафар, ронандаи дигаре дар роҳи деҳот аломати истро нодида гирифт ва бо мошини ман бархӯрд. Ман сахт маҷрӯҳ шудам ва чанд рӯз дар рӯйхати муҳим будам. Ду ҷавон дар мошини дигар кушта шуданд.
Ман барои мулоқот бо Худо омода будам, зеро боқимондаи порча аз Ибриён мегӯяд: «Пас Масеҳ як бор барои бардоштани гуноҳҳои бисёриҳо қурбонӣ шуд. Ба онҳое, ки Ӯро бо шавқ интизоранд, Ӯ бори дуюм, бидуни гуноҳ, барои наҷот зоҳир хоҳад шуд» (ояти 28). Ин маънои онро дорад, ки вақте Масеҳ дар салиб мурд, Ӯ барои гуноҳҳои шумо ва ман мурд. Чӣ тавре ки ман кардаам, шумо бояд аз гуноҳҳои худ тавба кунед ва Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед. Онҳое, ки ин корро намекунанд, бо натиҷаи даҳшатноки гуноҳҳои худ – ҷазои абадӣ дар дӯзах рӯ ба рӯ хоҳанд шуд. Аммо ҳар касе, ки ҳоло ба Худованд Исои Масеҳ эътимод мекунад, то абад бо Худо дар осмон хоҳад буд.
Мисли овози мурда, ман аз шумо хоҳиш мекунам, ки пеш аз он ки то абад дер шавад, дар ин бора фикр кунед!
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16). Оё шумо инро мефаҳмед? Мо метавонем ба шумо бештар гӯем.
