Шумо ба куҷо меравед?
⏳ Вақти мо дар рӯи замин кӯтоҳ аст! Ҳар соли гузашта, ҳар офтоби ғурубкунанда, ҳар як соати соат рӯзҳои моро дар рӯи замин кӯтоҳ мекунад ва моро зуд, бесадо, вале бешубҳа ба абадият мебарад.
Лаҳзае фаро хоҳад расид, ки ҳаёти моро дар рӯи замин хотима медиҳад ва ё суруде дар осмон ё нолае дар дӯзах оғоз хоҳад кард. Сарнавишти абадии мо он гоҳ то абад мӯҳр зада мешавад. Каломи Худо мегӯяд: «Шумо намедонед, ки фардо чӣ мешавад. Зеро ҳаёти шумо чист? Он ҳатто буғест, ки муддате пайдо мешавад ва сипас аз байн меравад» (Яъқуб 4:14).
Имрӯз дастҳои шумо ба кор банд аст, чашмони шумо мебинанд, ақли шумо фикр мекунад, шумо барои оянда нақша мекашед. Фардо ҳама чиз ором аст. Шумо ба абадият рафтаед. Китоби Муқаддас мегӯяд: «Барои одамон муқаррар шудааст, ки як бор бимиранд, аммо баъд аз ин доварӣ» (Ибриён 9:27).
Аз худ ростқавлона пурсед: «Оё ман барои абадият омодаам?» Ба виҷдони худ вақт диҳед, то ҷавоб диҳад ва боварӣ ҳосил кунед, ки овози онро пахш накунед. Бигзор осмон ва дӯзахи оянда дар тамоми воқеияти худ дар пеши шумо истанд. Яке аз онҳо хонаи ниҳоии шумо хоҳад буд ва имрӯз вақти интихоби шумост. «Зеро агар одам тамоми ҷаҳонро ба даст орад ва ҷони худро аз даст диҳад, ба ӯ чӣ фоида дорад? Ё одам барои ҷони худ чӣ медиҳад?» (Марқӯс 8:36-37).
Шумо барои чӣ зиндагӣ мекунед? Шумо ба куҷо меравед? Албатта, шумо намехоҳед, ки бо Худо бо ҷони наҷотнаёфтаи худ вохӯред – ва ҳалок шавед. Оё шумо фикр мекунед, ки Худои муқаддас шуморо бо гуноҳҳои худ ба осмон қабул мекунад? Имконнопазир аст! Худо мегӯяд: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, агар касе аз нав таваллуд нашавад, ӯ наметавонад Малакути Худоро бубинад» (Юҳанно 3:3).
Оё шумо аз нав таваллуд шудаед? Оё шумо Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кардаед? Исо гуфт: «Ман роҳ, ростӣ ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас ба назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6).
Худо албатта намехоҳад, ки шумо дар гуноҳҳои худ бимиред ва то абад гум шавед, зеро Китоби Муқаддас мегӯяд: «Худованд дар бораи ваъдаи Худ суст нест, чунон ки баъзеҳо сустиро мешуморанд, балки нисбат ба мо сабр мекунад, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9). «Ба ҳаёти Ман қасам,» мегӯяд Худованд Худо, «Ман аз марги шарирон хурсанд нестам, балки аз он ки шарирон аз роҳи худ баргарданд ва зиндагӣ кунанд» (Ҳизқиёл 33:11).
Исои Масеҳ, Писари Худо, барои шумо хашми Худоро бар зидди гуноҳ таҳаммул кард. Ӯ, Одили, барои шумо, беадолат, азоб кашид, то шуморо ба Худо биёрад (1 Петрус 3:18). Имрӯз Ӯ ба шумо бахшиши комил ва ҳаёти абадӣ пешниҳод мекунад. Ӯро ҳоло қабул кунед, чунон ки ҳастед – гунаҳкори маҳкумшуда – ва барои абадият наҷот ёбед. Ба Ӯ бигӯед (Ӯ шуморо дар ҳар куҷое ки бошед, мешунавад), ки чӣ қадар ба бахшиши комили Ӯ ниёз доред ва мехоҳед ва мехоҳед, ки Ӯ ҳаёти шуморо назорат кунад.
