Шумо метавонед рӯйхати онҳоро дар Китоби Муқаддас пайдо кунед; масалан, дар Ибриён 11, ё дар 2 Подшоҳон 23, «мардони тавонои» Довуд. Аммо шахсиятҳо низ ҳастанд, ба монанди Довуд дар Аҳди Қадим, ҷавоне, ки Ҷолёт-ро танҳо бо камон кушт ва сари бузургҷуссаро бо шамшери худаш бурид. Биёед рӯйхатро каме дарозтар кунем: Довуд Ливингстон, сайёҳ дар Африқо, ки бо дафн шуданаш дар Вестминстер Аббей қадрдонӣ шудааст, аммо қалбаш дар Африқое, ки ӯ дӯст медошт, дафн шудааст. Шояд беҳтарини ҳама шаҳиди Шотландия, Ҷорҷ Вишарт буд, ки 1 марти соли 1546 дар сутун сӯзонида шуд. Ӯ бо пирӯзӣ мурд! Азобдиҳандаи асосии ӯ зону зада, бо бӯсидани рухсорааш аз ӯ бахшиш пурсид! Марги ӯ дар синни 33-солагӣ Юҳанно Ноксро илҳом бахшид, ки «чӯбро ба даст гирад».
ИРМИЁ
Чаро Ирмиёро яке аз қаҳрамонони осмон мешуморанд? Барои он ки аз ҳамаи пайғамбарон ӯ душвортарин вазифа, мухолифати аз ҳама қатъӣ дошт ва ӯ бо шукӯҳ пирӯз шуд. Исроил аз Худое, ки онҳоро ин қадар фаровон баракат дода буд, хеле дур шуда буд. Сарфи назар аз таърихи тӯлонии мардони содиқ, вақти он расида буд, ки Худованд дар доварӣ амал кунад. Дар замони зиндагии Ирмиё, Исроил аз ҷониби халдониён мағлуб шуд ва боқимондаи миллат ба Бобил бурда шуд. Подшоҳ Сидқиё кушта шуд ва Ерусалим хароб гардид.
Ирмиё бояд ба миллат фаҳмонад, ки чаро ин ҷазои шадид зарур буд, ба виҷдони миллати гунаҳкор сухан мегуфт. Табиист, ки ӯ аз ҳама марди нафратдошта дар Ерусалим буд. Мардуми худи ӯ, мардони Анотӯт, зидди ӯ буданд; пайғамбарон, коҳинон ва мардум зидди ӯ мубориза мебурданд; ва шоҳзодагон ва ҳатто Подшоҳ ба ӯ муқобилат мекарданд. Ӯ занҷирҳоро кашид, дар ҳавлии зиндон маҳбус буд ва ду маротиба ба зиндон андохта шуд — як бор барои ғарқ шудан дар лой. Ҳаёти ӯ аксар вақт дар хатар буд.
Инчунин дар хотир доред, ки Ирмиё ҳамон мардумеро, ки ба онҳо танҳо даҳшатноктарин довариҳоро ваъда дода буд, сахт дӯст медошт. Ин моро ба савол меорад, ки ӯ дар ҳамаи ин таҳқир ва шарм ва азоб чӣ гуна нигоҳ дошта шуд? Албатта, ӯ ба кӯмаки хеле махсус аз Худованд ниёз дошт, ва кӯмак кам набуд.
Ҳамин кӯмак имрӯз хеле зарур аст. Сабри Худо ва илтиҷои Ӯ сахт озмуда мешавад. Доварӣ наздик аст. Худованд ҳоло тамоми ҷаҳонро доварӣ хоҳад кард, на бо об, чунон ки дар рӯзҳои Нӯҳ, балки бо оташ (2 Петрус 3:7). Аммо мардону занони содиқ имрӯз метавонанд маҳз ҳамон захираро, ки Ирмиё дошт, исбот кунанд. Ин захира Каломи Муқаддаси Худост.
Вақте ки Худо дар Аҳди Қадим ба мардум бо қатъият сухан мегӯяд, формула баъзан «инчунин Худованд мегӯяд!» аст. Дар Аҳди Қадим он тақрибан 359 маротиба рух медиҳад — тақрибан 157 маротибаи онҳо дар Ирмиё мебошанд. Эзоҳ дар тарҷумаи Дарбии Китоби Муқаддас ба мо хотиррасон мекунад, ки номи Худо ҳамчун Яҳува тақрибан 700 маротиба рух медиҳад. Инчунин қайд кардан лозим аст, ки номи Ирмиё эҳтимолан маънои «Яҳ баланд аст»-ро дорад – як мулоҳизаи хеле гаронбаҳо. Аз ин рӯ, мо метавонем ояти 16-ро дар боби 15 осонтар фаҳмем,
«Суханони Ту ёфт шуданд, ва ман онҳоро хӯрдам, ва суханон барои ман шодӣ ва хурсандии қалбам буданд.» Чӣ чизҳои аҷибе ба ин пайғамбар маълум карда шуданд, масалан, Аҳди Нав дар боби 31. Дарозии асорати Бобил дар боби 25 пешгӯӣ шудааст ва асос барои дуои Дониёл дар Дониёл 9:2. Эътимоди Ирмиё ба Худованд ӯро ташвиқ кард, ки дар кишваре, ки ба зудӣ ба дасти бобилиён меафтад, замин харад (боби 32).
Ва чӣ ҳамкории аҷиберо Ирмиё дар ҳамаи таҳқир ва азобҳои худ исбот кард: Борук, котиби ӯ, ки пешгӯиро дар навиштаҷоте, ки ба Закарё дода шуда буд, аз нав навишт, вақте ки Подшоҳ пешинаро сӯзонда буд (боби 36); Эбед-Малик, ки барои Ирмиё ба Подшоҳ шафоат кард ва бо 20 мард Ирмиёро аз зиндон баровард (боби 38); ва Аҳиқом (боби 2), ки ӯро аз дасти мардуме, ки мехостанд ӯро ба қатл расонанд, наҷот дод.
«Ҳикмат доноёнро аз даҳ марди тавонои дар шаҳр буда қавитар гардонд» (Воиз 7:19), аммо Ирмиё ҳамчун «шаҳри мустаҳкам, ва сутуни оҳанин, ва деворҳои мисин, бар зидди тамоми замин» таъин шуда буд (Ирмиё 1:18). Мисли ислоҳотгар, Ирмиё метавонист бигӯяд, «Худо ва Ирмиё аз тамоми ҷаҳон тавонотаранд.» Инчунин дар хотир доред, ки вақте исроилиён ниҳоят таслим шуданд ва ба асорат бурда шуданд, ягона марди озод дар Ерусалим Ирмиё буд (боби 40:40)! Чӣ тасдиқи оммавӣ, ки ҳамаи пешгӯиҳои Ирмиё дуруст буданд.
Даъват ба муқаддасон
Пас, паём барои муқаддасони Худо чист? Худро ба «Китоб!» бахшед. Мо дар замоне зиндагӣ мекунем, ки Худо аз байн бурда мешавад, баъзан бо ҳилла (масалан, назарияи эволютсия Худоро дар офариниш аз байн мебарад), аммо баъзан ин кор аз ҷониби шахсе анҷом дода мешавад, ки шоҳзодаи маккорӣ, худи Иблис аст. Ӯ рӯйхати бепоёни роҳҳоро дорад, ки дилҳо ва ақлҳо ва ҳаёти мардону занонро бо ҳар чизе ба ҷуз Худо ва Каломи Муқаддаси гаронбаҳои Ӯ машғул кунад. Ояти тақвими ҳаррӯза кофӣ нест. Ва на танҳо ҳарфи навиштаҷот кофӣ аст! Он бояд бо фурӯтанӣ қабул карда шавад, он бояд «Каломи шинондашуда» бошад (Яъқуб 1:21). «Онро ҷустуҷӯ кунед, нависед, дар он дуо кунед, онро зиндагӣ кунед, боз нақл кунед, дар ҳақиқат онро паҳн кунед!» Пайғамбари дигар ба мо рӯҳбаландкунанда мегӯяд
«Он ба назди Ман холӣ барнамегардад» (Ишаъё 55:11). Ва ба саҳифаи унвон баргардем, ин роҳи қаҳрамони осмон шудан аст. Ваҳй 3:11 ба мо дар бораи як гурӯҳи «қувваи кам, ки номи Маро инкор намекунанд, ки номи Маро нигоҳ медоранд ва Каломи сабри Маро нигоҳ медоранд» нақл мекунад. Ин чӣ шарафест! Бигзор ҳеҷ кас ин тоҷро аз мо нарабояд (Ваҳй 3:8-11). Оҳ, Китоби Муқаддас ва Онро, ки муаллиф аст, беҳтар донистан.
