БАРОИ ИД ОМОДАГӢ
Мавлуди Исоро дар замина гузоштан
Мавлуди Исо наздик аст! Ин як вақти бузурги идона, ҷашн, мубодилаи тӯҳфаҳо ва изҳори муҳаббат ва некхоҳӣ нисбат ба якдигар аст. Ин вақтест, ки масеҳиён таваллуди Исои Масеҳро ба ёд меоранд. Ҳама дар ин вақти сол дӯстонаанд.
Қиссаи Мавлуди Исо дар заминаи як ҳикояи бузургтар аст. Мо дар бораи он аз Китоби Муқаддас меомӯзем, ки паёми таърихии Худо ба инсоният аст. Баъзеҳо мепурсанд: «Чаро Худоро ба Мавлуди Исо дохил кунем?» Зеро Ӯ дар паси кӯдаки махсусе буд, ки тақрибан 2000 сол пеш дар Байт-Лаҳм таваллуд шуда буд.
Аммо оё илм ҳама чизро бидуни зарурати дохил кардани Худо шарҳ надодааст? Не! Он мураккабии ҳаётро шарҳ дода наметавонад. Мо дар ҷаҳони бисёр мавҷудоти зинда зиндагӣ мекунем, ки он қадар мураккабанд, ки илм наметавонад онро аз моддаи ғайризинда эҷод кунад. Олимон ҳатто як ҳуҷайраи зиндаро, ба монанди амёба, истеҳсол карда наметавонанд. Ғайр аз ин, организмҳои зинда қобилияти беназири доимии таъмир ва нигоҳдорӣ ва такрористеҳсоли худро доранд – қобилияте, ки илм ва технология онро такрор карда наметавонад. Инчунин, пайдоиши «нармафзор»-и молекулаи ДНК-ро илм шарҳ дода наметавонад. Пайдоиши ҳаёт берун аз доираи илм аст, инчунин пайдоиши модда, энергия ва вақт. Чаро умуман чизе вуҷуд дорад? Ин саволҳои «чаро» ва «пайдоиш» берун аз доираи илм мебошанд.
Тасвири калон
Дар ибтидои замон Худо ҳаётро дар рӯи замин офарид. Аввалин одамон, Одаму Ҳавво, дар Боғи Адан зиндагӣ мекарданд. Ин утопия буд, аммо дер давом накард. Худо итоаткории онҳоро бо гуфтани он ки аз яке аз дарахтони боғ нахӯранд, озмуд. Аммо онҳо ба хӯрдани ин дарахт васваса шуданд ва вақте ки онҳо ин корро карданд, ба Худо итоат накарданд. Ин бадӣ ва исёнро ба ҷаҳон овард ва мо ҳама ин табиати гунаҳкорро мерос гирифтаем. Вақте ки Худо онро лаънат кард, ҷаҳон комилан тағйир ёфт; Ӯ маргро ҷорӣ кард ва байни одамон ва Худо монеа гузошт. Аз ин рӯ, мо дар ҷаҳони сахт, ноумедкунанда ва пӯсида зиндагӣ мекунем – ҷаҳони беморӣ, ранҷу азоб ва беадолатӣ. Аз ин рӯ, ҳаёт мубориза аст ва муносибатҳои мо вайрон шудаанд – бо якдигар, бо муҳити физикӣ ва бо Худо. Ҳеҷ кас имрӯз утопия дошта наметавонад. Агар ин охири ҳикоя мебуд, пас ҳеҷ чизи доимӣ барои зиндагӣ намебуд ва мо ноумед, афсурда ва пессимист мешудем.
Хушбахтона, ин охири ҳикоя нест. Худо барои инсоният нақшаи наҷот дошт; он дар Китоби Муқаддас аз ҷониби шоҳидон сабт шудааст. Ин ҷамъбасти ин нақша аст. Худо Писари Худ, Исои Масеҳро ба замин мефиристад, то муносибати байни моро ва Худоро ислоҳ кунад. Ӯ ба ҷаҳони мо ба таври шахсӣ ворид шуд. Ӯ дар тарафи мост ва ҳар кори имконпазирро барои наҷот додани мо кард. Исо мисли инсон зиндагӣ мекард, ба истиснои он ки Ӯ гунаҳкор набуд, зеро Ӯ Писари илоҳии Худо буд. Ӯ ҳаёти комил ва бегуноҳро дар итоат ба Худо зиндагӣ кард; коре, ки Одаму Ҳавво накарданд. Сипас Ӯ кушта шуд, то моро наҷот диҳад – то ҷазои гуноҳро, ки мо сазовори он ҳастем, ба дӯш гирад. Танҳо як шахси комил метавонист ин корро кунад. Ин нақша тақрибан 33 сол – аз таваллуди Исо то маргаш – давом кард. Мо таваллуди Ӯро дар Мавлуди Исо ва маргашро дар Пасха ба ёд меорем.
Ин мавридҳо ба мо хотиррасон мекунанд, ки Исо таваллуди беназир ва марги беназир дошт. Барои нишон додани он ки Ӯ шахси оддӣ набуд, пас аз дафн шуданаш Ӯ ба ҳаёт баргашт ва сипас ба назди Худо баргашт. Танҳо Худое, ки ҳаётро офаридааст, чунин қудрат дорад. Ба одамон имконият дода мешавад, ки нақшаи наҷоти Худоро қабул кунанд ё рад кунанд. Ин тақрибан 2000 сол боз идома дорад. Ниҳоят, Худо бармегардад, то ҷаҳонро доварӣ кунад ва онро ба мисли биҳишт барқарор кунад. Ҳамаи онҳое, ки нақшаи наҷотро қабул мекунанд, аз офариниши нави Худо баҳра хоҳанд бурд. Вақте ки Худо шахсан ба офариниши Худ қадам мегузорад, чизҳои бузург рӯй медиҳанд. Ӯ ин корро як бор кардааст ва боз хоҳад кард. Нақшаи наҷот ба мо Касе ва чизеро медиҳад, ки бо мақсад, эътимод ва оптимизм зиндагӣ кунем.
Тасвири калон дар диаграмма тасвир шудааст. Худо ҷаҳони комилро офарид. Ин ҷаҳон вақте ки инсоният гуноҳ кард, тағйир ёфт ва вайрон шуд. Худо Писари Худро фиристод, то ҷазоро бо мурдан барои мо ба дӯш гирад, то онҳое, ки нақшаи наҷотро қабул мекунанд, метавонанд ба офариниши нави Худо дохил шаванд. Ин заминаи қиссаи Мавлуди Исо аст.
Аввалин Мавлуди Исо
Ҳамаи инҳо воқеаҳои таърихии воқеӣ мебошанд; мо мавҷудияти Масеҳро ҳар вақте ки санаро менависем, эътироф мекунем. Соли ҷорӣ 2008 мелодӣ аст, ки маънои 2008 сол аз таваллуди Ӯро дорад. Калимаи «Исо» на танҳо як калимаи қасам, балки номест, ки ба ин кӯдак пеш аз таваллудаш дода шудааст. «Исо» шакли юнонии «Еҳушаъ» аст, ки маънои «Худо наҷот медиҳад» – зеро
Ӯ қавми Худро аз гуноҳҳояшон наҷот хоҳад дод (Матто 1:21 NIV).
Худо Ӯро фиристод, то Наҷотдиҳандаи ҷаҳон бошад (1 Юҳанно 4:14). Мисли наҷотдиҳандае, ки ғарқшудагонро наҷот медиҳад, Исо метавонад моро аз доварии абадии Худо наҷот диҳад. Номи Ӯ ин далелро инъикос мекунад, ки Ӯ муҳимтарин қисми нақшаи наҷоти Худост.
Пас аз таваллудаш, фариштае ба чӯпонон гуфт: «Ман инҷоям, то як воқеаи бузург ва шодиоварро эълон кунам, ки барои ҳама пешбинӣ шудааст. Наҷотдиҳанда, ки Масеҳ ва Устод аст, имрӯз дар Байт-Лаҳм, шаҳри Довуд таваллуд шудааст» (Луқо 2:10-11 MSG). Таваллуди Масеҳ ҳамчун хушхабари шодии бузург барои ҳама эълон шуд, зеро ин кӯдак Наҷотдиҳанда ва Масеҳи ваъдашуда буд. Ӯ Худо дар шакли инсон буд – «Худо бо мо» – Масеҳе, ки яҳудиён меҷустанд (Матто 1:23). Аз ин рӯ, таваллуд, ҳаёт ва марги Ӯ беназир буданд. Ӯро инчунин Устод ва Подшоҳ меноманд, зеро Ӯ пешвои офариниши нави Худост.
Фариштагон аввалин суруди Мавлуди Исоро суруданд:
Шавкат ба Худо дар баландтарин ҷой, ва дар рӯи замин сулҳ ба одамоне, ки файзи Ӯ бар онҳост (Луқо 2:14).
Онҳо Худоро барои ин кӯдак ситоиш карданд, ки ба одамон имкон медиҳад, ки бо Худо сулҳ дошта бошанд ва аз доварии оянда наҷот ёбанд (Юҳанно 3:17; Эфсӯсиён 2:14-17). Муҳимтарин коре, ки мо карда метавонем, ин аст, ки бо Худо сулҳ кунем, бо эътироф кардани он ки мо камтар аз комил ҳастем, қарор қабул кунем, ки аз гуноҳҳоямон рӯй гардонем, аз Худо хоҳиш кунем, ки гуноҳҳоямонро бубахшад ва ҳаёти моро назорат кунад. Вақте ки мо тӯҳфаи бахшиш, омурзиш ва оштӣ бо Худоро қабул мекунем, мо сулҳи ботинӣ ба даст меорем ва метавонем ба биҳишти офариниши нави Худо умед бандем (Румиён 5:1). Ин мисли аз нав таваллуд шудан ба ҳаёти нав аст. Он гоҳ мо сабаби воқеӣ барои ҷашн гирифтани омадани Масеҳ ба ҷаҳон дорем.
Интихоби шумо
Худо ҳеҷ яке аз инҳоро ба мо маҷбур намекунад. Ин мисли тӯҳфаест, ки метавонад қабул ё рад карда шавад – Исо тӯҳфаи Худо ба мост (Юҳанно 4:10-14). Мо интихоб дорем. Худо ба мо имкон медиҳад, ки ҳаёти худро идора кунем, аммо мо оқибатҳои интихоби худро мегирем. Мо ҳама рӯзе бо Худо рӯ ба рӯ хоҳем шуд. Оё шумо бо наҷотдиҳанда рӯ ба рӯ хоҳед шуд, ё бо довар?
