Кристиан Бернштейн (1672–1699) навиштааст:
Эй, нигоҳи ҷиддии моро мустаҳкам кун
Эй Худованд, ба Ту, пурра
Ки бо зебоии Ту банд шуда,
Мо дар ҷои дигар чизе набинем.
Аммо дар ин дунё чизҳои зиёде ҳастанд, ки диққати моро аз Худованд Исо парешон мекунанд. Чунин чизҳо боиси ноумедӣ ва рӯҳафтодагӣ мешаванд. Аммо, вақте ки ба Худованд назар мекунем ва ин корро пайваста анҷом медиҳем, имон ва умеди мо мустаҳкам мегардад (1 Таслӯникиён 5:8, 1 Петрус 1:21), ва мо аз «муҳаббати Худо, ки ба воситаи Рӯҳулқудс, ки ба мо дода шудааст, ба дилҳои мо рехта шудааст» лаззат мебарем (Румиён 5:5 NKJV).
Мо барои кори сабркунандаи Худованд бо мо шукргузорем, ҳатто вақте ки Ӯ вазъиятҳо ва одамонро истифода мебарад, то дилҳои моро барои Худаш ба ҳаракат оварад, то ба Ӯ назар кунем. Масалан, дар китоби Айюб, мо мехонем, ки чӣ тавр Худованд ба фаъолиятҳои Шайтон иҷозат дод, то мақсадҳои Худро – мақсадҳои Худовандро – дар ҳаёти Айюб, занаш, оилаи васеъ ва дӯстонаш, ҳама барои ҷалоли Худованд амалӣ созад. Дар охир, баракати бузурге буд. Мо инро дар дигарон низ мебинем, ки барои мо аз Навиштаҳо дарсҳо медиҳад (Румиён 15:4), то мо бо Ӯ бештар машғул бошем.
Ҳар як шахс барои Худованд муҳим аст. Ҳатто пеш аз таваллуди мо, Ӯ барои мо нақша дошт. Бихонед, ки Ӯ ба Ирмиё чӣ гуфт:
«Пеш аз он ки туро дар батни модар тасвир кунам, туро медонистам; пеш аз он ки ту таваллуд шавӣ, туро тақдис кардам; туро барои халқҳо пайғамбар таъин кардам» (Ирмиё 1:5).
Ҳеҷ гоҳ нагузоред, ки Иблис ё онҳое, ки дар фиребҳои ӯ шариканд, шуморо водор созанд, ки шумо ё касе барои Худованд беаҳамият аст. Ӯ на танҳо моро офаридааст ва ба мо ҳаёти ҷисмонӣ додааст (Забур 139:13-17-ро баррасӣ кунед), балки Ӯ ҷони Худро барои мо дар салиби Ҷолҷота фидо кард (1 Юҳанно 3:16). Дар он ҷо хуни Ӯ рехта шуд, барои мо рехта шуд (Юҳанно 19:34). Ӯ моро наҷот дод – моро, ки ба Ӯ таваккал кардем (Ваҳй 5:9). Ба Ӯ назар кунед ва зиндагӣ кунед!
Зебоиҳои Худованд аҷибанд. Мо метавонем суханони дигаронро, ки навиштаанд, такрор кунем:
Номи Туро дӯст медорем, Худованд Исо;
Ва фурӯтанона дар пеши Ту сар хам мекунем;
Ва то даме ки зиндаем, ба Ту медиҳем,
Ҳама баракат, ибодат, ҷалол;
Мо ситоишҳои Туро бо овози баланд месароем,
Дилҳо ва овозҳои мо омехта мешаванд,
Танҳо Туро сазовор медонем;
Зебоии Ту аз ҳама болотар аст.
—В. Йербери (вафот 1863)
Зебоии Ӯ аз қудрати ночизи ситоиши мо хеле болотар медурахшад;
Ва мо зиндагӣ хоҳем кард ва муҳаббати Ӯро дар тӯли рӯзҳои абадӣ хоҳем омӯхт.
Донистани ин, ки Ӯ моро дӯст медорад, косаи моро лабрез кардааст.
—Ҳанна Бурлингем (1842–1901)
