Сабаби фиристодани морҳо аз ҷониби Яҳува ба урдугоҳи исроилиён дар он буд, ки мардум Худоро тарк карда, наҷоти Ӯро аз Миср ҳеҷ меҳисобиданд. Марг вақте фаро мерасад, ки мо аз Худо рӯй гардонем ва наҷотеро, ки Ӯ ба анҷом расонидааст, рад кунем. Ҳаёт танҳо дар ҳузури Ӯ ёфт мешавад, ва натиҷа барои Исроил ин аст, ки «бисёре аз мардуми Исроил мурданд» (Ададҳо 21:6).
Доварӣ ҷазо аст, аммо он инчунин барои баланд бардоштани огоҳӣ ва бозгардонидани гунаҳкор ба Худованд хидмат мекунад. Морҳо ба мардум таъсири дилхоҳро мерасонанд, чунон ки аз эътирофи исроилиён дида мешавад: «мо гуноҳ кардем». Эътироф қадами аввалини зарурӣ барои барқароршавӣ аст. Аммо Худои муқаддас бо онҳое, ки гуноҳ кардаанд, чӣ кор карда метавонад? Ӯ дар нодида гирифтан ё аз он гузаштан, гӯё ки он рӯй надодааст, одилона нахоҳад буд.
Дар нодонии худ, мардум танҳо хоҳиш мекунанд, ки морҳоро дур кунанд, аммо Худо ҳалли хеле муассиртареро дар назар дорад. Дуртар кардани морҳо ба онҳое, ки газида шуда буданд, ҳеҷ кӯмаке намекард, ва дар робита ба заҳри заҳролуди гуноҳ, ҳамаи мо газида шудаем. Ҳатто агар Худо моро аз ҳузури гуноҳ наҷот дода метавонист, таъсири он дар ҳар як шахс амиқ аст, ва мо дар зери ҳукми марг ҳастем, зеро он роҳи худро тай мекунад (муқ. Яъқуб 1:13–15).
«Ва чунон ки Мусо морро дар биёбон баланд кард, ҳамон тавр Писари Одам низ бояд баланд карда шавад, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад» (Юҳанно 3:14–15). Ин ягона ҳаллест, ки муқаддасии Худоро қонеъ мекунад ва муҳаббати беандозаи Ӯро нишон медиҳад. Марги Худованд Исо то абад ҳамчун ягона воситаи табобати заҳри гуноҳ боқӣ мемонад. Ӯ ҷони худро фидо кард, то мо аз марг ба ҳаёт гузарем.
