Салиб
Шеъри боло, «Чаро ин бояд бошад?» аз ҷониби Лура Инглз, саҳнаи Ҷолҷодаро хеле равшан тасвир мекунад. Он моро водор мекунад, ки дар бораи азобу марги Худованд Исои Масеҳ мулоҳиза кунем. Салиб мавзӯи марказии масеҳият аст. Он маҳз қалби Инҷил аст. Ҳавворӣ Павлус дар 1 Қӯринтиён 1:18 гуфт: «Зеро паёми салиб барои онҳое, ки ҳалок мешаванд, беақлӣ аст, аммо барои мо, ки наҷот меёбем, он қудрати Худост».
Салиб рамзи шарм, азоб ва марг аст. Он як воситаи шиканҷа ва қатл буд. Аммо, барои имондорон, он рамзи умед, муҳаббат ва наҷот аст. Чаро ин тавр аст? Зеро дар салиб, Исои Масеҳ, Писари Худо, гуноҳҳои ҷаҳонро бар дӯш гирифт. Ӯ ба ҷои мо азоб кашид ва мурд, ҷазои гуноҳҳои моро бар худ гирифт.
Мақсади Салиб
Чаро Исо бояд дар салиб мемурд? Чаро чунин марги даҳшатнок лозим буд? Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Румиён 3:23). Гуноҳҳои мо моро аз Худо ҷудо кардаанд ва ҷазои гуноҳ марг аст (Румиён 6:23). Худо, дар муҳаббат ва раҳмати бепоёни худ, роҳеро барои мо фароҳам овард, ки бо Ӯ оштӣ шавем. Ӯ Писари ягонаи Худро, Исоро, фиристод, то қурбонии кафорат барои гуноҳҳои мо бошад.
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, ҳалок нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад. (Юҳанно 3:16)
Исо ихтиёран ҷони худро дар салиб дод. Ӯ сазовори марг набуд, зеро Ӯ бегуноҳ буд. Ӯ мурд, то мо зиндагӣ кунем. Марги Ӯ дар салиб амали ниҳоии муҳаббат буд.
Қудрати Салиб
Салиб на танҳо як ҳодисаи таърихӣ аст; он як воқеияти зинда аст. Қудрати салиб имрӯз ҳам кор мекунад, ҳаётро тағйир медиҳад ва ба ноумедон умед меорад. Вақте ки мо ба Исои Масеҳ ва қурбонии кафорати Ӯ дар салиб имон меорем, мо аз гуноҳҳоямон бахшида мешавем, бо Худо оштӣ мешавем ва тӯҳфаи ҳаёти ҷовидониро мегирем.
Аммо Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гунаҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд. (Румиён 5:8)
Салиб ба мо муҳаббати бузурги Худоро ба мо хотиррасон мекунад. Он инчунин моро ба ҳаёти тавба, имон ва итоат даъват мекунад. Тавре ки шеър ба хулоса меояд, «Чӣ тавре ки Ту ҷони Худро барои ман додӣ, акнун бигзор ман барои Ту зиндагӣ кунам.» Ин ҷавоби дилест, ки аз ҷониби салиб тағйир ёфтааст.
Паёми Пасха
Вақте ки мо Пасхаро ҷашн мегирем, биёед маънои аслии салибро дар хотир дорем. Ин на танҳо дар бораи харгӯшҳо ва тухмҳо аст; ин дар бораи қурбонии Исои Масеҳ, марги Ӯ ва эҳёи пурҷалоли Ӯ аст. Қабри холӣ далели ниҳоии пирӯзии Ӯ бар гуноҳ ва марг аст. Азбаски Ӯ зинда аст, мо низ метавонем умеди ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошем.
Бигзор ин Пасха вақти мулоҳиза, шукргузорӣ ва садоқати нав ба Масеҳ бошад. Биёед паёми салибро бо ҷасорат ва муҳаббат эълон кунем, хушхабари наҷотро бо ҷаҳоне, ки ба умед ниёз дорад, мубодила кунем.
