Аз ҷониби: В.К. Рейд
Мавзӯи фоида дар робита ба чизҳои табиӣ ва моддӣ аксар вақт фикру мулоҳизаҳои одамонро ишғол мекунад, аммо онҳое, ки дар робита ба он чизе, ки дар чизҳои муваққатӣ фоидаовар аст, доно ҳастанд, метавонанд дар бораи фоидаи рӯҳонӣ ва абадӣ хеле беақл бошанд. «Фарзандони ин ҷаҳон дар насли худ аз фарзандони нур донотаранд» (Луқо 16:8) дар ғамхорӣ ба он чизе, ки барои онҳо дар ин ҷаҳон фоидаовар аст, аммо онҳо аз ҳозира дида намебароянд, ки фарзандони нур бояд доимо ин корро кунанд, зеро онҳо ба саҳнае тааллуқ доранд, ки пас аз абадӣ гузаштани асри ҳозира боқӣ хоҳад монд.
«Ба одам чӣ фоида хоҳад овард...?»
Ҳангоми дар рӯи замин будан, Худованд Исо саволи фоидаро дар робита ба ҷони инсон ба миён гузошта, гуфт: «Зеро ба одам чӣ фоида хоҳад овард, агар ӯ тамоми ҷаҳонро ба даст орад, вале ҷони худро аз даст диҳад?» (Марқӯс 13:36). Охирин чизе, ки инсон дар бораи он фикр кардан мехоҳад, сарнавишти абадии ҷони ӯст, аммо он барои ӯ аҳамияти бузургтарин дорад, чизҳое, ки муваққатӣ ҳастанд, дар нури он чизе, ки абадӣ аст, беаҳамият мешаванд. Ин ба таври возеҳ нишон медиҳад, ки худои ин ҷаҳон ақли беимононро кӯр кардааст, зеро онҳо ба некӯаҳволии абадии худ комилан бепарво ҳастанд ва ба он чизе, ки ба қарибӣ аз байн меравад, ғарқ шудаанд.
Ҳеҷ кас ҳеҷ гоҳ тамоми ҷаҳонро соҳиб нашудааст, ҳарчанд баъзе аз мардони бузурги ин ҷаҳон ҳамаи душманони худро мағлуб кардаанд ва ба назар чунин менамуд, ки ҷаҳон дар дасти онҳост. Бо вуҷуди ин, ҳатто агар инсон тамоми ҷаҳонро соҳиб шуда метавонист, ин танҳо барои муддати хеле кӯтоҳ мебуд. Ҳама чизе, ки ҳар як инсон аз ин ҷаҳон дорад, дер ё зуд бояд аз даст дода шавад. Агар дороиҳои заминӣ дар давоми ҳаёт аз даст нараванд, онҳо бояд ҳангоми фаро расидани марг тарк карда шаванд. Танҳо ганҷе, ки дар осмон захира шудааст, вақте ки мо ин ҷаҳонро тарк мекунем, соҳиб мешавад. Онҳое, ки дар молу мулки ин ҷаҳон камбағал ҳастанд, метавонанд дар ганҷи осмонӣ бениҳоят сарватманд бошанд; ва онҳое, ки дар дороиҳои заминӣ сарватманд ҳастанд, метавонанд аз сарватҳои осмонӣ комилан маҳрум бошанд.
Дар Луқо 12, Худованд Исо дар бораи касе сухан гуфт, ки танҳо ба ҳозира ғамхорӣ мекард ва ӯро аблаҳ номид, зеро ӯ дар назди Худо сарватманд набуд. Боз, дар Луқо 16, Худованд дар бораи ду мард сухан гуфт, яке дар ин ҷаҳон сарватманд буд, аммо ҷони худро беэътиноӣ карда буд ва ба ҳалокати абадӣ афтод; дигаре дар ин ҷаҳон беэътиноӣ шуда буд, аммо насиби худро дар осмон абадӣ дошт, ки дар он ҷо сарватҳои ҳақиқӣ ҳастанд.
«Ҷисм ҳеҷ фоидае надорад»
Вақте ки Худованд Исо дар Юҳанно 6:63 гуфт, ки ҷисм ҳеҷ фоидае надорад, Ӯ махсусан дар бораи ҷисм дар майлҳо ва ифодаҳои бади он фикр намекард, балки дар бораи тамоми ҳаёте, ки инсон дар чизҳои ҳозира дар ин ҷаҳон мегузаронад, ҳаёте бе дониши Худо. Инсон метавонад ҳаёти ахлоқӣ ва ростқавлонае дошта бошад, ки дар ин ҳаёт мукофотҳои худро меорад, аммо он чизе, ки аз ҷониби одамон одилона ва нек ҳисобида мешавад, барои абадият ҳеҷ чиз ба даст оварда наметавонад, ва он чизе, ки абадӣ аст, воқеан муҳим аст, зеро ҳаёти ҳозира ба қарибӣ ба охир мерасад.
Вақте ки яҳудиён мехостанд Худованд Исоро подшоҳ кунанд, онҳо танҳо ба чизҳои ҳозира таваҷҷӯҳ доштанд; онҳо подшоҳеро мехостанд, ки ба онҳо чизҳои ҳозира, нон ва моҳӣ диҳад, зеро онҳо ба он чизе, ки абадӣ буд, таваҷҷӯҳ надоштанд. Ҳарчанд Худованд, дар некии худ, ниёзҳои муваққатии мардумро қонеъ кард, ин сабаби омадани Ӯ ба замин набуд; Ӯ омада буд, то чизҳои рӯҳониро ба одамон биёрад, ва суханони Ӯ воқеан «рӯҳ ва ҳаёт» буданд, зеро онҳо дар бораи чизҳои абадӣ, чизҳои осмонӣ сухан мегуфтанд, ки Падари Ӯ ба Ӯ дода буд, то бигӯяд.
Ҳама чизе, ки инсони табиӣ дар ин ҷаҳон барои қонеъ кардани ниёзҳои бадани худ, ё барои қонеъ кардани хоҳишҳои дил ва ақли худ пайдо мекунад, вақте ки дар нури абадият дида мешавад, ҳеҷ фоидае надорад. Тамоми системаи ҷаҳонӣ барои қонеъ кардани ҷисм сохта шудааст, хоҳ он ҷаҳони динӣ бошад, хоҳ ҷаҳони тиҷоратӣ, хоҳ ҷаҳони саноатӣ, хоҳ ҷаҳони санъат ва мусиқӣ, хоҳ ҷаҳони варзиш ва хоҳ ҷаҳони сиёсӣ; ҷаҳон дар ҳамаи шӯъбаҳои худ барои хушнудии Худо нест, балки барои қонеъ кардани талаботи инсон дур аз Худост. Ба қарибӣ ин ҷаҳон дар доварии Худо аз байн меравад, ва ҳамаи онҳое, ки ҳаёти худро дар он пайдо кардаанд, хоҳанд фаҳмид, ки «ҷисм ҳеҷ фоидае надорад».
Чӣ қадар хуб аст, ки Худованд ба мо нишон дод, ки фоидаи ҳақиқӣ дар куҷост, зеро Ӯ илова кард: «Суханоне, ки Ман ба шумо мегӯям, онҳо рӯҳ ҳастанд, ва онҳо ҳаёт ҳастанд». Суханони Писари Худо аз Падари Ӯ буданд, ва дар бораи чизҳои Падар, чизҳои рӯҳонӣ сухан мегуфтанд, ки аз байн намераванд, зеро онҳо ба саҳнае тааллуқ доранд, ки Писари Худо ба он рафтааст, ҷое, ки Ӯ аз он омада буд, то онҳоро маълум кунад. Барои қабул кардани чизҳои рӯҳонӣ зарур буд, ки аз нав таваллуд шавад, зеро, чунон ки Худованд дар Юҳанно 3:6 гуфт: «Он чизе, ки аз ҷисм таваллуд шудааст, ҷисм аст; ва он чизе, ки аз Рӯҳ таваллуд шудааст, рӯҳ аст». Ҷаҳони ҷисм барои инсон пас аз ҷисм аст; танҳо онҳое, ки пас аз Рӯҳ ҳастанд, метавонанд ба чизҳои рӯҳонӣ, ки ба Худо тааллуқ доранд, даст расонанд.
Он чизе, ки Худованд гуфт, чизҳои ҳаёт буданд, ҳаёти абадӣ, ки ба осмон тааллуқ дошт ва дар Ӯ дар ин ҷо зоҳир шуд. Чизҳои ҳаёти абадӣ дар он чизе, ки Падари Ӯ ба Ӯ дода буд, то бигӯяд, ошкор шуданд, аммо Ӯ ифодаи шахсии онҳо буд, ки дар Шахси худ «Худои ҳақиқӣ ва Ҳаёти Абадӣ» буд. Аммо Ӯ на танҳо омада буд, то суханони ҳаётро бигӯяд, балки то он ҳаётро барои одамон дастрас кунад, ва ин марги Онро талаб мекард, ки омада буд, то ҳаётро маълум кунад, то ки мо ҳаётро бо хӯрдани марги Ӯ, хӯрдани ҷисми Ӯ ва нӯшидани хуни Ӯ аз худ кунем.
Ба қарибӣ чизҳои ҷисм абадӣ аз байн мераванд, ва танҳо чизҳои рӯҳ ва ҳаёт боқӣ мемонанд; то ки мӯъмини ҳақиқӣ имтиёзи онро дошта бошад, ки ҳатто ҳоло бо чизҳое машғул бошад, ки ӯро бо Масеҳ абадӣ банд хоҳанд кард. Чизҳои рӯҳ ва ҳаёт осмонӣ ҳастанд, ва чун муқаддасони Худо бо Писари Худо дар осмон машғул ҳастанд, лаззати он чизе, ки абадӣ ва илоҳӣ аст, вуҷуд дорад, ва бо ин зоҳиршавии ҳаёти осмонӣ хоҳад буд, ки дар комилияти худ дар Исо дар ин ҷо дида шуд.
«Машқи ҷисмонӣ каме фоида дорад»
Мо бояд ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки бадани мӯъмин «маъбади Рӯҳи Муқаддас аст», то ки ҳеҷ чизи нопок ба он чизе, ки Рӯҳи Худо дар он зиндагӣ мекунад (1 Қӯринтиён 6:19), ба он чизе, ки мо бояд Худоро ҷалол диҳем, олуда нашавад. Аз як тараф, «беэътиноӣ кардани бадан» (Қӯлассиён 2:23) дар аскетизме, ки ба беҳудагии ҷисм хизмат мекунад, набояд бошад; ва аз тарафи дигар, дар бораи либос нигаронии зиёд набояд бошад (Луқо 12:22-23), зеро Худованд медонад, ки чӣ тавр ҳамаи ниёзҳои моро таъмин кунад.
Ҳамеша хатари ба ифрот рафтан дар робита ба баданҳои мо вуҷуд дорад, ва баъзеҳо ба бадан чунон таваҷҷӯҳ зоҳир мекунанд, ки чизҳои илоҳӣ беэътиноӣ мешаванд. Чизҳо бояд дар дурнамои илоҳӣ нигоҳ дошта шаванд, аз ин рӯ Павлус ба Тимотиюс мегӯяд: «Зеро машқи ҷисмонӣ (барои) каме фоида дорад: аммо худотарсӣ барои ҳама чиз фоидаовар аст» (1 Тимотиюс 4:8). Агар мо ба тақвои ҳақиқӣ кӯшиш кунем, хатари қасдан беэътиноӣ кардани бадан вуҷуд надорад, ва агар ирода ва ҷалоли Худо дар пеши мо бошад, ба бадан таваҷҷӯҳи аз ҳад зиёд нахоҳем дод.
Машқи ҷисмонӣ танҳо барои ҳаёти ҳозира фоидаовар аст, аммо худотарсӣ «ваъдаи ҳаёти ҳозира ва ояндаро дорад». Тақво дар ҳаёти ҳозира мукофоти худро меорад, зеро он ба худотарсон оромии ҷонро медиҳад, ки ба онҳое тааллуқ дорад, ки юғи Исои фурӯтанро ба дӯш мегиранд, ва шодии чизҳое, ки ба Худо тааллуқ доранд, чизҳои абадӣ ва рӯҳонӣ, ки мо ба онҳо даъват шудаем. Худотарсӣ инчунин ваъдаи чизҳои неки ояндаро, чизҳоеро, ки мо ҳамчун мукофот дар салтанати Масеҳ ва Худо хоҳем дошт, медиҳад.
Навомӯзи ҷавон
Онисимус, ғуломи Филемон, аз устоди худ гурехта буд, аммо тавассути Павлуси ҳавворӣ ба Худо табдил ёфта буд ва дар ҳоле ки дар зиндони Рум буд, ба ҳавворӣ хизмат карда буд. Номи Онисимус маънои «фоидаовар»-ро дорад, аммо ғуломи гуреза номи худро дурӯғ бароварда буд, то ки хизматгори Худованд дар нома ба устоди худ дар бораи ӯ гуфта тавонад: «Ки дар гузашта барои ту бефоида буд» (Филемон 11). Бо гирифтани табиати нав ва фарзанди Худо будан, хислати Онисимус тағйир ёфта буд, ӯ воқеан табдил ёфта буд, то ки Павлус илова карда тавонад: «аммо ҳоло барои ту ва барои ман фоидаовар аст».
Хусусиятҳои хоси табдили Онисимус вуҷуд доштанд, аммо он чизе, ки ӯро дар табдили худ нишон дод, ҳамаи онҳоеро низ нишон медиҳад, ки аз нав таваллуд шудаанд. Бо гирифтани табиати илоҳӣ, касе, ки як вақтҳо барои худ ва барои ин ҷаҳон зиндагӣ мекард, ҳоло барои ирода ва хушнудии Худо зиндагӣ мекунад, ки барои ӯ ин қадар корҳоро кардааст. То ки ҳатто ҷавонтаринҳое, ки ба донистани Худо ва ба Наҷотдиҳанда бовар кардан оварда шудаанд, аз ин Навишта кафолат доранд, ки онҳо метавонанд барои Худо фоидаовар бошанд, ба Ӯ дар ҳар ҷое, ки Ӯ онҳоро гузоштааст, хизмат кунанд, иродаи Ӯро ҳамеша ва дар ҳама ҳолатҳо иҷро кунанд.
Хизматгори барқароршуда
Марқӯс, ки дар хонаи модараш ҷаласаи намози аҷиби Аъмол 12 баргузор шуд, хеши наздики Барнаббо буд ва бо Павлус ва Барнаббо дар кори Худованд баромада буд; аммо Марқӯс идома надод, ва аз сабаби ӯ, Павлус ва Барнаббо аз ҳам ҷудо шуданд. Ба мо гуфта нашудааст, ки Марқӯс солҳоеро, ки аз Павлус ҷудо буд, чӣ тавр гузаронд, аммо чӣ қадар муборак аст, ки дар бораи Павлус хонем, ки мегӯяд: «Аристархус, ҳамзиндонии ман, ба шумо салом мерасонад, ва Марқӯс» (Қӯлассиён 4:10). Ӯ он вақт баръало бо Павлус дар Рум буд ва ба эътимод ва ҳамкории ҳаввории бузург ба халқҳо барқарор шуда буд.
Сипас, дар номаи дуюми худ ба Тимотиюс, вақте ки охири меҳнати ӯ наздик шуд, Павлус ба Тимотиюс навишт ва гуфт: «Марқӯсро бигир ва бо худ биёр: зеро ӯ барои хизмат ба ман фоидаовар аст» (2 Тимотиюс 4:11). Чӣ қадар хуб аст, ки барқароршавии пурраи Марқӯсро ҳамчун хизматгори Худованд бубинем, ки ҳоло дар хидмате, ки ҳавворӣ ӯро бефоида ёфта буд, фоидаовар аст. Ва чӣ қадар бузург аст фоидае, ки мо аз хидмати Марқӯс дар Инҷили ӯ, ки бо илҳоми Рӯҳи Муқаддас навишта шудааст, ба даст овардаем. То ки вақте ки барқарор шуд, Марқӯс барои ҳавворӣ фоидаовар буд, аммо инчунин ҳамчун хизматгори Ӯ барои Худованд фоидаовар буд, ва барои мо низ пас аз ба итмом расонидани роҳи худ фоидаовар буд.
