Аз ҷониби: Ҷ.Т. Мавсон
Ба наздикӣ аз мо пурсиданд, ки оё мо метавонем сабаби набудани рушд дар бисёре аз масеҳиёнро, ки ҳам бедунё ва ҳам арзишманд ба назар мерасанд, шарҳ диҳем. Чаро онҳо дар дониши чизҳои амиқи Худо рушд намекунанд ва дар паҳн кардани ҳақиқат дилгарм намешаванд. Чаро онҳо аз ҷиҳати рӯҳонӣ ин қадар кунд ва вазнин ҳастанд, дар ҳоле ки Каломи Худо ба таври равшан нишон медиҳад, ки онҳо бояд шодмон, пурқувват ва самаранок бошанд?
Мо ҷуръат кардем, ки суханони худи Худовандро дар ҷавоб иқтибос кунем:
«Ва он чи дар миёни хорҳо афтод, онҳое ҳастанд, ки вақте шуниданд, мераванд ва аз ғамхориҳо ва сарватҳо ва лаззатҳои ин ҳаёт буғӣ мешаванд ва ҳеҷ меваеро ба камол намерасонанд.»
Ва эҳтимол дорад, ки ин ҒАМХОРИҲОИ ИН ҲАЁТ аст, на сарватҳо ва лаззатҳои он, ки онҳоеро, ки дар бораи онҳо савол дода шуда буд, бори гарон мекунанд.
Оё табобате ҳаст? Мо боварӣ дорем, ки ҳаст. Ин дониши пурратари Падар ва ғамхории Ӯ барои онҳост, ва агар онҳо Ӯро бишносанд, бояд Писари маҳбуби Ӯро ба назар гиранд. Мақсади ин мақола ин аст, ки фикрҳои онҳоеро, ки дар ин рӯзҳои озмоиш изтироб ва бори гарон доранд, ба Падаре, ки ба мо аз ҷониби Худованди мо Исои Масеҳ ошкор шудааст, равона созад.
Оё ин барои ҳар як фарзанди Худо, ки шояд дар ҳолатҳои озмоиш ва изтироб, ё дар дигар ҳолатҳое, ки аз онҳо талабот доранд, сабукии бузурге нахоҳад буд,
агар онҳо медонистанд, ки муҳаббати илоҳӣ на танҳо барои хушбахтии абадии онҳо таъмин кардааст, балки худи Худо - ҳатто Падар - ба ҳар як ҳолати инфиродӣ таваҷҷӯҳи шахсӣ, доимӣ ва дақиқ дорад?
Оё чунин дониш, агар он эътиқоди амиқи ҷон мебуд, сулҳи бузургеро ба ҳаёт намеовард ва ғамхории кундро дур намекард ва дилро барои лаззат бурдан аз ҷои ва насиби кӯдакон озод намекард? Мо медонем, ки ин тавр мебуд.
Ҳоло барои итминон додани мо аз ин, Худо дар Каломи мутмаин ва муқаддаси худ заҳматҳои бепоён кашидааст: он бо бисёре аз суханони боэътимод дар ин бора равшан аст, ва бо бисёре аз ҳолатҳои мушаххас, ки дар он ғамхории комили Ӯ барои онҳое, ки ба Ӯ такя мекунанд, тасвир шудааст, зебост, аммо ҳеҷ чиз дар ин бора аз ҳаёти Худованди мо Исо дар рӯи замин мутмаинтар ва боварибахштар буда наметавонад.
Пас, биёед бубинем, ки Худованд Исо дар бораи масъалаҳои хонагӣ ва ниёзҳои умумии онҳоеро, ки дӯст медошт, чӣ гуна амал кардааст, чунон ки дар Инҷили Юҳанно ба мо нишон дода шудааст.
Дар ин Инҷил, бояд дар хотир дошт, ки Ӯ ба мо ҳамчун Калом нишон дода шудааст, ки бо Худо буд ва Худо буд - Офаридгори бузурги коинот барои баракати мо ҷисм гирифт; ва Писари ягона, ки дар оғӯши Падар аст, ки барои эълон кардани он ки Ӯ кист, омад ва инро чунон комил анҷом дод, ки Ӯ метавонист бигӯяд: «Он ки Маро дидааст, Падарро дидааст.»
Оё пас, барои ҳамаи онҳое, ки ба тасаллӣ ниёз доранд, хеле қобили таваҷҷӯҳ ва пур аз тасаллӣ нест, ки дар ин Инҷил, ва танҳо дар ин Инҷил, Ӯ ба мо ҳамчун меҳмон дар тӯй нишон дода шудааст, ки бо онҳое, ки шодӣ мекунанд, шодӣ мекунад? ва оё ин ба ҳамин андоза муҳим нест, ки дар ин Инҷил, ва танҳо дар ин Инҷил, Ӯ ба мо ҳамчунин нишон дода шудааст, ки бо хоҳарони мотамзада дар қабри бародари мурдаашон гиря мекунад? Он ки барои нишон додани чизҳои осмонӣ (боби 3) ва додани қудрат ба ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ имон доранд, барои дохил шудан ба муносибатҳои рӯҳонӣ ва осмонӣ омад, аз ин муносибатҳои заминӣ гӯё ки онҳо аз Ӯ пасттар буданд, нагузашт. Ӯ онҳоро бо ҳузури худ эътироф ва муқаддас гардонд.
Тӯй оғози ҳаёти хонагӣ аст ва метавонад давраи шодмонтарини онро ифода кунад; қабри мӯҳршуда анҷом ва пошхӯрии он, ториктарин рӯзи ҳама аст.
Ва Худованд, ки ба замин омад, то Падарро ба мо нишон диҳад, дар ҳар ду буд; ва оё дар байни ин ду рӯзе ҳаст, ки Ӯ ғоиб аст? Не. Ӯ гуфтааст: «Ман ҳеҷ гоҳ туро тарк нахоҳам кард, ва туро партофта нахоҳам рафт,» ва ин, бояд қайд кард, боз дар робита бо ҳаёти хонагӣ (Ибриён 13:4-6).
Ҳисси ҳузури Ӯ он касро, ки онро дорад, аз чизҳое, ки дорад, қаноатманд хоҳад кард; зеро ҳеҷ чиз дилро мисли норозигӣ бори гарон намекунад, он дар асл исён бар зидди иродаи Худо аст ва бояд дилро аз тамоми шодӣ ва сулҳ маҳрум созад.
Дар ин ду ҳодисае, ки мо аз Инҷили Юҳанно иқтибос меорем, умқҳои амиқи маънои рӯҳонӣ мавҷуданд, ва мо бояд бешубҳа инҳоро ҷустуҷӯ кунем, аммо дар ин кор нагузорем, ки он чиро, ки дар рӯи замин равшан ва оддӣ аст, аз даст диҳем.
Исо, ки Офаридгор, Писари ягонаи Худо, ошкоркунандаи Падар буд, худро бо худ дар шодиҳо ва ғамҳои ҳаёти ҳаррӯзаи онҳо алоқаманд кард.
Фикре, ки мо танҳо ҳузури Ӯро дар вохӯриҳои дуо ё ибодат медонем, ки Ӯ танҳо худро бо он чизе, ки ҳамчун хидматҳои динӣ маълум аст, алоқаманд мекунад, аз байн равад. Агар ин ҳама мебуд, пас дини мо сунъӣ ва мурда мебуд, ва Худованди мо дар ин фишори ҳозира барои мо бефоида мебуд, ва қариб ки аз бутҳои безабони бутпарастон арзиши бештаре надошт.
Аммо Ӯ ба ҳаёти хонагӣ дохил мешавад, вақте ки ба Ӯ иҷозат дода мешавад, бо тамоми пуррагии файзи бепоён дохил мешавад; шодӣ мекунад, агар мо шодӣ кунем, ва худаш манбаи шодие мегардад, ки шароитҳои заминӣ наметавонанд ба даст оранд; ва дар рӯзҳои фишор ва ғам дар паҳлӯи мо меистад, то бо диле, ки ба Ӯ нигоҳ мекунад, ҳамдардӣ кунад ва онро дастгирӣ кунад.
Ин Ӯро ба мо чӣ қадар наздик мекунад! Ӯро чӣ қадар воқеӣ месозад! Ӯро чӣ қадар меҳрубон ва дастрас нишон медиҳад!
Агар ин тавр бошад, ва танҳо онҳое, ки Худовандро намешиносанд, инро инкор хоҳанд кард,
пас ҳамаи коре, ки мо бояд кунем, ин аст, ки ниёзи худро ба диққати Ӯ расонем. Дар тӯй дар Қоно ва дар хонаи ғамзада дар Байт-Ҳин ин кор анҷом дода шуд, ва он беҳуда набуд. Аз ин рӯ, мо ба ҳамаи онҳое, ки азоб мекашанд ва озмуда мешаванд, мегӯем: Ниёзи худро ба Ӯ маълум кунед - парвандаи худро дар назди Падар пешниҳод кунед, ки Ӯ дар ин ҷо ошкор мекард, ва агар дар муҳаббат ва ҳикмати худ Ӯ бубинад, ки ин барои баракати шумо ва наздикони шумо, ва барои ҷалоли Ӯст, Ӯ бешубҳа дуои шуморо мешунавад ва озмоиши шуморо дур мекунад, аммо агар барои некии шумо дур кардани озмоиш набошад, Ӯ ҳанӯз ҳам шуморо мешунавад ва шуморо аз он мегузаронад, ва шуморо дар он беш аз ғолиб месозад, зеро файзи Ӯ барои шумо кофӣ аст, ва сулҳи Ӯ метавонад дил ва ақли шуморо ба воситаи Исои Масеҳ нигоҳ дорад ва шуморо аз озмоиш болотар созад.
Тамоми парвандаи худро ба Ӯ супоред. Ӯ медонад ва ҳамдардӣ мекунад, ва Ӯ ба шумо иҷозат намедиҳад, ки аз ҳад зиёд бори гарон шавед; ҳатто як вазни пар аз он чи шумо метавонед бо шодӣ бардоред, ба шумо гузошта намешавад, ва гарчанде ки шумо аз ҷиҳати роҳатҳои моддӣ кам шавед, шумо дар дониши худи Ӯ, ки Худованди Қодир аст, ва гуфтааст: «Ман барои шумо Падар хоҳам буд, ва шумо писарон ва духтарони Ман хоҳед буд» (2 Қӯринтиён 6:18), хеле афзун хоҳед шуд. Ҳамин тавр шумо барои худ исбот хоҳед кард, ки бе изтироб будан имконпазир аст.
Аммо ин ҳодисаҳо дар давраи ҳаёти Ӯ пеш аз салиб рух доданд. Оё Ӯ пас аз марг ва эҳёи худ тағйир наёфтааст? Барои он ки мо чунин фикр накунем, Ӯ худро ба шогирдонаш пас аз эҳё шудан аз мурдагон нишон дод, ва ғамхории меҳрубононаи Ӯ барои онҳо ҳанӯз ҳам ҳамон буд, ва тарзи нишон додани худро ба онҳо барои мо сабт шудааст, то мо итминон дошта бошем, ки Ӯ дирӯз, имрӯз ва то абад ҳамон аст.
Дар Юҳанно 21 шогирдон кӯшиш карданд, ки бе роҳнамоии Худованди худ беҳтарин кореро, ки метавонистанд, барои худ анҷом диҳанд; ва ин кори хастакунанда буд, зеро онҳо тамоми шаб меҳнат карданд, ва баданҳои сард ва гурусна ва дилҳои ноумед ягона натиҷаҳои меҳнат буданд. Аммо вақте ки онҳо чашмони худро ба Худованди худ, ки дар нури гулобии субҳ дар соҳил истода буд, гардонданд, онҳо дарёфтанд, ки Ӯ онҳоро фаромӯш накардааст. ОНҲО САРД БУДАНД. Ӯ инро медонист, ва аз ин рӯ ангишт ҷамъ карда, оташе афрӯхт, ки дар он онҳо метавонистанд худро гарм кунанд. ОНҲО ГУРУСНА БУДАНД. Ӯ инро медонист, ва аз ин рӯ барои ниёзи онҳо наҳории моҳӣ ва нон омода карда буд. Беимонии онҳо онҳоро ТАРСОН ВА ШАРМАНДА карда буд. Ӯ инро медонист, ва аз ин рӯ онҳоро даъват кард, ки дар назди Ӯ нишинанд, ва онҳоро бо файзи худ комилан дар хона ҳис кард, дар ҳоле ки Ӯ ба онҳо ғизоеро дод, ки он дастҳои гаронбаҳои сӯрохшуда барои онҳо омода карда буданд. Чӣ тавре ки Ӯ ба он шогирдони маҳбуб ғамхорӣ мекард, ҳамон тавр Ӯ ба шумо ғамхорӣ мекунад, ки ба андозаи онҳо дӯст дошта мешавед. Ва Ӯ ва Падар дар ин ғамхорӣ барои шумо як ҳастанд, ҳамон тавре ки онҳо дар ҳифзи шумо аз талаф шудан як ҳастанд (боби 10).
Дили меҳрубони Масеҳро бо шубҳа кардан ба Ӯ ғамгин накунед. Тилло ва нуқра аз Ӯст, ва чорвое, ки дар ҳазор теппа мечарад. Ӯ бар обхезӣ нишастааст, ва тамоми қудрат дар осмон ва замин ба Ӯ дода шудааст. Ӯ барои мо ошкоркунандаи Падар, эълони мутмаин барои мо аз ғамхории Падар аст, ва мо метавонем ҳамеша бе изтироб бошем, зеро
«МО МЕДОНЕМ, КИ ҲАМА ЧИЗ БАРОИ НЕКИИ ОНҲОЕ, КИ ХУДОРО ДӮСТ МЕДОРАНД, ВА БАРОИ ОНҲОЕ, КИ МУВОФИҚИ МАҚСАДИ Ӯ ДАЪВАТ ШУДААНД, ҲАМКОРӢ МЕКУНАД» (Румиён 8:28).
«Падари шумо медонад,» ва Ӯ метавонад барои шумо ва наздикони шумо беҳтар аз он кореро, ки шумо карда метавонистед, анҷом диҳад, ҳатто агар муҳаббат ва ҳикмат ва қудрати шумо ҳазор маротиба бузургтар аз он чизе, ки ҳастанд, мебуд. Пас, худро ва корҳои худро ба Ӯ супоред, на танҳо бо таслимшавӣ, балки бо шодӣ, ҳамчун онҳое, ки ба муҳаббати комил эътимоди комил доранд.
Худо ният дорад, ки аз ҳар озмоиш ба шумо некии бузурге ояд, ва Ӯ ғамхорӣ хоҳад кард, ки имони шумо дар он осеб набинад. Аммо бештар аз ин: дар миёни он Наҷотдиҳанда ва Худованди шумо мехоҳад, ки дили шумо бетарс бошад ва сулҳи худи Ӯ аз они шумо бошад. Ин чӣ тавр имконпазир аст? Сулҳе, ки Ӯ медиҳад, сулҳи худи Ӯст, ва Ӯ онро на мисли ҷаҳон медиҳад. Ҷаҳон дар назди дарҳои қасрҳои боҳашамати худ меистад ва хайрияҳои худро ба камбағалон ва музтарибоне, ки дар дарвозаҳои он ҷамъ мешаванд, тақсим мекунад, аммо ин камбағалон ба хонаҳое, ки чизҳои хуб аз онҳо меоянд, дохил намешаванд. Онҳо ба айшу ишрат ва гармии манзилҳои хайрхоҳони худ истиқбол намешаванд, онҳо дар берун мемонанд - бегонагон ва ғарибон.
Аммо Худованди мо сулҳи худро ба мо ин тавр намедиҳад, ва мо онро ин тавр намедонистем. Ӯ дари манзили худро ба мо мекушояд, ва ба мо мегӯяд: «Биёед ва бубинед.» Ва манзили Ӯ оғӯши Падари Ӯст (1:18) - муҳаббати бепоён, тағйирнопазири дили Падари Ӯ. Ӯ ба мо нишон медиҳад, ки ин хонаи мо, ҷои истироҳати мост. Ӯ онро бо мо ҳамчун онҳое, ки файз дӯстони Ӯро сохтааст (15:15), ва бародарони Ӯро (20:17) мубодила мекунад. Оё ягон мушкилот метавонад оромии амиқи оғӯши Падарро халалдор кунад? Оё тӯфонҳои заминӣ метавонанд дар диле, ки дар он ҷо зиндагӣ мекунад, пешгӯиҳо эҷод кунанд? Ва ин паноҳгоҳи шумост, эй дили масеҳии азиз; дар ин ҷо шумо метавонед дар оромӣ ва эътимод истироҳат кунед. Ин ҷоест, ки муҳаббати илоҳӣ ганҷҳои беҳтарини худро ба маҳбубон нишон медиҳад, ва ҳаёт дигар як чизи кунд, якранг ва пур аз ғамхорӣ нест, балки шодии Масеҳ ва воқеиятҳои ҳаёти абадӣ маълум аст. ″Нагузоред, ки дили шумо изтироб кашад, ва нагузоред, ки он битарсад.″
