Суруди нави Чарлз Уэсли
Ӯ суруди наверо дар даҳони ман гузошт, суруди ситоиш ба Худои мо. Бисёриҳо хоҳанд дид ва хоҳанд тарсид ва ба Худованд эътимод хоҳанд кард. (Забур 40:3 NIV)
Дар роҳ ба колонияи Англияи Ҷорҷия дар Амрико дар соли 1735, Чарлз ва Ҷон Уэсли аз сурудҳои нави сарзамини Моравия, ки 26 миссионер дар киштӣ месароиданд, ба ҳайрат афтоданд. Чарлз махсусан аз оҳанги евангелистии сурудҳои онҳо ва ҳақиқатҳои рӯҳоние, ки онҳо интиқол медоданд, мутаассир шуд.
Аммо дере нагузашта Чарлз ба Ҷорҷия омад, ӯ маҷбур шуд, ки аз сабаби беморӣ ба Англия баргардад. Чанд сол пас, дар ҷараёни омӯзиши шабонаи Китоби Муқаддас, ки ӯ барои донишҷӯёни Донишгоҳи Оксфорд ташкил карда буд, Чарлз Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ шинохт. Забур 40 мавзӯи он шаб буд ва ояти боло ояти ҳаёти ӯ гардид, зеро он дар бораи таваллуди нави ӯ ва таваҷҷӯҳи амиқи ӯ ба мусиқӣ сухан мегуфт.
Худо дар ҳақиқат суруди наверо дар дили ӯ гузошта буд ва Чарлз онро беҳтарин дар аввалин суруде, ки навишт, «Ва оё ин метавонад бошад?» баён кард. Ин суруд имрӯз ҳам як изҳороти пурқуввати озодиест, ки дар муносибати наҷотбахш бо Масеҳ пайдо мешавад. Ин аввалин аз зиёда аз 5000 суруде буд, ки Чарлз дар тӯли умри худ навишт. Дар он, ӯ ҳаёти нави худро дар Масеҳ чунин тасвир кард: «Занҷирҳои ман афтоданд, дили ман озод шуд, ман бархостам, берун рафтам ва Туро пайравӣ кардам.»
Дар баробари бародараш Ҷон, Чарлз ба пешбурди эҳёе кӯмак кард, ки баъзе муаррихон мегӯянд, ки ин нуқтаи авҷи масеҳияти евангелистӣ дар Англия буд. Сурудҳои ӯ дар он эҳё нақши муҳим бозиданд, зеро онҳо ҳақиқати Китоби Муқаддасро ба тавре пешниҳод мекарданд, ки ҳам дил ва ҳам ақли шунавандагонро ба ҳаяҷон меовард – чизе, ки ӯ аз миссионерони Моравия омӯхта буд ва ҳеҷ гоҳ фаромӯш накард. Сурудҳои ӯ имрӯз ҳам ҷонҳоро эҳё мекунанд.
