Ҷаҳон тамошо мекунад… Оё шумо ба ҳуштаки ниҳоӣ омодаед?
Бузургтарин мусобиқаи футбол дар рӯи замин таваҷҷӯҳи миллиардҳо нафарро ба худ ҷалб кардааст. Мухлисон аз ҳар миллат бо ифтихор рангҳои кишвари худро мепӯшанд, парчамҳои худро меҷунбонанд ва дастаи дӯстдоштаи худро дастгирӣ мекунанд.
Ҳар як бозӣ муҳим аст. Ҳар як гол ҳисоб мешавад. Як лаҳза метавонад ҳама чизро тағйир диҳад.
Баъзе дастаҳо ғалабаро ҷашн мегиранд. Дигарон ноумед ба хона бармегарданд. Аммо ҳар як бозигар як чизро медонад: ҳуштаки ниҳоии довар бозиро ба охир мерасонад.
Қоидаҳои бозӣ
Ҳар як бозии Ҷоми Ҷаҳонӣ мувофиқи қоидаҳо сурат мегирад. Доварон ин қоидаҳоро одилона иҷро мекунанд. Ҳатто бузургтарин бозигарони ҷаҳон хато мекунанд, кортҳои зард ё сурх мегиранд ё имкониятҳои голзаниро аз даст медиҳанд.
Зиндагӣ низ қоидаҳо дорад. Худо Довари комил аст. Худо ба мо китоби қоидаҳои Худро — Китоби Муқаддасро додааст. Баръакси ҳар як довари инсонӣ, Худо ҳеҷ гоҳ хато намекунад. Ӯ ҳар як фикр, ҳар як сухан ва ҳар як амалро мебинад.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Зеро ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Румиён 3:23).
Ҳар яки мо қонуни Худоро вайрон кардаем. Ҳамаи мо гуноҳ кардаем.
Ҷазо
Дар футбол, вайрон кардани қоидаҳо метавонад боиси зарбаи озод, зарбаи ҷаримавӣ, корти зард ё ҳатто корти сурх гардад, ки бозигарро аз майдон берун мекунад. Ҷазо барои вайрон кардани қонуни Худо хеле ҷиддитар аст.
«Зеро музди гуноҳ мамот аст» (Румиён 6:23).
«Барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст, вале баъд аз ин доварӣ» (Ибриён 9:27).
Ҳеҷ миқдори корҳои нек, дин ё кӯшиши шахсӣ наметавонад гуноҳи моро бартараф кунад.
Ба мо касе лозим аст, ки ҷазои моро пардохт кунад.
Бузургтарин ивазкунандаи ҳама давру замон
Маҳз барои ҳамин Худованд Исои Масеҳ омад.
«Зеро вақте ки мо ҳанӯз беқувват будем, Масеҳ дар вақти муайян барои бехудоён мурд». Румиён 5:6
Худованд Исо, Писари абадӣ ва комили Худо, ҳеҷ гоҳ гуноҳ накардааст. Аммо Ӯ бо хоҳиши худ ҷои моро гирифт. Дар салиб Ӯ ҷазоеро, ки мо сазовор будем, пардохт кард. Ӯ дафн шуд. Се рӯз пас, Ӯ бо ғалаба бар гуноҳ ва марг эҳё шуд. Ба туфайли қурбонии Ӯ, ҳар касе, ки ба Ӯ имон меорад, метавонад бахшиш ва ҳаёти ҷовидониро ба даст орад.
Як рӯз ҳуштаки ниҳоии шумо садо медиҳад ва шумо дар назди Худо хоҳед истод.
Савол ин нахоҳад буд: «Дастаи шумо чӣ гуна баромад?
Ин чунин хоҳад буд: «Шумо бо Худованд Исои Масеҳ чӣ кардед?»
Наҷот бо корҳои нек ба даст намеояд. Ин тӯҳфаи ройгони Худост.
Ҳуштаки ниҳоӣ наздик аст… Муҳимтарин қарори ҳаёти худро қабул кунед
«Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт» (Аъмол 16:31).
