Пеш аз ҳама мехоҳам пурсам, оё шумо медонед, ки дар ҷаҳон ду нажод вуҷуд дорад? – ду нафар аз пайдоиши комилан фарқкунанда, ки роҳҳои комилан гуногун доранд. Ин далели бузург дар ин оятҳо ба таври равшан оварда шудааст. Одами аввал ва Одами охирин вуҷуд дорад; марди аввал ва марди дуюм вуҷуд дорад.
Одам инсонест, ки насли бузурги насли мо буд; инсоният аз ӯ сарчашма мегирад; ӯ сарчашма ва манбаъ аст ва осори ӯ дар нажод ба таври равшан дида мешавад. Дар тӯли асрҳо Одам худро танҳо ошкор мекард, худро дар таърихи насли худ ба таври муфассал ошкор мекард. Аз ин рӯ, вақте ки мо дар бораи Одам фикр мекунем, мо ӯро ҳамчун сарвари бузург, сарваре, ки ин насли бечораро идора мекунад ва ба он ҳар яки мо табиатан тааллуқ дорем, фикр мекунем. Ва вақте ки мо дар бораи Исо фикр мекунем, мо дар бораи Одами охирин фикр мекунем, охиринро қайд кунед, зеро сеюм нест. Ман хеле шодам, ки он охирин мегӯяд, зеро ин ба таври возеҳ нишон медиҳад, ки дар Марди дуюм, ки Одами охирин аст, Худо ба анҷом расидааст. Ӯ охирин аст, ворис нест, ба ворис ниёз нест. Аввал табиӣ омад, баъд рӯҳонӣ омад ва мо метавонем як ишораи хурдеро аз матни он дар боби 10-уми нома ба ибриён истихроҷ кунем: «Ӯ аввалро мебардорад, то дуюмро барқарор кунад».
Агар шумо дониши умумии мундариҷаи Аҳди Қадим дошта бошед, пас аз мулоҳиза хоҳед дид, ки Худо инро бо такрор ба такрор интихоб кардани на аввал, балки дуюм, на Қобил, балки Ҳобил, на Исмоил, балки Исҳоқ, на Эсов, балки Яъқуб, на Ҳорун, балки Мусо, на Манашше, балки Эфроим нишон додааст. Ман танҳо чанд ҳолатеро ба шумо гуфтам, ки фавран ба хотир меоянд ва эҳтимол шумо метавонед чандтои дигарро илова кунед. Худо борҳо ва борҳо ошкор мекунад, ки фикри Ӯ аввал табиӣ ва баъд рӯҳонӣ буд ва дуюм он чизест, ки Худо дар назар дошт. Ва ҳамин тавр, Худованд Исои Масеҳ Одами охирин, Сарвари бузурги насли нав, воқеан инсоният, аммо нав ва комилан мувофиқи Худост. Ӯ чунон комил аст, ки ҳеҷ гоҳ дар абадият ба сеюм ниёз нахоҳад буд, дуюм охирин аст. Қобил танҳо Одам буд, ки дар насли аввал такрор шудааст. Шумо ва ман намояндагони Одам ҳастем, шояд, тақрибан дар насли 150-ум. Шумо дар ҷараёни замон сафар мекунед ва ҳеҷ гоҳ «марди дуюмро» намебинед, то даме ки ба Худованд Исои Масеҳ бирасед.
Таваллуди бокира ва қонуни тағйирнопазир
Ҳоло дар ин ҷо аҳамияти бузурги он ҳақиқат, ки қаблан дар ин вохӯриҳо зикр шуда буд, ҳақиқати таваллуди бокираи Худованди мо Исои Масеҳ аст. Одамон баъзан беандеша мегӯянд: «Хуб, чӣ фарқ дорад, ки мо инро қабул мекунем ё не? Оё мо воқеан бояд инро ҳамчун як далели бузурги асосии имони масеҳӣ қабул кунем?» Ҷавоби ман ин аст, ки шумо воқеан доред; инро раҳо кунед, ва шумо ҳама чизро раҳо мекунед.
Барои равшан кардани маънои худ, лутфан як лаҳза ба боби якуми Ҳастӣ муроҷиат кунед? Ман аслан тааҷҷуб намекунам, ки сарварони беимон дар замони ҳозира, бахусус беимонони динӣ, ба боби 1-уми Ҳастӣ хеле зид ҳастанд, зеро он чаҳор аз маъмултарин бидъатҳои имрӯзаро мустақиман рад мекунад.
Ҳастӣ 1 ва радди он
Пеш аз ҳама, он мустақиман УНИТАРИАНИЗМро рад мекунад, зеро калимаи «Худо», ки дар тамоми боб истифода шудааст – Элоҳим – дар шакли ҷамъ аст. Ҳоло ибрӣ, бар хилофи англисӣ, на танҳо шакли танҳо, балки шакли дугона ва баъд шакли ҷамъро низ дорад. Яъне, мо исмҳои онро дар се шакл меёбем; шакли танҳо барои ифодаи як, шакли дугона барои ифодаи ду ва шакли ҷамъ барои ифодаи се ё бештар. Рӯҳи Худо шакли танҳоро истифода накардааст, Ӯ шакли дугонаро истифода накардааст, Ӯ шакли ҷамъро сию ду маротиба дар боби 1-уми Ҳастӣ дар бораи Худо истифода кардааст. Инчунин он чизе, ки мо онро хатои грамматикӣ дар ояти аввали боб мешуморем, вуҷуд дорад. Мо Худоро дар шакли ҷамъ ва баъд калимаи «офарид»-ро дар шакли танҳо дорем. Инро чӣ тавр шарҳ медиҳем? Хеле содда.
Дар он ҷо мо Сегонаро дар ягонагӣ дорем - як Худо - аз ин рӯ феъл метавонад воқеан дар шакли танҳо бошад. Аммо худи номи Худо дар шакли ҷамъ аст, ки ҳадди аққал серо ифода мекунад, то ки унитарианизм ба таври равшан рад карда шавад. Чизи дигаре, ки рад карда мешавад, ғояи хеле маъмули ПАНТЕИЗМ аст, ки Худоро набояд берун аз табиат ва болотар аз он тасаввур кард, балки танҳо дар табиат зиндагӣ мекунад, тақрибан ба мисли моеъи электрикӣ дар кабелҳои изолятсияшуда зиндагӣ мекунад, Худо дохилӣ аст - ин калимаест, ки онҳо истифода мебаранд - ва онҳо ба Худои фарогир, Худое, ки берун аз табиат ва аз он фарқ мекунад, бовар надоранд. Шумо бояд Ӯро танҳо ҳамчун Ақли Олӣ, Ҳиссиёте, ки дар ҳама чиз зиндагӣ мекунад, тасаввур кунед; ин «Теологияи нав» аст. Ин ғояи пантеистӣ ба таври равшан рад карда мешавад. Шумо Худоро пеш аз офариниш ва Худоро берун аз табиат доред. Боби 1-уми Ҳастӣ Ӯро ба таври равшан на ҳамчун Худои дохилӣ, балки ҳамчун Худои фарогир, Худое, ки берун аз офариниш ва аз он фарқ мекунад, муаррифӣ мекунад.
Боз як чизи дигар; шумо ғояи аслии ИЛМИ МАСЕҲИРО дар боби 1-уми Ҳастӣ рад кардаед. Ин ғоя ин аст, ки модда бад аст. Рӯҳ нек аст ва модда, мувофиқи он дини дурӯғин, танҳо як иллюзия аст. Чаро, борҳо ва борҳо дар боби 1-уми Ҳастӣ мо дар бораи чизҳои моддӣ мехонем ва «Худо дид, ки он нек аст» - ин мустақиман Илми Масеҳиро рад мекунад.
Ва ниҳоят, ман махсусан мехоҳам, ки шумо ба он диққат диҳед, ки он мустақиман он ғояи бузургро, ки ин қадар бадӣ кардааст, ҳатто дар зеҳни масеҳиён - ЭВОЛЮЦИЯро рад мекунад. Дар асл, даҳ маротиба дар боби 1-уми Ҳастӣ мо қонуни тағйирнопазири офариниши Худоро дорем, ки ҳама чизҳо «мувофиқи намуди худ» такрор мешаванд. Даҳ маротиба мегӯяд «мувофиқи намуди худ», ва ҳеҷ далеле нест, ки онро рад кунад.
Ҳоло ман мехоҳам, ки шумо як лаҳза ба ин диққат диҳед. Ин қонуни тағйирнопазири офариниши Худост, ки ҳар чизе пас аз намуди худ такрор мешавад, вақте ки Одам гунаҳкори афтода шуд, ин қонун дар ҳамаи насли ӯ бо амали марговар кор кард. Мо метавонем, чунон ки гуфтам, насли 150-ум аз Одам бошем, аммо мо танҳо: «пас аз намуди худ» ҳастем, ва мо метавонем худро такрор кунем, ва ба ин васила марди аввал ва насли ӯро ба абадият беохир пеш барем, мо танҳо инсони афтодаро доштем. Вақте ки насли понздаҳсад ё яксаду панҷоҳ ҳазор расид, он ҳанӯз ҳам «пас аз намуди худ» хоҳад буд. Шумо мебинед - ман фикр мекунам - ки ман чӣ мехоҳам бигӯям. Оқибати даҳшатноки гуноҳ ва марг, ки бо марди аввал алоқаманд аст, ҳар чизеро, ки бо дасти харобкунандаи ӯ ламс карда буд, хароб кард; ва ҳеҷ гоҳ марди дуюми воқеӣ ва аслӣ набуд, то даме ки Исо таваллуд шуд, ва он гоҳ оқибати гуноҳ ва марг шикаста шуд. Ӯ бо қудрати Рӯҳи Муқаддас ҳомила шуд. Таваллуди бокираро рад кунед, ва шумо ин ҳақиқати бузурги асосии Инҷилро аз даст додаед.
Марди дуюм: Сарвари насли нав
Пас, дигаре пайдо шуд - марди дуюм Худованд аз осмон аст - ва Ӯ дар ин ҷо воқеан як Мард пайдо шуд, аммо Марде аз тартиби дигар, Марде аз тартиби осмонӣ, Марде на аз намуди Одам, балки комил, беайб ва беолоиш. Ӯ ба саҳна қадам ниҳод, ва дар Ӯ, шукр Худо, наҷот барои монанди мо вуҷуд дорад. Ӯ асосгузори насли нав аст, ва ман мехоҳам, ки ҳамаи шумо инро дарк кунед ва ба ин васила Худованд Исои Масеҳро дар ин нур қадр кунед.
Ба насли Ӯ дохил шудан
Шояд шумо пурсед, ки чӣ тавр мо ба насли Ӯ дохил мешавем? Хуб, дар ҳамон оятҳое, ки ман хондам, ба мо гуфта шудааст: «Одами аввал Одам ҷони зинда гардонида шуд». Дар асл, ӯ бо нафаси бинии илоҳӣ рӯҳ дошт, чунон ки мо дар боби 2-юми Ҳастӣ мехонем; аммо он чизе, ки ӯро тавсиф мекард, ин буд, ки ӯ ҷони зинда буд, гарчанде ки рӯҳ дошт, ки ба воситаи он ӯ бо Худо дар муносибати оқилона ва шахсӣ қарор гирифт. Вақте ки мо ба Одами охирин муроҷиат мекунем, мо намехонем, ки Ӯ ҷони зинда аст, балки Ӯ Рӯҳи зиндакунанда ё ҳаётбахш аст. Худованд Исо ба саҳна қадам мегузорад, Рӯҳи ҳаётбахш, ва агар шумо ва ман бо Ӯ дар тамос бошем, шукр Худо, мо аз ҷониби Ӯ зинда карда шудаем. Мо аз ҷониби Худаш ва дар Худаш ҳамчун касе, ки азоб кашида, мурда ва дубора эҳё шудааст, зинда карда шудаем. Дар эҳё Ӯ Сарвари ҳаётбахши насли нав гардид. Оҳ, инро ҳамчун як далел дарк кунед! Мо ба олами орзуҳо парвоз намекунем; мо дар бораи чизҳое сухан меронем, ки воқеан дар асоси марг ва эҳёи Масеҳ ва бо қувваи Рӯҳи Худо ба амал омадаанд. Чӣ қадар кам мо қудрати нақли онҳоро дар ҷонҳои худ медонем!Пас, шумо ва ман, ки ба Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда омадаем, зери қудрати ҳаётбахши Худованд Исои Масеҳ, ки Одами охирин аст, қарор гирифтаем ва мо ҳоло дар Ӯ зиндагӣ мекунем ва ба насли Ӯ ва ба тартиби Ӯ тааллуқ дорем. Дуруст аст, ки он ҳанӯз дар рӯи замин пайдо намешавад. Ҳеҷ галои ҷалол сари шуморо иҳота намекунад, на сари маро. Мо аз кӯчаҳои Эдинбург мегузарем, ки дар мо ҳеҷ чизи фарқкунандае нест, ки дар айни замон нишон диҳад, ки мо фарзандони Худо ҳастем. Худи ҳавворӣ Юҳанно ба мо мегӯяд, ки ҳоло мо фарзандони Худо ҳастем, аммо он чизе, ки мо хоҳем шуд, ҳанӯз пайдо нашудааст. Мо ба кирми шапалак монанд ҳастем, ки дар канори барг мехазад ва онро мехӯрад. Шапалаки зебое меояд ва дар паҳлӯи кирми шапалак менишинад. Агар вай ба гӯши кирми шапалак мегуфт, ки вай низ замоне дар барги сабз мехазид, кирми шапалак базӯр бовар мекард, аммо ин дуруст аст. Дар он ҷо шумо кирми шапалакро доред, ва дар он ҷо шумо шапалакро доред. Мо метавонем дар марҳилаи кирми шапалак бошем, аммо мо ҳаётеро дорем, ки дар як рӯзи оянда бо рангҳои шапалак пайдо мешавад. Ҳанӯз маълум нест, ки мо чӣ хоҳем шуд; он чизе ки мо медонем, ин аст, ки мо Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид, ва он гоҳ мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд. Мо ҳаёти Масеҳро дорем, ки Одами аввал аст, ва аз ин рӯ дар ин оятҳо ба мо гуфта шудааст, ки дар ниҳоят мо симои осмониро хоҳем дошт.
Дар ояти 47 мо марди аввал ва хислати ӯро мебинем - ӯ аз замин «хокӣ» ё «аз хок сохта шудааст». Сипас ӯ мегӯяд, ки чӣ тавре ки хокӣ ҳастанд, онҳое низ, ки хокӣ ҳастанд, ҳамин тавр мебошанд. Мо аз ҳаёт ва ҳолати афтодаи Одам шарикем. Хусусиятҳои зиште, ки дар табиати одамӣ пинҳон ҳастанд, дар баъзеҳо нисбат ба дигарон қавитар зоҳир мешаванд, аммо ҳамаи онҳо хоб буда, дар як шахс ба як маҷмӯи хусусиятҳои зишт ва дар дигар шахсон ба маҷмӯи дигар табдил меёбанд; аммо ҳамаи мо он ҳаёти маҳкумшуда ва табиати маҳкумшударо дорем. Аммо сипас мегӯяд: «Марди дуюм Худованд аз осмон аст», ва илова мекунад, ки «чӣ тавре ки осмонӣ ҳастанд, онҳое низ, ки осмонӣ ҳастанд, ҳамин тавр мебошанд». Онҳое, ки аз насли осмонӣ ҳастанд, аз хислати Сарвари бузурги худ шарик мебошанд. Сипас илова карда мешавад, ки «чӣ тавре ки мо симои хокиро доштем, мо симои осмониро низ хоҳем дошт». Файзи бепоёни Худо ба мо дар Марди осмонӣ ҷой ва насиб додааст. Рӯзе меояд, ки мо бо хислати ҳақиқии худ зоҳир хоҳем шуд, вақте ки мо ин марҳилаи кирми шапалакро паси сар хоҳем кард, ва мо шапалак бо ҳама рангҳои пурҷалоли худ хоҳем буд. Кирм аслан як махлуқи хокӣ аст; он ба замин тааллуқ дорад; он дар замин мехазад; он баргҳоро мехӯрад, ва эҳтимол худро дар замин дафн мекунад, аммо он ҳамчун ҳашароти комил берун меояд ва ҳаво соҳаи он аст. Ин танҳо як тасвири тахминӣ аст, дар хотир доред; шумо набояд кӯшиш кунед, ки онро ба ҳама ҷиҳатҳо татбиқ кунед; аммо дар ин ҷо мо далели бузургро дорем, ки мо масеҳиён, ки муҳаббати Ӯро медонем, ва ҳамаи гуноҳҳои мо бахшида шудаанд, ҳаёти Ӯро низ дорем; мо дар ҳаёти эҳёшудаи Ӯ истодаем; Ӯ Сарвари пурҷалол ва баландбардоштаи мост.
Агар шумо хоҳед, ки бубинед, ки масеҳӣ чӣ гуна хоҳад буд, ба Масеҳ нигоҳ кунед, ки эҳё шуда, баланд бардошта шуда, аллакай ҳамчун Марди осмонӣ ҷалол ёфтааст. Чӣ тавре ки мо симои заминиро доштем, ҳамин тавр мо низ симои осмониро хоҳем дошт. Мо бояд ҳоло осори хислати Ӯро дошта бошем. Он гоҳ мо онро комилан хоҳем дошт, ҳатто дар баданҳои худ. Дар ин, чунон ки дар ҳама чизи дигар, Масеҳ ҳама чиз аст.
