«Ҳарчанд Ӯ сарватманд буд, аммо ба хотири шумо камбағал шуд, то ки шумо ба воситаи камбағалии Ӯ сарватманд шавед». 2 Қӯринтиён 8:9
Фикр кардан дар бораи Худованди осмон, Он ки коинотро офаридааст, таҷассум ёфтан, файзи шахсии худро бо камбағал шудан зоҳир кардан, ҳарчанд Ӯ сарватманд буд, ҷолиб аст. Мо ҳеҷ гоҳ Худовандро дӯст доштанро нахоҳем омӯхт, агар Ӯро чунин нашиносем, зеро дар хислати Худоии худ Ӯ аз мо хеле болотар аст, берун аз назари мо. Ҳамчун Худо, Ӯ дар нури дастнорас зиндагӣ мекунад, ки ҳеҷ кас Ӯро дида наметавонад, аммо дар файзи инсоният, Ӯ Касест, ки ҷонҳои мо метавонанд ба Ӯ наздик шаванд, зеро Ӯ миёнарав, мард Исои Масеҳ аст. Акнун ин мӯъҷизаи таҷассуми Худованди мост. Ӯ Худои таҷассумёфта аст.
Ӯ ҳамзамон шахси аз ҳама дастрас, инчунин аз ҳама бошараф, ки ҳеҷ гоҳ дар рӯи замин қадам назадааст. Ҳамчун писар Ӯ метавонист дар байни донишмандони маъруф дар маъбад нишинад ва онҳоро аз ҳикмати худ ба ҳайрат оварад. Аммо дар хидмати худ Ӯ он қадар меҳрубон буд, ки як махавии камбағал метавонист дар пойҳои Ӯ саҷда кунад ва бо ламси қудратманди Ӯ дарҳол шифо ёбад. Мо наметавонем чунин бузургӣ ва хоксориро якҷоя дарк кунем – хислати шер ва барра дар як шахси пурҷалол.
Ӯ Касест, ки Петрус, Яъқуб ва Юҳанноро аз дурахши тағйири шакли худ ба ларза овард. Аммо Ӯ ҳамон Касест, ки метавонист дарҳол ба онҳо даст расонад ва бигӯяд: «Натарсед». Ӯ ҳамон Марди муборак аст, ки метавонист бар оби тӯфонӣ роҳ равад ва бо вуҷуди ин дасти худро бо файз дароз кунад ва Петрусро, вақте ки имони ӯ суст шуд ва ӯ ба ғарқ шудан сар кард, бигирад. Ӯ метавонист худро дар хонаи Марто ва Марям дар Байт-Ҳинӣ, бо ҳамон файзе, ки метавонист дар хонаи Матто нишинад ва дӯсти гунаҳкорон бошад, эҳсос кунад.
Албатта, мо метавонем бо тамоми дили худ бигӯем: «Худованд Исо, мо Туро, Худованд ва Худои худро ибодат мекунем».
