Ман ба наздикӣ аз хондани боби аввали Инҷили Марқӯс хеле рӯҳбаланд шудам. Вақте ки ба ояти 35 расидам, маҷбур шудам, ки истода, ба Худо шукр гӯям, зеро мисли дурахши нур аз осмон ба ман фаҳмонда шуд, ки ман ҳеҷ гоҳ барои Худованд хеле барвақт бархоста наметавонам. Мушкилоти ман метавонанд бо аввалин лаҳзаи бошууронаи ман оғоз шаванд, аммо Ӯ пеш аз онҳо бархостааст ва ҳамеша барои онҳо омода аст. Ӯ ҳамеша пеш аз онҳо ва пеш аз ман аст. Ва бо Ӯ файзи лозимӣ ҳаст, ки маро аз ҳар мушкилот, ҳар вақт ва дар ҳар ҷое, ки онҳо пайдо шаванд, гузаронад.
Пешбинии Худованд ва шафоат
Изҳороте, ки ман иқтибос овардам, хеле зебост. Худованд шаҳрҳои зиёдеро барои боздид дошт, хидматҳои зиёдеро дар онҳо анҷом дод, ниёзҳои зиёдеро қонеъ кард ва ғамҳоро таскин дод; бадбахтиҳои мардум ҳангоми фаро расидани рӯз Ӯро иҳота мекарданд, аммо онҳо Ӯро ба ҳайрат намеоварданд ва Ӯро ғарқ намекарданд, зеро Ӯ пеш аз ҳамаи онҳо бархоста буд ва барои ҳар яки онҳо омода буд; захираҳои дар Ӯ буда ба талаботи рӯз баробар буданд. Ӯ тамоми доираи ин талаботро дар муошират бо Падари худ дид. Ҳар як ҳолати инфиродӣ аз пеши Ӯ гузашт ва мавзӯи шафоати Ӯ дар он ҷои танҳое буд, ки Ӯ барои дуо рафт. Ишаъё 50:4 дар ин лаҳза ба таври қавӣ ва муборак ба хотир меояд.
«Худованд Худо ба ман забони донишмандонро [шогирдро] додааст, то бидонам, ки чӣ тавр дар вақташ ба хасташуда сухан гӯям [бо сухан ёрӣ диҳам]: Ӯ ҳар субҳ маро бедор мекунад, Ӯ гӯши маро бедор мекунад, то мисли донишмандон [омӯзанда, ё шогирд] бишнавам».
Тавсифи аҷиби ҳаёти хидмати Худованди мо дар рӯи замин! Аммо на камтар аз ҳаёти ҳозираи Ӯ аҷиб аст, зеро Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои мо шафоат кунад; ва шафоат муошират аст (ниг. Ҳастӣ 18:33); муошират байни Шафоаткунанда ва Худо, ки Ӯ дар бораи мавзӯъҳои шафоати худ шафоат мекунад. Ва шафоат пеш аз пайдо шудани ниёз дар қуввати худ карда мешавад ва шунида мешавад. «Ман барои ту дуо кардам,» Ӯ ба Петрус гуфт, дар ҳоле ки ӯ ҳанӯз бехабар буд — дар бораи доштани ягон ниёз комилан хоб буд.
Таъмини шахсӣ ва татбиқ
Рӯҳбаландии бузургест, ки мулоҳизаи Ӯ дар ҳаёти хидмати Ӯ дар рӯи замин барои мо медиҳад, зеро дар он хидмат Ӯ ХУДРО НИШОН ДОД, ва Ӯ тағйир намеёбад; омодагии Ӯ барои қонеъ кардани ҳама ниёзҳо ҳоло ҳам мисли он вақт аст ва файзе, ки Ӯ ин корро мекунад, кам нашудааст. Агар ҳазорон муқаддасони Худо, ки зери бори ғам ва нороҳатӣ қарор доранд, ки нури онҳо барои Худо қариб хомӯш шудааст, бархезанд ва эҳё шаванд, агар онҳо сарҳои худро ҳамчун ғолибон бардоранд ва ба ҷои оҳ кашидан суруд хонанд, онҳо бояд ин ҳақиқати бузургро дарк кунанд. Худованд пеш аз ниёзи онҳо бархост, Ӯ ҳама чизро пеш аз он ки онҳоро ба ташвиш ва хавотирӣ орад, медонист; ин набояд танҳо як моддаи имони онҳо бошад, ки ба онҳо розӣ бошанд, балки як эътиқоди амиқ дар ҷонҳои онҳо бошад, ки онҳоро водор мекунад, ки худро ва бори рӯзро дар оғози он ба Ӯ супоранд, ки онҳоро водор мекунад, ки тамоми ғамҳои худро ба Ӯ партоянд.
Ман ҳеҷ шакке надорам, ки дар ин ҷо дар роҳи дуруст ҳастам, ва ин ҳақиқати бузург, ин ҳақиқати муборак, рӯҳбаландкунанда, сулҳбахшро ба хонандагонам тавсия медиҳам,
ниёзҳои шумо ҳеҷ гоҳ пеш аз Худованд нестанд; онҳо шояд шуморо ба ҳайрат оварда бошанд, аммо онҳо Ӯро ба ҳайрат наовардаанд.
Ман дар ин мақола Масеҳи комилро мавъиза мекунам — ҳамеша омода, ҳамеша қодир, ҳамеша хоҳишманд, ки хеле пеш аз фаро расидани рӯзи мушкилоти шумо бархост. Ва ман минбаъд ҳар як хонандаро тавсия медиҳам, ки он чизеро, ки ман менависам, барои худ бихонад, ва бидуни ишора ба дигаре, бихонад, ки гӯё ин мақола як паёми махсус ва хусусӣ аст, ки танҳо ба худи ӯ нигаронида шудааст; ва бигӯяд: «Ин боре, ки ин қадар вазнин шудааст ва маро ин қадар сахт фишор медиҳад, ҳамааш ба Худованд маълум буд, пеш аз он ки ман онро ҳис кунам, ва Ӯ пеш аз он бархост, агар на барои бартараф кардани он, пас барои гузаронидани ман аз он. Ман дар бораи он ба назди Ӯ меравам ва ҳамаашро аз ҷониби худ ба пои Ӯ мегузорам, зеро ман ва он мавзӯъҳои таваҷҷӯҳ ва андешаи махсуси Ӯ будаем ва ҳастем.»
Наздик шудан ба Ӯ бо ин ҳиссиёт дар ҷон як чизи аҷиб аст; донистани он ки пеш аз он ки ман субҳ бедор шавам, Ӯ бархоста буд ва дар бораи ман фикр мекард, ва интизор буд ва омода буд, ки фарёди бедории маро бишнавад ва ҷавоб диҳад. Ин ҷонро бо эҳтиром ва шукргузорӣ пур мекунад, бо эҳтиром аз он ки Ӯ кист, бо шукргузорӣ аз он ки Ӯ ҳамаи он чизест, ки Ӯ барои ман аст. Оё ин як назари худхоҳона ба чизҳост? Танҳо вақте ки мо ба чизҳо ба ин тариқ назар мекунем, мо аз худ ва худхоҳӣ раҳо хоҳем шуд — зеро ин кӯмак аз Худованд аст, ки раҳо мекунад — файзе, ки дар Ӯст, ки аз баландии ҷалоли худ ба умқи ниёзи мо хам мешавад. Ин худи Ӯ ва кофии фаровони Ӯст, ки моро аз худхоҳии мо бардошта, моро озод мекунад, то Ӯро ситоиш кунем ва ҳаёти рӯзро бе ғур-ғур ва баҳс зиндагӣ кунем.
