Рушди рӯҳонӣ ва пешрафт: Пайравӣ аз намунаи Масеҳ

Рушди рӯҳонӣ ва пешрафт

Туро ҳамду сано мегӯям, зеро ки ман ба таври даҳшатнок ва аҷоиб офарида шудаам; аъмоли Ту аҷоибанд, ва ҷони ман инро хеле хуб медонад. —Забур 139:14 NKJV

Модари навзод одатан аз саломатӣ ва рушди кӯдаки худ хеле нигарон аст. Вай мехоҳад, ки кӯдаки хурдсол солим бошад ва фарзанди худро ба қадри имкон ғизо медиҳад ва аз муносибати наздик бо ӯ лаззат мебарад.

Дар олами рӯҳонӣ, Падари осмониамон ба фарзандони Худ бо меҳрубонӣ ғамхорӣ мекунад ва барои онҳо мисли модари меҳрубон амал мекунад. Ҳавворӣ Павлус ғамхории Падарро нисбат ба имондорони нав дар Таслӯникӣ ва дигар ҷойҳо нишон дод, ки бо муҳаббати самимӣ онҳоро бодиққат назорат мекард. Ҳамчун падари рӯҳонии онҳо, ӯ нигаронии воқеӣ нишон дод, ки барои онҳо модар ва бародари худотарс буд (1 Таслӯникиён 2:7-11). Ҳамин тариқ, мо мебинем, ки муносибатҳои оилавӣ бисёр мисолҳо ва дарсҳоро дар бораи ташаккули рӯҳонии ҳамаи имондорон пешниҳод мекунанд.

Пешрафт – Намунаи Исо

Инҷили Луқо бисёр тафсилоти инсонияти комили Исоро тасвир мекунад. Дар он мо дар бораи ҳомиладории Ӯ дар батни модараш тавассути Рӯҳи Муқаддас, баъзе тафсилот дар бораи нӯҳ моҳи баъдӣ ва таваллуди Ӯ мехонем (инчунин Забур 22:9-10-ро нигаред). Пас аз ин ҳодисаи аҷиб, фариштагон шунида шуданд, ки Худоро ҳамду сано мегуфтанд (Луқо 2:13-14) – мавзӯи асосӣ дар навиштаҳои Луқо. Кӯдакии барвақти Исо ҷамъбаст шудааст, «Кӯдак калон шуд ва дар рӯҳ қавӣ гардид, пур аз ҳикмат; ва файзи Худо бар Ӯ буд» (ояти 40).

Баъд аз ин баъзе тафсилот дар бораи он ки Ӯ 12-сола буд ва дар маъбад монд, вақте ки волидонаш ба хонаашон бармегаштанд. Вақте ки Юсуф ва Марям Ӯро ёфтанд, Ӯ аз модараш пурсид: «Оё намедонистед, ки Ман бояд ба кори Падарам машғул бошам?» (ояти 49). Ин аввалин изҳороти оммавии Исо буд. Ин порча инчунин пешрафти Ӯро тасвир мекунад: «Исо дар ҳикмат ва қад, ва дар файз назди Худо ва одамон афзуд» (ояти 52).

Вақте ки Исо аз ҷиҳати ҷисмонӣ, эмотсионалӣ, ахлоқӣ ва рӯҳонӣ рушд кард, Ӯ ин корро ба таври ҳамоҳанг анҷом дод – дар рӯҳ, ҷон ва ҷисм. Тавозуни комиле, ки мо дар Масеҳ мушоҳида мекунем, намунаи Худо барои мост. Мо тасвири зебои инро дар орди хуби қурбонии хӯрокворӣ меёбем, ки бо равған омехта ва тадҳин карда шуда буд (Ибодат 2). Равған ба Рӯҳи Муқаддас ишора мекунад, ки тавассути Ӯ Исо дар батни Марям ҳомиладор шуд ва бо Ӯ тадҳин карда шуд (Аъмол 10:38) дар оғози хидмати оммавии Худ, ҳамеша аз ҷониби Ӯ роҳнамоӣ мешуд. Қурбонии хӯрокворӣ бе хамиртуруш буд, ки ин маънои онро дорад, ки таъсири гуноҳ ё фасод вуҷуд надошт. Ӯ бегуноҳ буд, аз гуноҳ дур буд ва гуноҳро намедонист. Дар ин қурбонӣ асал низ истифода нашудааст, ки эҳтимол нишон медиҳад, ки Исо ба ҳеҷ гуна таъсири номуносиби табиӣ иҷозат надодааст. Ҳамаи ин нақшаи Худоро барои имондорон ифода мекунад (нигаред ба 1 Таслӯникиён 5:23).

Калон шуда, Исо қавӣ гардид, пур аз ҳикмат шуд ва файзи Худоро дошт (Луқо 2:40). Ҳамзамон, Исо намунаи комил ва мисол барои ҳамаи масеҳиён аст, ки қавӣ гарданд (нигаред ба 1 Қӯринтиён 16:13; Эфсӯсиён 3:16) ва аз Ӯ омӯзанд (Матто 11:29). Ғайр аз ин, якчанд калимаҳои калидӣ дар Эфсӯсиён 1:19-21 нишон медиҳанд, ки Худо чӣ қадар қувват, энергия ва қудрат нишон дод, то Масеҳро ба мавқеи ҳозираи пурҷалоли Худ дар осмон биёрад. Ҳамин қудрат барои муаррифии имондорон ба лаззат бурдан аз мавқеи ҳозира ва ҷалоли Масеҳ лозим аст (2:1-10).

Мо мисолҳои зебои рушдро дар Шимшӯн (Доварон 13:24), Самуил (1 Самуил 2:26, 3:19), Юҳаннои Таъмиддиҳанда (Луқо 1:80) ва дигарон меёбем. Дар бораи Масеҳ сухан ронда, мо мехонем: «Кӯдак калон шуд ва дар рӯҳ қавӣ гардид, пур аз ҳикмат; ва файзи Худо бар Ӯ буд» (2:40). Рӯҳи инсонии Ӯ аз Рӯҳи Муқаддас фарқ дошт, ки Ӯро бо ҳикмат пур кард, роҳнамоӣ кард ва Ӯро дар ҳама роҳҳои Худ нигоҳ дошт. Он чизе ки мо мехонем, ба ҳамаи имондорон дахл дорад. «Аз Ӯ шумо дар Масеҳ Исо ҳастед, ки барои мо ҳикмат аз Худо гардид – ва адолат ва тақдис ва наҷот – то ки, чунон ки навишта шудааст, «Касе ки фахр мекунад, бигзор дар Худованд фахр кунад»» (1 Қӯринтиён 1:30-31).

Намунаи худи Исо барои рӯҳбаландии мо тасвир шудааст: «Худованд Худо ба Ман забони донишмандонро додааст, то ки бидонам, ки чӣ тавр ба хасташуда сухан гӯям. Ӯ ҳар субҳ Маро бедор мекунад, Ӯ гӯши Маро бедор мекунад, то мисли донишмандон бишнавам» (Ишаъё 50:4). Ин порча нишон медиҳад, ки Ӯ чӣ тавр дар мактаби Худо буд, ҳар рӯз таълим мегирифт, ба Ӯ барои ҳар як калима, қадам ва амал такя мекард. Ҳамчун шоҳиди Ӯ, Исо файзи Худоро ифода мекард. Ин – «файзи Худо бар Ӯ буд» (Луқо 2:40) – бори аввал аст, ки Аҳди Ҷадид калимаи «файз» ё «лутф»-ро зикр мекунад. Ӯ чӣ қадар аҷиб аст!

Ҳамаи масеҳиён ташвиқ карда мешаванд, ки «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ рушд кунанд. Ба Ӯ ҷалол ҳам ҳоло ва ҳам то абад бод. Омин» (2 Петрус 3:18). Ин оят бояд шиори ҳаррӯзаи ҳар як масеҳӣ бошад, дар баробари: «Ҳамаи Навиштаҳо аз илҳоми Худо дода шудаанд ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат муфиданд, то ки марди Худо комил бошад, барои ҳар кори нек пурра муҷаҳҳаз бошад» (2 Тимотиюс 3:16-17).

Каломи Худо барои ташаккули масеҳӣ, барои мард ё зани Худо шудан муҳим аст. «Дар фаҳмиш кӯдакон набошед; аммо дар бадӣ кӯдакон бошед, вале дар фаҳмиш баркамол бошед» (1 Қӯринтиён 14:20). Биёед пешрафт кунем, ба сӯи баркамолӣ рушд кунем (13:11).

Зарурати рушд

Дар Эфсӯсиён, Павлус ҷамъбаст кард, ки чаро мо бояд рушд кунем ва чӣ тавр: «Барои муҷаҳҳаз кардани муқаддасон барои кори хидмат, барои ободонии бадани Масеҳ, то даме ки ҳамаи мо ба ягонагии имон ва дониши Писари Худо, ба марди комил, ба андозаи қади пуррагии Масеҳ бирасем; то ки мо дигар кӯдакон набошем, ки аз ҳар боди таълимот, аз фиреби одамон, дар маккории ҳилагаронаи нақшаҳои фиребанда ба ин сӯ ва он сӯ партофта ва бурда шавем, балки, ҳақиқатро дар муҳаббат гуфта, дар ҳама чиз ба Ӯ, ки сар аст – Масеҳ – рушд кунем, ки аз Ӯ тамоми бадан, ки бо ҳар як пайванд таъмин карда шудааст, муттаҳид ва ба ҳам пайваст шудааст, мувофиқи кори самарабахше, ки ҳар як қисм саҳми худро мегузорад, боиси рушди бадан барои ободонии худ дар муҳаббат мегардад» (4:12-16).

Мо бояд ин оятҳоро такрор ба такрор хонем, зеро ин порча хеле муҳим аст. Агар мо рушд накунем, мо ба осонӣ тӯъмаи душман мешавем. Аммо, Худованд мехоҳад, ки мо қавӣ, доно, ҳушёр бошем, то ба кӯшишҳои душман муқобилат кунем ва то боз омадани Ӯ устувор истем.

Рушд: Нуқтаи оғоз, Шартҳо, Кӯмакҳо

Пеш аз ҳама, мо бояд дар бораи наҷоти шахсии худ мутмаин бошем (Юҳанно 1:12, 10:27-30; 1 Юҳанно 5:1,12). Ҳамон тавре ки кӯдаки солим хоҳиши табиии рушд дорад, интизор меравад, ки ҳар як имондор мехоҳад рушд кунад. Худованд инро ташвиқ мекунад, «зеро ки Ӯ ҷони орзумандро қаноатманд мекунад ва ҷони гуруснаро бо некӣ пур мекунад» (Забур 107:9).

Сирри рушди рӯҳонӣ дар он аст, ки ба Сар (Қӯлассиён 2:18-19) сахт часпида, ба Масеҳ ҷалб карда шавем, чунон ки Ӯ дар рӯи замин буд ва чунон ки Ӯ ҳоло дар ҷалол аст. Худо воқеиятро мехоҳад, ва аз ин рӯ принсипи умумӣ татбиқ мешавад: он чизе бошед, ки ҳастед – ё дар амал он чизе бошед, ки дар Масеҳ ҳастед.

Се категорияи имондорон мавҷуданд: «кӯдакони хурдсол», «ҷавонон» ва «падарон» (1 Юҳанно 2:12-14). Равшан аст, ки мафҳуми рушд вуҷуд дорад. Ҳамаи имондорони ҳақиқӣ «фарзандони Худо» ҳастанд (Юҳанно 1:12; Филиппиён 2:15; 1 Юҳанно 3:1-2, нигаред ба Эфсӯсиён 5:1-2), ва метавонанд Ӯро, ки нур ва муҳаббат аст, ифода кунанд (1 Юҳанно 1:5, 4:8,16). Ғайр аз ин, ҳама ташвиқ карда мешаванд, ки ғолибон бошанд, бо итоат ба Каломи Худо ва пайравӣ аз Худованд Исо (Юҳанно 16:33). Ғолиб, ки аз муҳаббати ҳақиқӣ бармеояд, ҳақиқати Худоро сарфи назар аз ҳама монеаҳо ё имконнопазириҳо амалӣ мекунад.

Агар ҳашт чизи зерин дар мо бимонад, ё сокин шавад, мо рушд хоҳем кард ва «ғолибони» ҳақиқӣ хоҳем буд – барои ҷалоли Ӯ ва некӯаҳволии мо:

• Донистани Ӯ, ки аз ибтидо буд, падаронро тавсиф мекунад (1 Юҳанно 2:14).
• Каломи Худо, ки дар онҳо сокин аст, ҷавононро қавӣ мегардонад (ояти 14).
• Вақте ки он чизе ки аз ибтидо шунида шуд, дар мо бимонад, мо ғолибон хоҳем буд (ояти 24).
• Тадҳини Масеҳ, ки тавассути Рӯҳи Муқаддас дода шудааст, ба мо кӯмак мекунад, ки дар Ӯ сокин шавем (ояти 27).
• Тухми Худо дар мо мемонад ва гуноҳ намекунад, зеро мо аз Ӯ таваллуд шудаем (3:9).
• Муҳаббати Худо дар мо мемонад ва боиси он мегардад, ки ғолиб ба бародари худ ғамхорӣ кунад (ояти 17).
• Худи Масеҳ дар мо мемонад, вақте ки мо аҳкомҳои Ӯро риоя мекунем (ояти 24).
• Худи Худо дар мо мемонад, вақте ки мо масеҳиёни ҳамватани худро дӯст медорем (4:12-16).
• Ба Масеҳ ҷалб шуда, мо рушд хоҳем кард, ба Ӯ ва ба якдигар наздиктар хоҳем шуд, чунон ки Навиштаҳо таълим медиҳанд:

1. Бичашед, ки Худованд некӯст,

«агар дар ҳақиқат чашида бошед, ки Худованд меҳрубон аст» (1 Петрус 2:3). Ин дар заминаи муносибати шахсӣ бо Ӯст, ки ҳоло дар дасти рости Худост. Ҳангоми дар рӯи замин будан, шогирдоне, ки Худованд даъват кард, ба Ӯ ҷалб шуданд, ҳама чизро тарк карданд ва аз Ӯ пайравӣ карданд (Марқӯс 1:17-20). Барои он ки рушд кунем, мо бояд як «чашм»-и ягонаро танҳо ба Масеҳ равона кунем (Матто 6:22; Луқо 11:34).

2. Дуои Павлус

(Қӯлассиён 1:3-11) якчанд унсурҳои муҳимро дар бар мегирад, ки барои рушд ва мева додан лозиманд. Сипас, ӯ ба «Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол. Ӯро мо мавъиза мекунем, ҳар як мардро огоҳ мекунем ва ҳар як мардро дар ҳама ҳикмат таълим медиҳем, то ки ҳар як мардро дар Масеҳ комил муаррифӣ кунем» (оятҳои 27-28) тамаркуз кард. Ҳавворӣ дар бораи «сир» ҳамчун шахс сухан гуфт: «Масеҳ, ки дар Ӯ ҳамаи ганҷҳои ҳикмат ва дониш пинҳон аст» (2:2-3).

3. Масеҳ сари бадан аст,

ва Павлус имондоронро ташвиқ кард, ки «ба Сар сахт часпанд, ки аз Ӯ тамоми бадан, ки бо пайвандҳо ва пайвандҳо ғизо дода ва ба ҳам пайваст шудааст, бо афзоише, ки аз Худост, рушд мекунад» (ояти 19). Чӣ қадар аҷиб!

4. Павлус ин рушдро таълим дод

бевосита бо «Худованди ҷалол» (1 Қӯринтиён 2:8) бо Худо ва бо Рӯҳи Ӯ алоқаманд аст. Инчунин, рушд бо ҳолати дурусти рӯҳонӣ дар байни имондорон, бо ҳикмати ҳақиқӣ (оятҳои 6-16) ва муносибати дуруст дар байни онҳо алоқаманд аст. Ҳамаи ин лозим аст, то Худо афзоиш диҳад (3:1-7). Ҳавворӣ пешрафтро дар кишоварзии рӯҳонӣ бо кори Худо дар сохтмон алоқаманд кард, ки масъулиятҳои ҳар як имондорро таъкид мекунад (оятҳои 8-23).

5. Рушд пешрафтро дар назар дорад

ба сӯи баркамолӣ, дар заминаи ягонагӣ ва гуногунрангӣ (4:1-16). Нақшаи Худо барои ҳамаи имондорон ин аст, ки онҳо метавонанд аз ҷиҳати рӯҳонӣ, ҳам инфиродӣ ва ҳам дастаҷамъӣ, рушд кунанд, то:

• «Марди Худо» бошанд, ки барои ҳамаи «корҳои нек» муҷаҳҳаз шудаанд (2 Тимотиюс 3:17);
• «Комил» ё баркамол дар Масеҳ бошанд (Қӯлассиён 1:28);
• «Меваи Рӯҳ»-и нӯҳгонаро (Ғалотиён 5:22-23) ба ҷои корҳои ҷисм ба вуҷуд оранд;
• Масеҳ дар дилҳои мо «сокин» бошад (Эфсӯсиён 3:17);
• «Пур аз Рӯҳ» бошанд (5:18) ва зери назорати Рӯҳ бошанд (Румиён 8:14);
• Ҳафт хусусияти «ҳикмате, ки аз болост»-ро нишон диҳанд (Яъқуб 3:17);
• Бо Худованд Исо муносибати наздик инкишоф диҳед, то ки Ӯ барои мо «ҳама чиз» бошад (Қӯлассиён 3:11).
• Ҳамаи ин маънои онро дорад, ки интихоби дуруст бояд анҷом дода шавад (Филиппиён 3:8). Ин ба Худованд садоқати комилро талаб мекунад ва як қисми мушкилоти шогирди ҳақиқӣ ва ғолиб будан аст, ки танҳо тавассути муҳаббат ва итоат (Юҳанно 14:21,23) бо афзалиятҳои дуруст имконпазир аст. «Аввал Малакути Худоро ва адолати Ӯро биҷӯед» (Матто 6:33).

Мухолифат ва монеаҳо ба рушди рӯҳонӣ

Ҳамаи он чизе, ки дуруст аст, аз ҷумла он чизе, ки ба рушди рӯҳонӣ дахл дорад, зери ҳамлаи беамони душман аст. Эҳтиёт бошед!

Баъзе манбаъҳои ҳамлаҳоеро, ки мо дар Навиштаҳо муайян карда метавонем, инҳоянд:

• Ҳолати ҷисмонӣ, рӯҳияи ҳизбӣ ва ғурур (1 Қӯринтиён 3:1-3).
• Таълимоти бардурӯғ (Ғалотиён 1:6-7), ки ҳадафаш иваз кардани муҳаббати ҳақиқӣ ба Масеҳ аст. Ин имондоронро тавассути рӯҳе, ки онҳоро «ҷоду кардааст», «беақл» мегардонад (3:1).
• Фалсафаҳои аҷиб, гностицизм, қонуншиканӣ, ритуализм ё дигар «-измҳо» (Қӯлассиён 2:8-22).
• Унсурҳои рақобаткунанда, ки ҷои ба Масеҳ тааллуқдоштаро мегиранд ва ба рушди воқеӣ монеъ мешаванд (Ибриён 5:14–6:1).
• Панҷ иллат, ки бояд доварӣ ва бартараф карда шаванд, бо хоҳиши шадиди рушд (1 Петрус 2:1-2).
• Ҳасад, рақобат ва дигар мушкилоте, ки бояд ҳал карда шаванд (2 Қӯринтиён 12:20), аз ҷумла «аъмоли ҷисм» (ниг. Ғалотиён 5:19-21), ҳикмати аз поён (Яъқуб 3:14-16) ва пешгирӣ аз шаш иллат (Румиён 13:13).
• Роҳ ба сӯи рушди рӯҳонӣ – намунаҳо ва суханони муфид Пеш аз ҳама, Масеҳ ба мо ҳамчун Касе пешниҳод шудааст, ки сабқатро дар рӯи замин, сарфи назар аз мухолифат ва душвориҳо, тай кардааст. Ӯ онро аз сабаби «шодие, ки дар пеши Ӯ гузошта шуда буд» (Ибриён 12:2) таҳаммул кард ва ба анҷом расонд.

Иброҳим, падари ҳамаи имондорон, аз маркази бутпарастӣ берун омад, зеро ҷалоли Худоро дида буд ва бо имони бузург ва шодӣ ҳаракат мекард (Юҳанно 8:56; Ибриён 11:8-10; Аъмол 7:2-3). Итоат ва муҳаббат бо ҳам мераванд, чунон ки дар Иброҳим нишон дода шудааст. Ӯ як «ғолиби» воқеӣ буд, ки аз роҳ набаромада ва ба таври нодуруст таъсир накарда буд.

Дуои Павлус барои имондорон дар Қӯлассиён якчанд нуктаи муҳимро барои пешрафти рӯҳонӣ дар бар мегирад (Қӯлассиён 1:9-11). Инчунин, дуои ӯ барои имондорон дар Ғалотия то ҳол ба мо дахл дорад: «Эй фарзандони хурди ман, ки барои шумо боз дарди зоиш мекашам, то даме ки Масеҳ дар шумо шакл гирад» (Ғалотиён 4:19). Чунин шаклгирӣ ҳаётан муҳим аст.

Решаи юнонӣ морфе дар якчанд калимаҳое мавҷуд аст, ки даҳ маротиба дар навиштаҳои Павлус омадаанд. 2 Қӯринтиён 3:18-ро баррасӣ кунед, ки дар он мо мехонем: «Ва ҳамаи мо, бо рӯи бепарда, чун дар оина ҷалоли Худовандро дида, аз ҷалол ба ҷалол ба ҳамон сурат табдил меёбем, чунон ки аз Рӯҳи Худованд аст». Ин табдили ахлоқӣ, ё метаморфоза, аввал дар Худованд дар рӯи замин дида шуд (Матто 17:2; Марқӯс 9:2). Он бояд дар имондорон имрӯз дида шавад. «Ба ин ҷаҳон мувофиқат накунед, балки бо навсозии ақли худ табдил ёбед, то ки иродаи нек, писандида ва комили Худоро исбот кунед» (Румиён 12:2).

Ин навсозӣ як қисми раванди тавассути озмоишҳои ҳаёт дар мактаби Худост, чунон ки Павлус таҷриба кардааст. Ин як намуна ё мисол барои ҳамаи масеҳиён аст (2 Қӯринтиён 4:16-18). Мақсад, ҳадаф ё объективи ин шаклгирӣ он аст, ки Масеҳ «ҳама ва дар ҳама» бошад (Қӯлассиён 3:10-11) – ҳама барои мо, ва сипас ҳама дар мо. Объективона, новобаста аз он ки мо чӣ кор мекунем, Ӯ ҳама барои мост, мувофиқи фикрҳои Худо. Субъективона, зери таъсири муносибатҳо ва рафторҳои мо, Ӯ ҳама барои мо мегардад – як воқеияти афзоянда дар таҷрибаҳо ва ҳаёти мо, дар ҳоле ки мо аз ҷалол ба ҷалол тағйир меёбем.

Дар раҳмати Худо, Ӯ моро наҷот дод ва сипас раванди шаклгирӣ ва навсозиро оғоз кард. Титус 3:5 нақши Рӯҳи Муқаддасро дар ин, ки пас аз кори давомдори Ӯ меояд, таъкид мекунад, аммо иштирок ва садоқати моро истисно намекунад. Ин навсозӣ як қисми тартиботи нави чизҳост (Эфсӯсиён 4:23-24) ва кори Худоро дар назар дорад. Ғайр аз Рӯҳи Муқаддас, Худо ва Падари мо дар ин кор иштирок дорад (1:17), инчунин Масеҳ дар ҷалол (2 Қӯринтиён 3:18; Эфсӯсиён 5:25-26). Дар асл, Худои сегона ба тарбия ва шаклгирии мо ғамхорӣ мекунад.

Аз як тараф, ин раванди навсозӣ ва шаклгирӣ комилан ба Худо вобаста аст, тавассути нерӯе, ки Ӯ ба мо медиҳад ва кори Ӯ дар мо. Аз тарафи дигар, бидуни ҳеҷ зиддият, он инчунин ба мо вобаста аст: «Наҷоти худро бо тарс ва ларза ба анҷом расонед» (Филиппиён 2:12). «Зеро Худост, ки дар шумо ҳам хоҳиш ва ҳам амалро барои хушнудии Худ ба вуҷуд меорад» (ояти 13). Дар юнонӣ, байни «кор» ва «амал» робита вуҷуд дорад.

Касонеро, ки Ӯ пешакӣ медонист, Ӯ инчунин пешакӣ муайян кард, ки ба сурати Писари Ӯ мувофиқат кунанд, то ки Ӯ дар байни бародарони бисёр нахустзода бошад (Румиён 8:29).

Ҳамин тариқ, Худо нақшаи абадии Худро барои мо, дар мо ва бо мо, мувофиқи се қисми асосии Румиён (бобҳои 1–8, 9–11, 12–16) иҷро мекунад. Навсозӣ маънои онро дорад, ки Худо барои мо нақша дорад, ки зебоиҳои Масеҳро инъикос кунем, чунон ки дар мавриди Мусо ва рӯи дурахшони ӯ буд (Хуруҷ 34:29).

Барои мо имрӯз чунин раванд тасҳеҳот (2 Қӯринтиён 13:11) ва такмилҳо (Эфсӯсиён 4:12), инчунин кори давомдор дар мо (Ибриён 13:21) ва тақвияти иловагӣ (1 Петрус 5:10) -ро дар назар дорад. Ҳар як шогирди ҳақиқӣ дар мактаби Худост ва ба шаклгирии доимӣ тобеъ аст, ки бо мақсади такмил додани ӯ ё вай барои монанд шудан ба Устод (Луқо 6:40; Матто 10:24-25) таълим дода мешавад.

Калимаҳое, ки дар бораи рушд истифода мешаванд

Калимаҳои гуногун дар Аҳди Ҷадид рушд ва пешрафтеро, ки Худо барои имондорон мехоҳад, тасвир мекунанд. Морфе (исм) ва метаморфоомай (феъл), якҷоя, 13 маротиба омадаанд.1 Онҳо раванди рушди инфиродӣ ё дастаҷамъӣ, шаклгирӣ ва/ё табдилро аз дарун ба берун дар назар доранд (ниг. 1 Юҳанно 3:3). Шакли зоҳирии худотарсӣ, бидуни воқеият, қалбакии душман аст, ки рӯзҳои моро тавсиф мекунад (2 Тимотиюс 3:5).

Истилоҳи схема, ҳамчун феъл ё исм, тағйироти берунаро таъкид мекунад (1 Қӯринтиён 7:31). Он баъзан қалбакиҳо, тақлидҳои душманро ифода мекунад (Румиён 12:2; 1 Қӯринтиён 4:6; 2 Қӯринтиён 11:13-15). Ин калима инчунин дар бораи Худованд Исо (Филиппиён 2:7) ва кори Худо бо мо (3:21; 1 Петрус 1:14) истифода мешавад.

Ауксано феълест, ки маънои «рушд кардан, афзоиш ёфтан»-ро дорад, одатан ба маънои мусбат.2 Он баъзан дар шакли мураккаб истифода мешавад ва ду маротиба ба маънои манфӣ навишта шудааст (Матто 13:32; Луқо 13:19). Исми марбут ауксесис (рушд) ду маротиба омадааст (Эфсӯсиён 4:16; Қӯлассиён 2:19).

Исм ҳелкиа (қад) ҳашт маротиба омадааст3 ва инчунин бо рушд алоқаманд аст.

Калимаи телос (комил) мақсад, самт ва камолотро, ки бо рушд алоқаманд аст, нишон медиҳад. Он дар бораи инҳо нақл мекунад:

• Мавқеи комил тавассути кори анҷомёфтаи Масеҳ (Ибриён 10:14, дар шакли феъл).
• Мавқеи камолоти оянда ва роҳи расидан ба он (Филиппиён 3:12, ҳамчун феъл). Дар ин ҷо он як робитаи пинҳонӣ бо маъноҳои гуногуни наҷот аст.
• Муносибати дурусти камолоти рӯҳонӣ, чунон ки дар «Шумо комил бошед, чунон ки Падари шумо дар осмон комил аст» (Матто 5:48).4
• Ҳарчанд телос дар Қӯлассиён 3:10-11 истифода нашудааст, он дар изҳороти Павлус дар бораи «инсони нав», ки дар он «Масеҳ ҳама ва дар ҳама аст», пинҳон аст. Ин оятҳо камолотеро нишон медиҳанд, ки Худо барои ҳамаи имондорон дар назар дорад.

Камолоти рӯҳонӣ

Дар хотима, биёед танҳо баъзе хусусиятҳои падарон дар Масеҳро номбар кунем – онҳое, ки рушд кардаанд:

• Онҳо аҳкоми Худо/Масеҳро риоя мекунанд, адолатро амалӣ мекунанд (1 Юҳанно 2:3-6,29, 3:22, 5:3);
• Онҳо ҳамаи имондорони ҳақиқиро, мувофиқи амри Масеҳ (Юҳанно 13:34), ки амри нав аст, дӯст медоранд;
• Онҳо Рӯҳи Масеҳро доранд, ки онҳоро роҳнамоӣ мекунад (1 Юҳанно 3:24, 4:13). Кӯдакон тадҳиншавии Рӯҳро доранд, аммо онҳо ҳанӯз ҳам метавонанд «ҷисмӣ» бошанд (1 Қӯринтиён 3:3), дар ҳоле ки падарон аз ҷониби Рӯҳ роҳнамоӣ мешаванд ва рӯҳонӣ ҳастанд, бо Масеҳ машғул буда, аз ҷониби Ӯ роҳнамоӣ мешаванд;
• Онҳо гуноҳро амалӣ намекунанд (1 Юҳанно 3:6,9-10, 5:18) ва худро бегуноҳ вонамуд намекунанд (1:8);
• Онҳо Исоро ҳамчун Масеҳ, Писари Худо, ки дар ҷисм омад, эътироф мекунанд (2:23, 4:2,15, 5:1,5). Ӯ чӣ қадар бузург аст!
• Бигзор ҳамаи мо «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбем» (2 Петрус 3:18).

ЭЗОҲҲО

1. Матто 17:2; Марқӯс 9:2, 16:12; Румиён 2:20, 8:29, 12:2; 2 Қӯринтиён 3:18; Ғалотиён 4:19; Филиппиён 2:6-7, 3:10,21
2. Матто 6:28; Марқӯс 4:8; Луқо 1:80, 2:40, 12:27; Юҳанно 3:30; Аъмол 6:7, 7:17, 12:24, 19:20; 1 Қӯринтиён 3:6-7; 2 Қӯринтиён 9:10, 10:15; Эфсӯсиён 2:21, 4:15; Қӯлассиён 1:6,10, 2:19
3. Матто 6:27; Луқо 2:52, 12:25, 19:3; Юҳанно 9:21,23; Эфсӯсиён 4:13; Ибриён 11:11
4. Матто 5:48, 19:21; Румиён 12:2; 1 Қӯринтиён 2:6, 13:10, 14:20; Эфсӯсиён 4:13; Филиппиён 3:15; Қӯлассиён 1:28, 4:12; Ибриён 5:14, 9:11; Яъқуб 1:4 ду маротиба,17,25, 3:2; 1 Юҳанно 4:18
5. 1 Юҳанно 2:9-11, 3:14,18-19, 4:7-8,16,20-21, 5:2

Масеҳӣ аз ҷониби Душман ва хизматгорони ӯ иҳота шудааст, ки мехоҳанд ӯро сарнагун кунанд ва ба Масеҳ беобрӯӣ оранд. Аз ин рӯ, Павлус ба имондорон гуфт, ки тамоми зиреҳи Худоро пӯшанд, то ки бар зидди найрангҳои Иблис истодагарӣ кунанд (Эфсӯсиён 6:10-18). То он даме, ки масеҳӣ дар ин ҷаҳон аст, ҷанги ӯ ҳеҷ гоҳ ба охир намерасад. Ба мусолиҳа бо душман даромадан марговар аст; афзоиши рӯҳонӣ қатъ мегардад ва баргаштан ногузир ҷои онро мегирад. Ин як ҳақиқати хеле ҷиддӣ аст ва ҳар як имондор бояд онро ба дил гирад.

Калисои ҷавони Таслӯникӣ ба ин бодиққат гӯш дода буд: «Мо вазифадорем, ки ҳамеша барои шумо, бародарон, Худоро шукр гӯем, чунон ки лоиқ аст, зеро имони шумо бениҳоят афзоиш меёбад» (2 Таслӯникӣ 1:3). Петрус, ба онҳое, ки имони гаронбаҳо ба даст оварда буданд, навишта, онҳоро ҳушдор дод, ки мабодо касе, ки аз гумроҳии шарирон дур карда шудааст, аз устувории худ афтад. Ӯ онҳоро ташвиқ кард, ки дар файз ва дар дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбанд (2 Петрус 3:17-18). Афзоиш ҳамеша далели ҳолати солими рӯҳ аст. — Мутобиқ аз «Мухтасари суханони солим»