Бандаи комилан комил касе ҷуз Худованд Исои Масеҳ нест. Ӯ баробар надорад; Ӯ ҳамчун Бандаи комили Яҳува танҳо меистад. Ҳама чизеро, ки Падар мехост дар банда бубинад, дар Худованд Исо, Писари маҳбуби Ӯ, ба таври комил дида шуд. Худованд, Бандаи комил, гуфт, «Вақте ки шумо ҳамаи он чизҳоеро, ки ба шумо фармуда шудааст, иҷро кардед, бигӯед, ‘Мо бандагони бефоидаем. Мо он чизеро, ки вазифаи мо буд, иҷро кардем’» (Луқо 17:10 NKJV).
Юҳанно Марқӯс, нависандаи Инҷили дуюм, Худованд Исоро ҳамчун Бандаи комил муаррифӣ кард. Ӯ медонист, ки дар хидмати худ ноком шудан чӣ маъно дорад, аммо Худо ӯро барои навиштан дар бораи Бандае истифода бурд, ки ноком нашуд ва наметавонист ноком шавад. Худованд Исо Бандаи комил буд, зеро Ӯ кӣ буд, ва ҳаст, ва ҳамеша хоҳад буд. Ӯ дар шакли Худо буд; Ӯ Худо аст. «Шакли бандаро гирифта, ба сурати одамон омада» (Филиппиён 2:7), Ӯ ҷисмеро гирифт, ки барои Ӯ дар батни Марями бокира омода шуда буд. Дар он ҷисм Ӯ дар ин ҷо дар рӯи замин ҳамчун Бандаи комил буд. «Писари Одам на барои он омад, ки ба Ӯ хидмат кунанд, балки барои хидмат кардан, ва ҷони Худро фидияи бисёриҳо додан» (Марқӯс 10:45). Ӯ омад, то иродаи Падари Худро иҷро кунад. Ӯ гуфт, «Ман аз осмон фуромадаам, на барои иҷрои иродаи Худам, балки иродаи Он ки Маро фиристод» (Юҳанно 6:38).
Ҳамчун Бандаи комил Ӯ кореро, ки барои иҷрои он омада буд ва соатеро, ки дар он бояд иҷро мешуд, комилан медонист. Он кори наҷот комилан иҷро шуд, вақте ки дар салиби Ҷолҷото гуфт, «Иҷро шуд!» (Юҳанно 19:30). Он на танҳо иҷро шуд, балки кор низ ба таври комил анҷом ёфт.
Бандаи комил, Инсони Масеҳ Исо, рӯзро бо дуо оғоз кард. Ӯ аз Падари Худро, ки Ӯро фиристода буд, роҳнамоӣ меҷуст. «Ва субҳ, хеле пеш аз рӯшноӣ бархоста, Ӯ берун рафт ва ба ҷои танҳое рафт; ва дар он ҷо дуо кард» (Марқӯс 1:35). Ӯ барои мо, ки мехоҳем бандагони Ӯ бошем, намунаи комил аст.
Бандагон бояд итоаткор бошанд. «Бандагонро насиҳат кунед, ки ба устодони худ итоаткор бошанд, дар ҳама чиз писандида бошанд, ҷавоб нагардонанд» (Титус 2:9). Худованд Исо, ҳамчун Бандаи комил, итоаткор буд. «Ӯ Худро фурӯтан кард ва то ба марг, ҳатто марги салиб, итоаткор шуд» (Филиппиён 2:8). Ӯ ба Падари Худро писандида буд. «Масеҳ Худро писанд накард» (Румиён 15:3). Ӯ метавонист дуруст бигӯяд, «Ман ҳамеша он чизҳоеро мекунам, ки Ӯро писанд мекунанд» (Юҳанно 8:29). Падар дар бораи Ӯ гуфт, «Инак! Бандаи Ман, ки Ман Ӯро интихоб кардам, Маҳбуби Ман, ки ҷони Ман аз Ӯ хушнуд аст!» (Матто 12:18).
Ӯ омад – Барои Ӯ, Бандаи Одили Ту, муносиб буд; Гарчанде ки косаи ғам аз лабрез шуд, Ӯ ба Ту шодӣ бахшид. —Номаълум
Бандагон бояд тобеъ бошанд: «Бандагон, бо тамоми тарсу ҳарос ба устодони худ тобеъ бошед» (1 Петрус 2:18). Ҳеҷ кас ба иродаи Падари Худро бештар аз Бандаи комили Ӯ тобеъ набуд. Дар боғи Ҷатсамонӣ, Ӯ дуо кард, «Падар, агар иродаи Ту бошад, ин косаро аз Ман дур кун; аммо на иродаи Ман, балки иродаи Ту иҷро шавад» (Луқо 22:42). «На он чизе ки Ман мехоҳам, балки он чизе ки Ту мехоҳӣ» (Марқӯс 14:36).
Банда бояд содиқ бошад. Ҳавворӣ Павлус навишт: «Бигзор одам моро ҳамчун бандагони Масеҳ ва мудирони асрори Худо ҳисоб кунад. Ғайр аз ин, аз мудирон талаб карда мешавад, ки содиқ бошанд» (1 Қӯринтиён 4:1-2). Ҳеҷ кас мисли Худованд Исо, Бандаи комил, содиқ набуд. Ӯ «шоҳиди содиқ» буд (Ваҳй 1:5).
Ӯ калисои Смирнаро насиҳат кард, «То ба марг содиқ бош» (Ваҳй 2:10). Ӯ дар ҳақиқат то ба марг содиқ буд.
Эй Худованд, вақте ки мо роҳро пайгирӣ мекунем Ки Ту дар рӯи замин қадам задаӣ, Ба инсон муҳаббат ва файзи аҷиби Ту, Содиқии Ту ба Худо. —Ҷ. Ҷ. Дек (1802–1884)
Бигзор мо содиқтар бошем вақте ки мо кӯшиш мекунем ба Худо хидмат кунем ва Писари Ӯро аз осмон интизор шавем.
