Падар, мо фарзандони Туро баракат медиҳем Барои муҳаббати Ту, ки ба мо ато шудааст; Ҳамчун Падари худ ба Ту муроҷиат мекунем, Даъват шудаем, ки фарзандони Худо бошем. Муҳаббати Ту дар ато кардани Исо барои гуноҳҳои мо мурдан аҷиб буд; Файзи Ӯ дар тарк кардани Барои хотири мо, осмонҳои баланд аҷиб буд.
Ҳоло хуни пошида моро озод кардааст, Ба сӯи истироҳати худ шитобон, Аз биёбон Ту моро роҳнамоӣ мекунӣ, Бо файзи доимии Ту баракат ёфтаем; Бо ҳақиқат ва Рӯҳи Ту роҳнамоӣ карда, Ӯ гарави он чи ки хоҳад омад, Ва бо қуввати ҳаррӯза таъмин карда, Ту фарзандони Худро ба хона мебарӣ.
Ҳарчанд сафари мо дилгиркунанда бошад, Ин ҷои истироҳати мо нест; Оё мо аз роҳ хаста мешавем Вақте ки мо чеҳраи Устоди худро мебинем? Не: ҳатто ҳоло интизорӣ дорем, Дар ин умед ҷонҳои мо шодӣ мекунанд, Ва интизори омадани ваъдашудаи Ӯ, Ба зудӣ овози истиқболи Ӯро хоҳем шунид. —Самуил Прайдо Трегеллес (1813–1875)
