«Осмонҳо аз они Ту ҳастанд, замин низ аз они Туст; ҷаҳон ва пуррагии онро Ту асос гузоштаӣ»
Шутурмурғ: Аюб 39:13-18
Дар ин қисмат диққати мо ба набудани ҳикмат, ки дар шутурмурғ тасвир шудааст, ҷалб карда мешавад; махлуқе, ки шакли парранда дорад, аммо қудрати тарк кардани заминро надорад.
Дар ҳоле ки дигар паррандаҳо ҳангоми фишор ба парвоз паноҳ мебаранд, ин парранда, гуфта мешавад, сари худро дар рег дафн мекунад. Чӣ қадар ба касби оддии онҳое монанд аст, ки «шакли худотарсӣ» доранд, аммо қудрати онро дар ҳаёти худ инкор мекунанд. Дар мавриди доварии абадӣ фишор оварда шуда, онҳо аз рӯ ба рӯ шудан бо далелҳо худдорӣ мекунанд ва худро бо чизҳои заминӣ — регҳои тағйирёбандаи замон муҳофизат мекунанд. Чунин одамон ҳеҷ гоҳ чизҳоро аз нуқтаи назари Худо намебинанд, балки танҳо аз нуқтаи назари инсон.
Чӣ тавре ки барои худи шутурмурғ, ҳамон тавр барои насли он:
«Вай тухмҳои худро дар замин мегузорад… бе тарсу ҳарос». Бе «тарси Худо», ки «ибтидои ҳикмат» аст, онҳое, ки масъулияти худро дар назди Худо дар мавриди худ эътироф намекунанд, онро дар мавриди фарзандони худ низ эътироф нахоҳанд кард. Чунин одамон «хонаи худро бар рег» месозанд ва тӯфоне, ки ба қарибӣ дар ин саҳна сар мезанад, «меҳнати онҳоро беҳуда» исбот хоҳад кард. Чунин одамон наслҳои худро «дар замин» дар хатари нобудшавӣ аз роҳи бади дигарон, ки аз роҳи онҳо мегузаранд, ё аз таълимоти нозуки он «ҳайвон», ки «дар ҷустуҷӯи он аст, ки кӣ метавонад фурӯ барад», мегузоранд.
Уқоб: Аюб 39: 27-30
Дар ин қисмат Худо диққати моро ба паррандае ҷалб мекунад, ки ҳикмати Худо дода шудааст, ки намунаи фарзанди ҳақиқии Худост. Уқоб инчунин қудрати тарк кардани замин ва дидани чизҳоро аз баландӣ дорад — нуқтаи назари Худо.
«Вай дар санг зиндагӣ мекунад ва мемонад». «Хонае, ки бар санг сохта шудааст», мемонад. Аз қабати баланди худ «чашмони вай дурро мебинанд» ва бадиро пешбинӣ карда, аз он пешгирӣ мекунад. Худи вай аз лоша ғизо намегирад, балки аз «кушташудагон», марги дигаре ба вай ва насли вай ҳаёт мебахшад. Дар он ҷои ҷудошуда фарзандони вай арзиши хунро мефаҳманд.
«Ҳар кӣ гӯшти Маро мехӯрад ва хуни Маро менӯшад», гуфт Худованди мо, «ҳаёти ҷовидонӣ дорад; ва Ман ӯро дар рӯзи охирин эҳё хоҳам кард» (Юҳанно 6:54).
Онҳое, ки ба Он ки кушта шуд ва хуни Худро барои онҳо рехт, қадр мекунанд, дар Санг зиндагӣ мекунанд ва мемонанд, ки бар он Ӯ ҷамъомади Худро месозад; онҳое, ки бо файзи Ӯ ҳаёти муқаддас ба сар мебаранд, дар пайравӣ аз Ӯ дар ҷудоӣ аз таъсири ҷаҳон дар ҳама шаклҳои он, хоҳ динӣ, хоҳ сиёсӣ, хоҳ ахлоқӣ: онҳо қуввати худро мисли уқоб нав мекунанд. Онҳо онҳое ҳастанд, ки дар ҳукмронии Ӯ ҳангоме ки Ӯ ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худоён ҳукмронӣ мекунад, шарик хоҳанд шуд.
