Эй Худованд, вақте ки мо роҳро бозпас мегирем Ки Ту дар замин тай кардӣ, Ба инсон муҳаббат ва файзи аҷиби Ту, Вафодории Ту ба Худо;
Муҳаббати Ту, ки инсон онро сахт озмуд, Аз қабр қавитар исбот шуд; Ҳамон найзае, ки паҳлӯи Туро сӯрох кард Хунро барои наҷот берун овард;
Вафодор дар миёни бевафоӣ, Дар миёни торикӣ танҳо нур, Ту номи Падари Худро эътироф кардӣ, Ва аз иродаи Ӯ шодӣ кардӣ;
Аз найрангҳои нозуки Шайтон бетағйир, Ё азоб, шарм ва талафот, Роҳи Ту, ки аз табассумҳои заминӣ рӯҳбаланд нашуда буд, Танҳо ба салиб оварда расонд.
Мо аз ақли фурӯтани Ту ҳайрон мешавем, Ва мехоҳем мисли Ту бошем, Ва тамоми истироҳат ва шодии худро пайдо кунем Дар омӯзиш, Худованд, аз Ту. — Ҷеймс Ҷ. Дек (1802-1884)
