Аксари гуноҳҳои ҷинсӣ аз тафаккури гуноҳкорона оғоз мешаванд.*Назари Худо дар бораи алоқаи ҷинсӣ Шайтон алоқаи ҷинсиро ҳамчун силоҳ ба ду тарз истифода мебарад. Аввалан, ӯ алоқаи ҷинсиро дар зеҳни баъзе масеҳиён чунон нафратовар мегардонад, ки зебоӣ ва баракати илоҳии иттиҳоди издивоҷ ба таври ҷиддӣ осеб мебинад. Дуюм, ӯ шаҳват ва алоқаи ҷинсиро берун аз издивоҷ (алоқаи ҷинсии берун аз издивоҷ) чизи қабулшуда мегардонад. Дар ҳарду ҳолат, махсусан агар масеҳӣ дар он иштирок дошта бошад, Шайтон пирӯзии бузурге ба даст меорад. Китоби Муқаддас дар бораи алоқаи ҷинсӣ хеле ошкоро сухан мегӯяд. Худо аз он шарм намедорад, зеро Ӯ моро ҳамчун мавҷудоти ҷинсӣ, ҳамчун мард ва зан офаридааст (Ҳас. 1:27-28). Аммо, ба мо назари Худо дар бораи алоқаи ҷинсӣ лозим аст, зеро аксари васоити ахбори оммаи имрӯза – мусиқӣ, телевизион, маҷаллаҳо, лавҳаҳои таблиғотӣ, рӯзномаҳо ва Интернет – бадтарин назари инсони наҷотнаёфта (ва аз ин рӯ Шайтонро) пешниҳод мекунанд. Он моро чунон иҳота кардааст, ки мо бояд ҳамеша ҳушёр бошем. Ҷониби мусбат Каломи Худо мегӯяд, ки ҳеҷ чизи нодуруст, ҳеҷ чизи ифлос, ҳеҷ чизи шармовар нест, вақте ки алоқаи ҷинсӣ дар доираи Худо барои лаззат – издивоҷ – пурра лаззат бурда мешавад! Худо мегӯяд, ки бистари “алоқаи ҷинсӣ” дар дохили издивоҷ пок аст ва бояд пок боқӣ монад (Ибр. 13:4). Худо ҳатто ба домоди нави исроилӣ як соли моҳи асал дод: “Зеро як сол ӯ бояд ... зани гирифтаашро хушбахт гардонад” (Такр. 24:5). Масалҳо 5:18-20 ба ҷавон мегӯяд, ки бо зани ҷавонии худ шодӣ кунад, бигзор синаҳои ӯ ҳамеша ӯро қаноатманд гардонанд ва ҳамеша бо муҳаббати ӯ мафтун бошад – як изҳороти хеле ҷинсӣ. Худо ният дорад, ки алоқаи ҷинсии издивоҷ шавқовар бошад! Биёед фикри худро тағир надиҳем, то чизи аҷибро ба чизи “бад” табдил диҳем. Гӯё Худо мегӯяд: “Ман ба зану шавҳар роҳи зебое барои лаззати ҷисмонӣ ва рӯҳӣ, лаззат ва наздикӣ додаам – таҷрибаи ниҳоии эмотсионалӣ – ва ман мехоҳам, ки онҳо аз он бо тасдиқи пурраи Ман лаззат баранд. Ман онро ба онҳо дар сатҳи хеле баландтар аз ҳайвоноти оддӣ додаам. Ман минбаъд ният дорам, ки аз ин иттиҳоди муҳаббати зану шавҳар, фарзандон таваллуд шаванд, то дар чизҳои Ман дӯст дошта шаванд ва тарбия ёбанд.” Ҷониби манфӣ Худо хоҳишҳои қавии ҷинсии моро медонад ва чӣ гуна Шайтон онҳоро барои осеб расонидан ба шаҳодати мо, ё бадтар аз он, истифода хоҳад бурд. Аз ин рӯ, Ӯ ҷониби дигари алоқаи ҷинсиро бодиққат шарҳ медиҳад, то мо дар бораи он дуруст фикр кунем. Алоқаи ҷинсӣ берун аз издивоҷ метавонад барои муддате ҳаяҷоновар бошад ва як интригаи муайянро таъмин кунад, аммо лаззатҳои гуноҳ танҳо муддати кӯтоҳ давом мекунанд (Ибр. 11:25). Ҳамон ояте, ки бистари ҷинсиро дар издивоҷ баракат медиҳад, минбаъд мегӯяд, ки Худо зинокорон ва бадахлоқони ҷинсиро доварӣ хоҳад кард (Ибр. 13:4). Бадахлоқӣ набояд дар байни халқи Худо ном бурда шавад (Эфс. 5:3). Мо масеҳиён бояд ҳамеша ба иродаи Худо итоат кунем, ва “ин иродаи Худост, ки шумо бояд аз бадахлоқии ҷинсӣ худдорӣ кунед, ки ҳар яки шумо бояд омӯзед, ки бадани худро ба таври муқаддас ва шарафманд назорат кунед, на бо шаҳвати оташин мисли бутпарастон” (1 Тас. 4:3-5). Павлус ба Қӯринтиён навишт: “Бадан барои бадахлоқии ҷинсӣ нест, балки барои Худованд аст.” Аз ин рӯ, “аз бадахлоқии ҷинсӣ гурезед ... касе (ё вай), ки ҷинсӣ гуноҳ мекунад, бар зидди бадани худ гуноҳ мекунад” (1 Қӯр. 6:13,18). Дар Аҳди Қадим, Юсуф намунаи касест, ки аз васвасаи шадиди ҷинсӣ гурехт (Ҳас. 39:1-18). Таъсири гуноҳи ҷинсӣ ба бадани худ метавонад якчанд шакл дошта бошад. Эҳтимолияти ҳомиладорӣ вуҷуд дорад, ки дар натиҷа ё кӯдаки номатлуб барои нигоҳубин, ё фишори қавӣ барои куштан (исқоти ҳамл) кӯдаки таваллуднашуда. Дар мавриди масеҳӣ, азбаски ӯ (ё вай) Рӯҳи Муқаддасро ғамгин мекунад (Эфс. 4:30), Худо кафолат медиҳад, ки ӯ (ё вай) виҷдони гунаҳкор бо мушкилоти эмотсионалии натиҷавӣ дошта бошад. Бемориҳои хеле ҷиддии сироятӣ тавассути алоқаи ҷинсӣ мегузаранд. Худо масхара карда намешавад; шахс он чиро, ки мекорад, медаравад (Ғал. 6:7-8). Бемориҳои маъмулии тавассути алоқаи ҷинсӣ гузаранда (БТҶГ) инҳоянд: герпес (табобатнашаванда); сифилис (харобиовар, аммо табобатшаванда); гонорея (харобиовар, аммо табобатшаванда) ва СПИД (табобатнашаванда ва оҳиста ва дардовар марговар). Мисли ҳолати Довуд ва Батшобаъ (2 Подш. 11), аксари гуноҳҳои ҷинсӣ аз тафаккури гуноҳкорона оғоз мешаванд. Китоби Муқаддас мегӯяд, ки ҳар касе, ки ба зан бо шаҳват менигарад, аллакай дар дили худ бо ӯ зино кардааст (Мат. 5:28). Ин ба ҳарду ҷониб дахл дорад ва инчунин ба дидани расмҳо ва инчунин одамони воқеӣ дахл дорад. Аз ин рӯ, ба мо лозим аст, ки “ҳар фикрро асир гирем, то онро ба Масеҳ итоат кунем” (2 Қӯр. 10:5). Айюб гуфт: “Ман бо чашмонам аҳд бастаам, ки ба духтар бо шаҳват нанигарам” (Айюб 31:1). Худо мегӯяд: “Шумо бо нарх харида шудаед. Аз ин рӯ, Худоро бо бадани худ эҳтиром кунед” (1 Қӯр. 6:20). Мақсад ин нест, ки то чӣ андоза шумо метавонед ба як муносибати ҷинсии ғайриқонунӣ наздик шавед, бе он ки воқеан онро анҷом диҳед, балки нигоҳ доштани муносибатҳое, ки шумо аз дидани Худо шарм намедоред. Дар хотир доред, ки Ӯ мебинад. Ман аллакай гуноҳ кардаам. Дар бораи ман чӣ? “Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад” (1 Юҳ. 1:9). Ин аст, ки Наҷотдиҳандаи мо чӣ қадар бузург ва меҳрубон аст, ҳарчанд гуноҳи мо Ӯро ғамгин кардааст. Аммо, шояд то ҳол оқибатҳои якумраи нофармонии мо, ба монанди беморӣ ё кӯдаки ғайричашмдошт ва номатлуб вуҷуд дошта бошанд. Ғайр аз ин, талафоти мукофот хоҳад буд (2 Юҳ. 8). Дар беҳтарин ҳолат, гуноҳи ҷинсӣ “коҳ” аст (1 Қӯр. 3:12), ки дар курсии доварии Масеҳ, ки дар он мукофотҳо мувофиқи садоқати мо ба Масеҳ дода мешаванд, зуд сӯхта хоҳад шуд. Марди бадахлоқро дар 1 Қӯринтиён 5, ки бо модарандари худ муносибати ҷинсии доимӣ дошт, баррасӣ кунед. Ӯро ҳамчун марди бад аз калисои маҳаллӣ хориҷ кардан лозим буд. Аммо ӯ ниҳоят гуноҳи худро тарк кард ва иқрор шуд ва тақрибан як сол пас аз ҷониби ҷамъомад қабул карда шуд (2 Қӯр. 2:5-11). Худо бо мо хеле меҳрубон аст, зеро Ӯ моро хеле дӯст медорад. Биёед мо низ гуноҳи ҷинсии дигаронро бахшем, вақте ки он гуноҳ тарк карда мешавад ва иқрор мешавад. Дар бораи ҳамҷинсгароӣ чӣ? Ҳамҷинсгароӣ, хоҳ мард бо мард ё зан бо зан, дар назари Худо тарзи ҳаёти алтернативии қобили қабул нест. Ин гуноҳи бузург аст. Ин воқеан гуноҳ кардан бар зидди бадани худ аст! Румиён 1:26-32 мегӯяд, ки ҳамҷинсгароён “дар худ ҷазои сазовори таҳрифи худро мегиранд” (ояти 27) ва дар назари Худо “сазовори марг ҳастанд” (ояти 32). Гуноҳи асосии Садӯм ҳамҷинсгароӣ буд (Ҳас. 19:1-11). Садӯм ҳатто номи худро, содомӣ, ба ҳамҷинсгароӣ додааст. Худо шаҳр ва сокинони онро нобуд кард, зеро онҳо хеле гуноҳкор буданд. Дар бораи ҳамҷинсгароӣ ҳеҷ чизи “шодмонӣ” нест. Ҳамҷинсгароён ба Худованд Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ ниёз доранд, чунон ки ҳамаи мо дорем, ва он гоҳ онҳо бояд тарзи ҳаёти гуноҳкоронаи худро тарк кунанд, чунон ки ҳамаи мо бояд. Хулоса Шумо ҳеҷ гоҳ аз қабули назари Худо ва зиндагии ҷинсӣ пок дар назди Худо пушаймон нахоҳед шуд, хоҳ ҳамчун шахси муҷаррад ё ҳамчун шахси оиладор. Нагузоред, ки Шайтон шуморо фиреб диҳад, чунон ки ӯ бисёри дигаронро дар ҳама синну сол фиреб додааст. ЭЗОҲИ НИҲОӢ: Муаллиф, Роҷер Даниел, дар ин мавзӯъ ду китоб навиштааст. Онҳо инҳоянд: *Мард + Зан = Нақшаи Худо ва Мулоқот, Издивоҷ, Алоқаи ҷинсӣ: Мавзӯъҳои муҳим барои ҷавонони масеҳӣ. Ҳарду аз ҷониби Believers Bookshelf, PO Box 261, Sunbury, PA, 17801, USA нашр шудаанд ва дастрасанд.
