Боз ҳамон вақт аст! Вақти он расидааст, ки беҳтарин ҳикояи Мавлуди Исоро аз нав хонем – ҳикоя дар бораи таваллуди Наҷотдиҳанда. Шумо онро медонед. Он дар Библия аст. Он бо чӯпонон оғоз меёбад, ки аз ҷониби фаришта ва нури бузург ба ҳайрат меоянд! Аммо вақте ки ҳикоя идома меёбад, ақли хонанда аз шодии бузург, сулҳ ва ситоиш пур мешавад. Ин чӯпонони оддӣ, ки бо кори ором ва танҳоии худ машғул буданд, на танҳо аз нури бузург ба ҳайрат омаданд, чунон ки баъзе расмҳои таваллуди Наҷотдиҳанда тасвир мекунанд. Нуре, ки онҳо диданд, дар асл «ҷалоли Худованд» буд. Ва онҳо на танҳо бо фаришта вохӯрданд, балки онҳо воқеан тӯҳфаи Худоро, «Наҷотдиҳанда ... Масеҳ Худованд» (Луқо 2:9,11 NIV)-ро дар як охурчаи наздик хобида ёфтанд.
Ба ин чӯпонон он шаб дар теппа танҳо як тӯҳфаи оддӣ барои кушодан дода нашуда буд. Ба онҳо тӯҳфаи бузург ва пурҷалоли наҷот – аз ҷониби Худо ба тамоми ҷаҳон додашуда, ки то абад аз он лаззат баранд, муаррифӣ карда шуд. Ба онҳо тӯҳфа беном дода нашуда буд. Онҳо воқеан ба Бахшанда муаррифӣ карда шуданд. Ва пас аз он ки онҳо охурчаро тарк карданд, ки дар он тӯҳфаи ҳаёти ҷовидонӣ дар либосҳои кӯдакона печонида шуда буд, онҳо ин хушхабарро барои худ нигоҳ дошта натавонистанд. Библия мегӯяд: «онҳо суханро дар бораи он чизе, ки ба онҳо дар бораи ин кӯдак гуфта шуда буд, паҳн карданд» (Луқо 2:17).
Шодии ва сулҳе, ки дар мавсими Мавлуди Исо моро фаро мегирад, танҳо як эҳсоси зиёд аст, агар мо воқеан он чизеро, ки чӯпонон диданд, набинем, тӯҳфаи Худоро қабул накунем, маънои пурраи онро мулоҳиза накунем ва сипас Кӯдакро Наҷотдиҳандаи худамон нагардонем. Оё шумо ин корро кардаед? Оё шумо тӯҳфаро дар охурча ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кардаед? Агар не, имрӯз ин корро кунед. Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр. Ин як тӯҳфаест, ки шумо то абад аз он лаззат хоҳед бурд!
