…ӯро мисли баррае ба қатл оварданд». (Ишаъё 53:7б)
Ман як бор дидам, ки баррае мемирад. Ин як манзараи хеле таъсирбахш, хеле даҳшатнок буд.
Вақте ки онро ба ҷои қатл оварданд, он махсусан зебо менамуд. Кӯдакон дӯст медоштанд, ки онро ба оғӯш гиранд. Насли ҳар як намуд зебост — гурбачаҳо, сагбачаҳо, чӯҷаҳо, гӯсолаҳо ва тойҳо — аммо барра махсусан ҷолиб аст.
Вақте ки он дар он ҷо истода буд, он тасвири бегуноҳӣ буд. Пашми сафеди он, бе айб, намуди покӣ медод. Он нарм ва мулоим, бечора ва бемуҳофизат буд.
Чашмони он махсусан ифодакунанда буданд; онҳо аз тарс, аз пафос ва дарднокӣ сухан мегуфтанд. Чунин менамуд, ки ҳеҷ сабабе нест, ки чизе ин қадар ҷавон, ин қадар зебо бояд бимирад.
Ҳоло пойҳо баста шуда буданд ва барраи дилсӯз ба паҳлӯяш хобида, сахт нафас мекашид, гӯё аз марги наздик огоҳ буд. Бо як ҳаракати моҳирона, қассоб кордро аз гулӯяш гузаронд. Хун ба замин рехт. Ҷисми хурдакак аз дардҳои марг печида буд, баъд ба зудӣ беҳаракат хобид. Барраи нарм мурда буд.
Баъзе аз тамошобинон аз ин манзара рӯ гардонда буданд; тамошо кардан хеле ғамгин буд. Дигарон ашкҳои худро пок мекарданд. Ҳеҷ кас намехост сухан гӯяд.
Бо имон ман барраи дигареро мебинам, ки мемирад — Барраи Худо. Ин як манзараи хеле муборак, хеле даҳшатнок аст.
Ин Барра комилан зебост, сарвари даҳ ҳазор, зеботарин аз зебоён. Вақте ки Ӯро ба ҷои қатл меоранд, Ӯ дар авҷи ҳаёт аст.
Ӯ на танҳо бегуноҳ аст — Ӯ муқаддас, безарар, беайб, аз гуноҳкорон ҷудо, бе доғ ва бе айб аст. Чунин менамояд, ки ҳеҷ сабабе нест, ки касе ин қадар пок бояд кушта шавад.
Аммо ҷаллодон Ӯро гирифта, ба салиб мехкӯб мекунанд, дастҳо ва пойҳо. Дар он ҷо Ӯ азобҳои мутамарказ ва даҳшатҳои дӯзахро ҳамчун ивазкунандаи гуноҳкорон мекашад. Дар тӯли ҳамаи ин чашмони Ӯ пур аз муҳаббат ва бахшиш аст.
Ҳоло вақти азоби Ӯ ба охир расид. Ӯ рӯҳи худро раҳо мекунад ва ҷисми Ӯ дар салиб овезон аст. Сарбозе паҳлӯи Ӯро сӯрох мекунад ва хун ва об берун меояд. Барраи Худо мурдааст.
Дили ман пур аст. Ашкҳои сӯзон озодона мерезанд. Ман ба зону меафтам ва ба Ӯ шукр мегӯям ва Ӯро ҳамду сано мехонам! Танҳо фикр кунед — Ӯ барои ман мурд! Ман ҳеҷ гоҳ аз дӯст доштани Ӯ даст намекашам.
