Дар байни кӯҳҳои Вирҷиния мактабе буд, ки ҳеҷ муаллиме онро идора карда наметавонист. Писарон чунон дағал буданд, ки муаллимон истеъфо доданд.
Муаллими ҷавони чашмхокистарӣ муроҷиат кард ва директори пир ӯро аз назар гузаронд; сипас гуфт:
«Ҷавон, ту медонӣ, ки чӣ мехоҳӣ? Лату кӯби даҳшатнок! Ҳар муаллиме, ки мо солҳо доштем, маҷбур буд, ки онро қабул кунад.» Ӯ ҷавоб дод: «Ман хатар мекунам.»
Ниҳоят, ӯ барои иҷрои вазифа ҳозир шуд. Як марди калон, Том, пичиррос зад:
«Ба ман ҳеҷ кӯмаке лозим нест. Ман худам ӯро зада метавонам!» Муаллим гуфт:
«Субҳ ба хайр, бачаҳо! Мо барои гузаронидани дарс омадаем, аммо иқрор мешавам, ки намедонам чӣ тавр, агар шумо ба ман кӯмак накунед. Фарз мекунем, ки мо чанд қоида дорем. Шумо ба ман мегӯед ва ман онҳоро дар тахтаи синф менависам.» Як нафар фарёд зад: «Дуздӣ накунед!» Дигаре фарёд зад: «Сарвақт.» Ниҳоят даҳ қоида пайдо шуд.
«Ҳоло,» гуфт муаллим, «қонун бефоида аст, агар ба он ҷазое замима нашавад. Бо касе, ки қоидаҳоро вайрон мекунад, чӣ кор кунем?»
«Даҳ маротиба бе курта аз пушташ занед.» «Ин хеле сахт аст, бачаҳо. Оё шумо омодаед, ки ба он истодагарӣ кунед?» Боз як фарёд, ва муаллим гуфт: «Мактаб ба тартиб меояд!»
Пас аз як ё ду рӯз, «Томи калон» фаҳмид, ки хӯроки шомаш дуздида шудааст. Пас аз пурсиш дузд пайдо шуд — як писарбачаи хурди гурусна, тақрибан даҳсола. Субҳи дигар муаллим эълон кард:
«Мо дуздро пайдо кардем ва ӯ бояд мувофиқи қоидаи шумо ҷазо дода шавад — даҳ зарба аз пушт! Ҷим, ба ин ҷо биё!» Писарбачаи хурд, ларзон, оҳиста бо куртаи калони то гардан басташуда омад ва илтимос кард:
«Муаллим, шумо метавонед маро ҳар қадар ки хоҳед, занед, аммо лутфан маро маҷбур накунед, ки куртаамро кашам.» «Он куртаро каш; ту дар таҳияи қоидаҳо кӯмак кардӣ.» «Оҳ, муаллим, маро маҷбур накунед!» Ӯ ба кушодани тугмаҳо сар кард, ва муаллим чӣ дид! Инак, писарбача курта надошт, балки ресмонҳо барои тасмаҳо дар болои бадани хурди устухонаш буданд.
«Чӣ тавр ман ин кӯдакро латукӯб кунам?» фикр кард ӯ. «Аммо ман бояд коре кунам, агар ин мактабро нигоҳ дорам.» Ҳама чиз мисли марг ором буд. «Чӣ тавр ту бе курта мондӣ, Ҷим?»
Ӯ ҷавоб дод:
«Падарам мурд ва модарам хеле камбағал аст. Ман танҳо як курта дорам, ва ӯ имрӯз онро мешӯяд, ва ман куртаи калони бародарамро пӯшидам, то гарм монам.» Муаллим бо асо дар даст дудила шуд. Ҳамон лаҳза «Томи калон» аз ҷояш ҷаҳида гуфт:
«Муаллим, агар шумо эътироз накунед, ман латукӯби Ҷимро ба ҷои ӯ қабул мекунам.» «Хеле хуб, қонуне ҳаст, ки касе метавонад ҷойгузини дигаре шавад. Оё ҳама розӣ ҳастед?» Куртаи Том кашида шуд, ва пас аз панҷ зарбаи сахт асо шикаст! Муаллим сарашро дар дастонаш хам кард ва фикр кард:
«Чӣ тавр ман ин вазифаи даҳшатнокро ба итмом расонам?» Сипас ӯ шунид, ки тамоми мактаб гиря мекунад, ва ӯ чӣ дид? Ҷими хурдсол даст дароз карда, Томро бо ҳар ду даст ба гарданаш гирифта буд.
«Том, ман пушаймонам, ки хӯроки шоми туро дуздидам, аммо ман хеле гурусна будам. Том, ман туро то дами маргам дӯст медорам, ки латукӯби маро ба ҷои ман қабул кардӣ! Бале, ман туро абадӣ дӯст медорам!»
Ҷойгузини ниҳоӣ
Дӯсти ман, ту қоидаҳои адолати Худоро вайрон кардӣ. Ӯ мегӯяд:
Ҳеҷ кас одил нест, ҳатто як нафар ҳам нест... Зеро ҳама гуноҳ кардаанд.
Ту сазовори ҷазои Худо — доварии абадӣ ҳастӣ. Аммо барои ту ҷойгузине ҳаст. Худованд Исои Масеҳ он латукӯби даҳшатнокро барои гуноҳкорон, вақте ки Ӯ дар салиб мурд, бар дӯш гирифт.
Зеро Масеҳ низ барои гуноҳҳо азоб кашид, Одил барои беадолатон, то ки моро ба Худо наздик кунад.
Агар ту Ӯро ҳамчун Ҷойгузин ва Наҷотдиҳандаи худ қабул кунӣ, доварие, ки бар Ӯ афтодааст, ҳеҷ гоҳ такрор нахоҳад шуд.
Музди гуноҳ марг аст, аммо атои Худо ҳаёти ҷовидонӣ ба воситаи Исои Масеҳ Худованди мост.
Ӯ барои гуноҳҳои мо маҷрӯҳ шуд, Ӯ барои бадкирдориҳои мо кӯфта шуд: ҷазои сулҳи мо бар Ӯ буд; ва бо зарбаҳои Ӯ мо шифо ёфтем. Ҳамаи мо мисли гӯсфандон гумроҳ шудем; ҳар яке ба роҳи худ рафт; ва Худованд бадкирдории ҳамаи моро бар Ӯ гузошт (Ишаъё 53:5-6).
