Парда даридааст
«Рӯҳулқудс инро ифода мекард, ки роҳи дохил шудан ба муқаддастарин ҳанӯз ошкор нашуда буд» (Ибриён 9:8).
«Ва пардаи маъбад аз боло то поён ду пора шуд» (Марқӯс 15:38).
«Пас, эй бародарон, ҷуръат дошта, ба муқаддастарин бо хуни Исо дохил шавем, Бо роҳи нав ва зинда, ки Ӯ барои мо тавассути парда, яъне ҷисми Ӯ, муқаддас кардааст» (Ибриён 10:19-20).
Танҳо саркоҳин метавонист ба ҷои муқаддастарин дохил шавад. Ӯ танҳо як маротиба дар сол мерафт, ва на бе хуни қурбонӣ. Роҳи Худо барои ҳама ба ҷуз як нафар, ки ҳаёташ аз хуне, ки бо худ мебурд, вобаста буд, баста буд.
Вақте ки Масеҳ кори худро дар салиб ба итмом расонд, пардаи он ҷой, ки дар асл як пардаи хеле мустаҳкам буд, аз боло ду пора шуд, ки ин маънои онро дошт, ки роҳи Худо акнун кушода аст.
Аммо кӣ ҷуръат мекунад, ки дохил шавад? Оё мо дар ҳақиқат бовар дорем, ки Масеҳ барои мо мурд? Пас, на танҳо мо метавонем ҷуръат кунем, ки дохил шавем, балки бо ҷуръат бо хуни Исо дохил шавем. Роҳи нав ва зинда ба ҷои муқаддастарин дар осмон тавассути пардаи ҷисми Ӯ буд.
Роҳи Худо акнун кушода аст, ва ҳамаи онҳое, ки омодаанд тавба кунанд ва ба Ӯ имон оваранд, хуш омадед.
Парда даридааст: Инак! Исо дар назди тахти файз истодааст; Ва абрҳои бухур аз дастҳои Ӯ он ҷои пурҷалолро пур мекунанд. Хуни гаронбаҳои Ӯ дар он ҷо, пеш аз тахт ва бар тахт пошида шудааст; Ва захмҳои худи Ӯ дар осмон кори наҷотбахшро эълон мекунанд.Аз ҷониби Ҷеймс Ҷ. Дек (1807-1884)
