«Оҳ, албатта, ман ният дорам, ки рӯзе наҷот ёбам, аммо шитофтан лозим нест. Ҳамеша имконият ҳаст, ҳатто дар соати ёздаҳум. Дузди мурдаро дар хотир доред», — гуфт ҷавоне бепарвоёна, вақте ки дар бораи ҷони ӯ сухан мерафт. «Кадом дузд?» — аз ӯ пурсиданд. «Чаро, ман дар ҳақиқат фаромӯш карда будам, ки ду нафар буданд. Ман дузди наҷотёфтаро дар назар дорам», — ҷавоб дод ӯ, дар ҳоле ки изҳори ташвиш дар рӯяш пайдо шуд. «Бале, яке наҷот ёфт ва ҳоло дар осмон аст. Дигаре, ки имконияти баробари наҷот дошт, дар дӯзах нола мекунад. Шумо чӣ кафолат доред, ки абадиятро мисли ӯ нагузаронед, балки мисли дигаре?» Ин сухани мувофиқ буд, тире, ки виҷдонашро сӯрох кард. Ҷавон ба бемаъниии таъхири минбаъда водор карда шуд ва он шаб ӯ барои абадият наҷот ёфт, тавассути тавба аз гуноҳҳояш ва ба Худованд Исои Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди шахсии худ бовар кардан.
Ҳазорон нафар мисли ӯ фаромӯш мекунанд, ки ду дузд буданд. Онҳо раҳмати Худоро, ки якеро наҷот дод, дар хотир доранд, дар ҳоле ки доварии Худоро, ки ба дигаре дода шуд, фаромӯш мекунанд. Онҳо бепарвоёна саргардон мешаванд, умед доранд, ки дар охир наҷот ёбанд, аммо дар ниҳоят дар гуноҳи худ мемиранд ва то абад маҳкум мешаванд. Онҳо Инҷили файзи Худоро борҳо шуниданд, аммо онро рад карданд, то даме ки хеле дер шуд. Ҳоло мо мепурсем: шумо ба кадом дузд монанд мешудед?
Мо дар хотир дорем, ки бо як хонуми ҷавон сӯҳбат мекардем, ки вақте роҳи наҷотро ба ӯ гуфтанд — «Тавба ба сӯи Худо ва имон ба Худованди мо Исои Масеҳ» (Аъмол 20:21) — бо хашм ҷавоб дод,
«Шумо намехоҳед бигӯед, ки ман бояд мисли дузди мурда ба осмон равам, ҳамин тавр не?» «Не», — ҷавоб додем мо, «шумо лозим нест. Аммо агар шумо Масеҳро рад кунед, шумо бояд мисли дигаре ба дӯзах равед».
Мо ба шумо ёдовар мешавем, дӯст: Дузди наҷотёфта ба Писари Худо имон овард ва ҳоло бо Масеҳ аст. Дузди гумшуда Наҷотдиҳандаро таҳқир кард ва дар умқи андӯҳ аст. Шумо БОЯД бо яке аз онҳо барои абадият бошед. (Луқо 23:39-43.)
АБАДИЯТ КУҶО?
Зеро ки хашм аст, эҳтиёт бош, мабодо Ӯ туро бо зарбаи Худ бибарад: он гоҳ фидияи бузург туро наҷот дода наметавонад (Айюб 36:18).
Зеро ҳар кӣ исми Худовандро бихонад, наҷот хоҳад ёфт (Румиён 10:13)
