Дар аввали асри 20 дар наздикии харобаҳои Помпей, як шаҳри бутпарастӣ, ки дар соли 79 мелодӣ ҳангоми таркиши кӯҳи Везувий дар зери 75 фут хокистари вулқонӣ дафн шуда буд, як кашфиёти ҷолиб ба амал омад. Коргарон, ки берун аз минтақаи шаҳри дафншуда кофта истода буданд, ҷасади сангшудаи занеро пайдо карданд, ки ҳарду дасташ пур аз ҷавоҳирот буд, ки комилан ҳифз шуда буд, аз хокистар бо баданаш муҳофизат шуда буд. Онҳо дастбандҳо, гарданбандҳо, ҳалқаҳо ва гӯшворҳоро дар бар мегирифтанд. Дар солҳои 2007-2008 ин ҷавоҳирот ва дигар артефактҳои арзишманд аз харобаҳои Помпей дар ҳашт осорхонаи ИМА ба намоиш гузошта мешаванд.
Ин зан, ки ҳангоми кӯшиши наҷот додани ҷавоҳироти гаронбаҳояш ҳалок шуд, мисли миллионҳо одамон дар саросари ҷаҳон имрӯз аст, ки дороиҳои заминиро ҷамъ мекунанд. Ҳадафи онҳо ҷамъоварии бештар ва бештари чизҳост, дар ҳоле ки сарватҳои абадӣ, ки Худо ба мо дар Исои Масеҳ пешниҳод мекунад, нодида гирифта мешаванд.
Онҳо чӣ гуна хоҳанд шуд?
Рӯзе як фалокати хеле бузургтар аз таркиши кӯҳи Везувий тамоми ҷаҳонро фаро хоҳад гирифт. Он «Рӯзи Худованд» номида мешавад, вақте ки Масеҳи радшуда барои доварӣ кардани ҷаҳон бармегардад (2 Петрус 3:10 NIV). Дар он «рӯзи хашми Худованд», пайғамбари Аҳди Қадим Зафаниё гуфт, ки
на нуқраи онҳо ва на тиллои онҳо наметавонад онҳоро наҷот диҳад (Зафаниё 1:18).
Мисли он зани Помпей, онҳое, ки танҳо сарватҳои заминиро ҷамъ мекунанд – дар ҳоле ки «сарватҳои фаровонро», ки метавонанд дар Масеҳ аз они онҳо бошанд, нодида мегиранд (Эфсӯсиён 2:7) – ҳалок мешаванд ва ҳама чизро аз даст медиҳанд. Исо гуфт:
Барои одам чӣ фоида дорад, ки тамоми ҷаҳонро ба даст орад, аммо ҷони худро аз даст диҳад? (Марқӯс 8:36).
Имрӯз ба Ӯ эътимод кунед, ки
ҳарчанд Ӯ сарватманд буд, аммо ба хотири шумо камбағал шуд, то ки шумо ... сарватманд шавед (2 Қӯринтиён 8:9).
Сарватҳои шумо дар Масеҳ ягона сарватҳое мебошанд, ки шумо метавонед бо худ гиред ва барои абадият лаззат баред. Мо метавонем ба шумо нишон диҳем, ки чӣ тавр!
