Худо ба шумо бевосита аз Китоби Худ – Библия сухан мегӯяд. Ӯ мегӯяд, ки шуморо дӯст медорад. Худо номи шумо, оилаи шумо ва ҷои зисти шуморо медонад. Дар асл, Худо ҳама чизро дар бораи шумо медонад. Ӯ шумо ва ҳама чизи дигарро дар ҷаҳон офаридааст.
«ХУДО ҶАҲОНРО ЧУНОН ДӮСТ ДОШТ…» Ин маънои онро дорад, ки Ӯ ҳар як писару духтарро дар тамоми ҷаҳон дӯст медорад.
Ӯ мехоҳад, ки шумо фарзанди Ӯ шавед. Худо шуморо чунон дӯст дошт, ки бузургтарин тӯҳфаи Худро дод, то шумо фарзанди Ӯ шавед.
«КИ ПИСАРИ ЯКТОИ ХУДРО ДОД…» Писари Худо Худованд Исои Масеҳ аст. Ӯ тӯҳфаи Худо ба мост. Худо Исоро аз осмон ба замин, ки мо зиндагӣ мекунем, фиристод. Исо ҳамчун кӯдак таваллуд шуд; Ӯ мисли дигар писарону духтарон калон шуд ва бозӣ кард; аммо вақте ки Исо калон шуд, Ӯ барои гуноҳҳои мо дар салиб мурд. Библия ба мо мегӯяд:
Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд (1 Қӯринтиён 15:3).
Худо корҳои бадеро, ки мо мекунем, гуноҳ меномад. Ӯ мегӯяд:
Ҳама гуноҳ кардаанд ва… музди гуноҳ марг аст (Румиён 3:23; 6:23). Ҳеҷ кас гуноҳҳои шуморо ба ҷуз Худо бахшида наметавонад, ва ин аз он сабаб аст, ки Исо ҷазои гуноҳҳои шуморо бо азоб кашидан ва мурдан ба дӯш гирифт.
Сипас дар рӯзи сеюм Худо Исоро аз мурдагон эҳё кард. Исо ҳоло дар осмон бо Худо зинда аст. Аммо Ӯ метавонад шуморо вақте ки ба Ӯ дуо мекунед, бишнавад!
Худо мегӯяд: «КИ ҲАР КӢ БА Ӯ ИМОН ОРАД» (Исои Масеҳ) метавонад бахшиши гуноҳҳо ва хонае дар осмон дошта бошад. Ин аст он чизе ки шумо бояд кунед:
- Ба Худо ИҚРОР ШАВЕД, ки шумо гуноҳкор ҳастед ва аз гуноҳҳои худ пушаймонед.
Ман аз гуноҳҳои худ дар изтироб хоҳам буд (пушаймон) (Забур 38:18).
- ИМОН ОРЕД, ки Исои Масеҳ барои гуноҳҳои шумо мурд.
Ба Худованд Исои Масеҳ имон овар, ва наҷот хоҳӣ ёфт (Аъмол 16:31).
- Худованд Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ ҚАБУЛ КУНЕД.
Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳақ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое ки ба исми Ӯ имон доранд (Юҳанно 1:12).
«НОБУД НАШАВАД, БАЛКИ ҲАЁТИ ҶОВИДОНӢ ДОШТА БОШАД». Худоро барои бахшидани гуноҳҳои шумо ва фарзанди Худ гардонидани шумо шукр гӯед. Шумо ҳоло ба сӯи осмон меравед!
Шумо метавонед ба дигар писарону духтарон ва калонсолон бигӯед, ки Исо онҳоро низ дӯст медорад. Ба онҳо бигӯед, ки аз Худо хоҳиш кунанд, ки гуноҳҳои онҳоро бубахшад. Исо мехоҳад, ки ҳама ба осмон раванд.
Азбаски шумо фарзанди Худо ҳастед, рӯзе Худованд Исои Масеҳ меояд ва шуморо ба хонаи Худ дар осмон мебарад, ки дар он ҷо шумо бо Ӯ ва Худо абадӣ зиндагӣ хоҳед кард.
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
