Наврас дод зад ба воизи кӯча: «Шумо дар бораи вазни гуноҳ гап мезанед! Ман онро ҳис намекунам. Гуноҳ чанд вазн дорад – 10, 80, 100 фунт?»
Воиз ҷавоб дод: «Агар шумо вазни 100 фунтро ба синаи мурда гузоред, оё ӯ онро ҳис мекунад?»
«Албатта не. Ӯ мурдааст», – ҷавоб дод ҷавон.
«Ва ҳамин тавр аст шахсе, ки вазни гуноҳи худро ҳис намекунад. Ӯ аз ҷиҳати рӯҳонӣ мурдааст», – гуфт воиз. «Китоби Муқаддас, Каломи Худо ба мо, мегӯяд, ки ҳама «дар гуноҳҳо ва ҷиноятҳо мурдаанд» (Эфсӯсиён 2:2 NKJV). Агар шумо вазни гуноҳҳои худро ҳис накунед, шумо бояд ҳушёр бошед – шумо аз ҷиҳати рӯҳонӣ мурдаед.»
Тасаввур кунед, ки як марди хеле бемор дарди шадид мекашад. Ногаҳон дард қатъ мешавад. Ӯ мегӯяд, ки ба зудӣ сиҳат мешавад. Аммо духтур беҳтар медонад. Ӯ дардро ҳис намекунад, зеро некроз сар шудааст. Ӯ ба ҳисси дард мурдааст ва ба зудӣ мемирад – тамом!
Оё ин тасвири шумост, аз ҷиҳати рӯҳонӣ? Агар шумо дар бораи гуноҳи худ, гуноҳи худ ё дар куҷо абадиятро сипарӣ мекунед, ҳеҷ ташвише ҳис накунед, пеш аз он ки дер нашавад, бедор шавед! Ба шумо кӯмак лозим аст ва ҳоло ба шумо лозим аст!
Шояд шумо аллакай медонед, ки шумо гуноҳкоред, ки дар ниҳоят аз ҷониби Худо доварӣ хоҳед шуд. Агар ин тавр бошад, шумо хурсанд хоҳед шуд, ки Худо ниёзи шуморо медонад ва аллакай дар Писари Худ, Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаро таъмин кардааст. Ба ин суханони наҷотбахш гӯш диҳед: «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Румиён 5:8).
Хабари бад ин аст ки гуноҳҳои мо доварӣ хоҳанд шуд. Аммо хабари хуш ин аст, ки Исои Масеҳ, аллакай он довариро, вақте ки Ӯ барои гуноҳҳои мо мурд, аз сар гузаронидааст. Мехоҳед аз марги Ӯ барои гуноҳҳои худ баҳра баред? Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки Наҷотдиҳандаи шумо бошад. Агар шумо намедонед, ки чӣ тавр, мо метавонем ба шумо гӯем.
