Ҷером аз оилаи калон буд. Ӯ бозичаҳои худро надошт. Ӯ маҷбур буд, ки ҳама чизро бо бародарон ва хоҳаронаш тақсим кунад. Ӯ кати худро бо бародари хурдиаш тақсим мекард. Либосҳояш аз бародари калониаш мерос монда буданд. Хоҳари хурдиаш дар ҳамон рӯзе, ки Ҷером таваллуд шуда буд, таваллуд шуд, аз ин рӯ ӯ ҳатто маҷбур буд, ки зодрӯзашро бо вай тақсим кунад!
Рӯзе чанд дӯст Ҷеромро ба клуби Библия дар блоки ҳамсоя бурданд. Муаллим ба ӯ дар бораи Ниқӯдимус нақл кард – марде, ки мехост дар бораи Худо ва осмон донад. Исо ба ӯ гуфт, ки ӯ бояд «аз нав таваллуд шавад», то Худоро бишносад ва ба осмон равад. Ниқӯдимус марди калонсол буд, аз ин рӯ аз Исо пурсид: «Чӣ тавр ман ин корро карда метавонам? Ман наметавонам кӯдак шавам ва бо ин роҳ аз нав таваллуд шавам».
Исо ба ӯ гуфт, ки аз нав таваллуд шудан маънои тағир додани қисми даруни худамонро дорад, ки хуб, бад, хурсанд ва ғамгин ҳис мекунад. Ин қисми мост, ки ҳеҷ кас ба ҷуз Худо намебинад. Он «худии рӯҳонӣ»-и мо номида мешавад.
Исо сипас гуфт:
Зеро Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, нобуд нашавад, балки ҳаёти ҷовидонӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16). Ниқӯдимус ба Исо имон овард ва аз нав таваллуд шуд.
Муаллими Библия аз Ҷером пурсид: «Оё шумо мехоҳед ба Писари Худо, ки барои гуноҳҳои шумо дар салиб мурд, бовар кунед? Оё шумо мехоҳед аз нав таваллуд шавед?»
Бо кӯмаки вай, Ҷером аз Исо хоҳиш кард, ки ҳамаи гуноҳҳояшро бубахшад. Муаллим сипас гуфт: «Исо Наҷотдиҳандаи шумост. Имрӯз шумо ҳаёти нави худро дар Масеҳ оғоз мекунед. Имрӯз зодрӯзи рӯҳонии шумост».
Сипас клуби Библия ин суруди махсуси зодрӯзро барои Ҷером суруд:
Зодрӯзи муборак ба ту;
Танҳо якто кофӣ нест.
Тӯҳфаи наҷотро бигир,
Ва он гоҳ дуто хоҳӣ дошт!
Ҷером чунон ҳаяҷонзада буд, ки гуфт: «Ҳоло Исо Наҷотдиҳандаи ман аст. Ман ба сӯи осмон меравам. Ман зодрӯзи худамро дорам, ки онро бо ҳеҷ каси дигар тақсим кардан лозим нест!» Ӯ чунон хурсанд буд, ки рост ба хона рафт ва ба тамоми оилааш дар бораи зодрӯзи наваш нақл кард.
Дар бораи шумо чӣ? Оё шумо мехоҳед аз нав таваллуд шавед ва зодрӯзи нав дошта бошед? Оё шумо мехоҳед Худоро бишносед ва барои осмон омода бошед? Ин оятҳои Библия ба шумо мегӯянд, ки чӣ тавр:
Худо шуморо дӯст медорад:
Худо муҳаббати Худро нисбат ба мо нишон медиҳад, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гуноҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд (Румиён 5:8).
Исо барои шумо мурд:
Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд… дафн шуд, ва… дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо эҳё шуд (1 Қӯринтиён 15:3-4).
Худо шуморо дар оилаи Худ мехоҳад:
Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо ҳақ дод, ки фарзандони Худо шаванд (Юҳанно 1:12). – М. Симс
