ДАР РИШТА ПЕЧИДА
Гиряи Ҷонни баландтар ва баландтар мешуд. «Ҷонниро чӣ шуд?» — ҳамаи ҳамсояҳо пурсиданд, вақте ки аз тирезаҳои худ нигоҳ мекарданд. Хонум Грэм дар ҳамсоягӣ зиндагӣ мекард ва мушкилотро медид: як писарбачаи хурдсол, ки дар ришта печида буд.
Ҷонни риштаи бодипари бародарашро гирифта, онро ба гирди худ печонда буд. Ҳоло ӯ мехост бо дӯстонаш давад ва бозӣ кунад, аммо наметавонист раҳо шавад. Дӯстонаш кӯшиш карданд, ки кӯмак кунанд. Онҳо кашиданд ва печонданд. Онҳо кашиданд ва тела доданд. Аммо ҳар қадар ки онҳо кӯшиш мекарданд, Ҷонни бештар дар ришта печида мешуд ва бештар дард мекард. Ҷонни баландтар гиря кард.
Баъд модари Ҷонни ба наҷот омад. Ӯ риштаро бо қайчиаш бурида, Ҷонниро аз ин бесарусомонӣ озод кард. Ӯ хеле хурсанд буд! Ӯ дигар ҳеҷ гоҳ намехост, ки ин тавр баста шавад.
ДАР ГУНОҲ ПЕЧИДА
Аммо Ҷонни намедонист, ки ҳар рӯз ӯ бештар ва бештар «дар ресмонҳои гуноҳи худ печида» мешуд (Масалҳо 5:22). Ҳеҷ кас наметавонист ӯро аз ин ресмонҳо раҳо кунад; ҳатто модараш ҳам не!
Мисли Ҷонни, ҳамаи писарону духтарон дар ресмонҳои гуноҳ печидаанд. Аммо бисёриҳо ҳоло озоданд. Онҳо фаҳмиданд, ки «агар Писар (Исои Масеҳ) шуморо озод кунад, шумо дар ҳақиқат озод хоҳед буд» (Юҳанно 8:36).
ЧӢ ТАВР ДАРД МЕКУНАД
Вақте ки мо гуноҳ мекунем ва корҳои бад мекунем, мо ба худ ва Худо осеб мерасонем. Аммо Худо моро чунон дӯст медорад, ки Ӯ роҳеро барои мо сохт, то аз гуноҳ раҳо шавем. Ӯ Писари Худро, Исоро, фиристод, то дар Байт-Лаҳм таваллуд шавад.
Исо танҳо корҳои нек мекард. Ӯ беморонро шифо медод ва гуруснагонро сер мекард. Ӯ ҳамаро дӯст медошт. Ӯ ба одамон мегуфт, ки чӣ тавр ба Биҳишт расанд.
Аммо одамон намехостанд аз роҳҳои бади худ даст кашанд. Онҳо намехостанд бигӯянд: «Худованд Исо, ман аз ҳамаи гуноҳҳои худ пушаймонам», аз ин рӯ Ӯро бо мехкӯб кардан ба салиб куштанд. Исо метавонист онҳоро боздорад, аммо агар Ӯ ин корро мекард, мо роҳе барои аз гуноҳҳои худ озод шудан намедоштем ва ҳеҷ гоҳ ба Биҳишт намерасидем. Ӯ мурд, то моро наҷот диҳад.
РАҲО ШУДАН
Оё шумо бовар доред, ки Исо барои гуноҳҳои шумо мурд? Пас ба Ӯ бигӯед, ки аз гуноҳҳои худ пушаймонед. Ӯ онҳоро дур мекунад. Ин ягона роҳест, ки шумо метавонед аз гуноҳҳои худ раҳо шавед. «Масеҳ Исо маро аз қонуни гуноҳ ва марг озод кардааст» (Румиён 8:2). Ин ягона роҳест, ки шумо метавонед ба Биҳишт расед.
Ҳозир бо Исо дар дуо сӯҳбат кунед. Ҳар рӯз бо Ӯ сӯҳбат кунед. Ӯ мехоҳад ба шумо кӯмак кунад, ки аз гуноҳ озод бимонед.
