«Ҳамин ки коҳинон . . . ба Урдун қадам ниҳанд, обҳои он . . . қатъ хоҳанд шуд.» (Еҳушаъ 3:13)
Исроилиён набояд дар урдугоҳ интизор мешуданд, то Урдун кушода шавад, балки «бо имон роҳ мерафтанд» (2 Қӯринтиён 5:7 KJV). Онҳо бояд урдугоҳро тарк мекарданд, ашёи худро ҷамъ мекарданд, сафи роҳпаймоӣ ташкил медоданд ва воқеан ба дарё қадам мегузоштанд, пеш аз он ки он кушода шавад.
Агар онҳо ба соҳили дарё омада, сипас истода, интизори тақсим шудани об пеш аз қадам задан ба он мешуданд, онҳо беҳуда интизор мешуданд. Ба онҳо гуфта шуд, ки «ба Урдун қадам ниҳанд» пеш аз он ки «обҳои он . . . қатъ хоҳанд шуд.»
Мо бояд ёд гирем, ки Худоро ба каломи Ӯ қабул кунем ва дар итоат рост ба пеш равем, ҳатто вақте ки роҳи пешравӣ намебинем. Сабаби он ки мо аксар вақт аз мушкилот дур мешавем, дар он аст, ки мо интизорем, ки монеаҳо пеш аз он ки кӯшиш кунем аз онҳо гузарем, бартараф карда шаванд.
Агар мо танҳо бо имон рост ба пеш ҳаракат мекардем, роҳ барои мо кушода мешуд. Аммо мо истода, интизори бартараф шудани монеа ҳастем, дар ҳоле ки мо бояд ба пеш ҳаракат кунем, гӯё ки ҳеҷ монеае вуҷуд надорад.
Имоне, ки ба пеш меравад, пирӯз мешавад.
