Рӯҳияи Мавлуди Исо: Сулҳ ва шодӣ
Мавлуди Исо як вақти бузурги ид, ҷашн, табодули тӯҳфаҳо ва изҳори муҳаббат ва некхоҳӣ нисбат ба якдигар аст. Ин як рӯзи сол аст, ки дар он муноқишаҳо ва ҷангҳо аксар вақт боздошта мешаванд ва як намуди «сулҳ дар рӯи замин» вуҷуд дорад. Рӯҳияи Мавлуди Исо дар калимаҳои шодӣ ва сулҳ ифода меёбад. Мо месароем «Шодӣ ба ҷаҳон, Худованд омад» ва «Биёед, ҳамаи мӯъминон, шод ва пирӯз».
Зарурати сурудҳои Мавлуди Исо
Аммо зиндагӣ на ҳамеша шодӣ ва осоишта аст. Мо дар кишварҳои Африқо шӯришҳо, дар Ховари Миёна низоъҳо, дар Амрикои Ҷанубӣ ҷанги партизанӣ дорем. Инҳо на сулҳ, балки тарс меоранд. Ҳатто дар демократияҳо, ҳукуматҳо метавонанд мисли диктаторҳо амал кунанд. Ва одамон ҳам метавонанд. Ман ва занам одатан ба тарабхона меравем, то Мавлуди Исоро бо дӯстонамон ҷашн гирем. Як бор пас аз он ки аксари мо хӯрок хӯрда будем, аз мо дағалона хоҳиш карданд, ки барои ҷой додан ба муштариёни бештар равем. Менеҷер мисли диктатор амал кард; дар муносибати ӯ шодӣ, сулҳ ё некхоҳӣ набуд.
Албатта, ҳамаи мо гоҳ-гоҳ бо мушкилот ва монеаҳои сулҳ рӯ ба рӯ мешавем – дар кор, дар байни дӯстон, дар издивоҷҳо ва оилаҳо. Чӣ тавр мо вокуниш нишон медиҳем? Оё мо онҳоро нодида мегирем ва мубориза мебарем, мисли шутурмурғе, ки сарашро ба рег мегузорад? Оё мо мисли диктатор ҳамла мекунем, ҳамеша роҳи худро мехоҳем? Ё мо кӯшиш мекунем, ки масъаларо бо бартараф кардани монеа ва барқарор кардани сулҳ ҳал кунем? Ин равишест, ки мо бояд истифода барем, зеро дар Мавлуди Исо ба мо хотиррасон мешавад, ки Худо ба мушкилоти мо чӣ гуна вокуниш нишон дод.
Дар ҷаҳони мо ба сулҳ ниёзи бузург вуҷуд дорад. Ҳадафи асосии Созмони Милали Муттаҳид нигоҳ доштани сулҳу амнияти байналмилалӣ мебошад. Онҳо дар бисёр ҷойҳои ҷаҳон, аз ҷумла Ҷумҳурии Демократии Конго дар Африқо, Тимори Шарқӣ дар Осиё, Ҳаитӣ дар Антили Бузург, Косово дар Аврупои Шарқӣ ва Ироқ дар Ховари Миёна миссияҳои сулҳпарварӣ доранд. Мисли сулҳ дар Мавлуди Исо, ин ҷойҳо ба мо нишон медиҳанд, ки сулҳ дар ҷаҳони мо аксар вақт хеле муваққатӣ аст.
Комиссияи ҳақиқат ва оштӣ дар Африқои Ҷанубӣ бо нажодпарастӣ, табъиз ва нақзи ҳуқуқи инсон, ки дар сиёсати апартеид (ҷудоии қатъии нажодҳо) рух дода буд, сарукор дорад. Ҳадафи он сегона аст: ошкор кардани ҳақиқати он чизе, ки дар гузашта рух додааст, имкон додани оштии миллӣ ва пешгирии низоъҳои бештари нажодӣ ва этникӣ. Онҳо идеяи дуруст доштанд – ҳақиқатро пайдо кунед ва оштиро ҷӯед. Аммо онҳо дарёфтанд, ки оштӣ душвор аст: вақте ки гунаҳкорон аз бахшиш пурсидан саркашӣ мекунанд, зеро мегӯянд, ки ҳеҷ кори нодуруст накардаанд; вақте ки дигарон ҳастанд, ки мехоҳанд бубахшанд, аммо худро хеле сахт озордида ҳис мекунанд; ва вақте ки эътиқоди кам ба хатогиҳо ва зарурати бахшиш вуҷуд дорад, вақте ки Худо аз байн меравад.
Ҳамаи мо бояд бо ҳақиқат рӯ ба рӯ шавем ва оштиро ҷӯем, агар дар ҳаёти мо сулҳи пойдор бошад. Дар Мавлуди Исо мо омадани Наҷотдиҳандаро ба ёд меорем, ки ҳақиқат ва оштиро ба ҷаҳони мо овард (Юҳанно 14:6; Румиён 5:11; Қӯлассиён 1:20).
Сурудҳои Мавлуди Исо сурудҳои сулҳ ва шодӣ мебошанд
Дар сурудҳои Мавлуди Исо ҳақиқати зиёде мавҷуд аст; онҳо на ҳама дар бораи барф, зангӯлаҳои чана ва гавазнҳо мебошанд. Калимаи «суруд» маънои «суруди шодӣ ва сулҳ»-ро дорад. Ва аз ин рӯ мо месароем: «Биёед суруди шодӣ сароем, зеро сулҳ меояд, бародари ман» ва «Сулҳ дар рӯи замин ва раҳмати нарм, Худо ва гунаҳкорон оштӣ шуданд».
Аммо сурудхонӣ дар бораи сулҳ сулҳ намеорад. Як суруди Мавлуди Исо «Анъанаи Мавлуди Исо» ном дорад. Анъанаҳо ҳам сулҳи пойдор намеоранд. Мо бе иштироки Сулҳсоз сулҳ дошта наметавонем. Исои Масеҳ ҳамчун Шоҳи Сулҳ маълум аст ва мо месароем: «Салом, Шоҳи Сулҳи осмонӣ». Ӯ барои сулҳ омад (Ишаъё 9:6; Юҳанно 16:33; Эфсӯсиён 2:14-17). Сулҳи ҳақиқӣ ва пойдор танҳо вақте меояд, ки ба Шоҳи Сулҳ иҷозат дода шавад, ки ҳаёти моро назорат кунад.
Таваллуди Масеҳ ҳамчун «хушхабари шодии бузург... барои ҳамаи одамон» эълон шуд (Луқо 2:10). Ин ғайриоддӣ аст. Чӣ тавр ин қадар одамон метавонистанд аз таваллуди кӯдак манфиат гиранд? Ҷавоб дар ояти навбатии Луқо 2 дода шудааст, ки ба мо мегӯяд, ки ин кӯдак Наҷотдиҳанда ва Масеҳи ваъдашуда буд.
Вокуниши дигаре, ки дар Луқо 2:14 ифода ёфтааст, ин буд: «Ҷалол ба Худо... ва дар рӯи замин, сулҳ, некхоҳӣ нисбат ба одамон». Сулҳ ва некхоҳӣ як қисми «хушхабар» мебошанд. Ба маънои муайян Исо «Сулҳ дар рӯи замин» буд, зеро Ӯ Сулҳсоз аст; Ӯ ба замин омад, то монеаи гуноҳро нест кунад, то мо сулҳ дошта бошем.
Баъдтар, Исо ба пайравонаш тӯҳфаи сулҳро ваъда дод ва гуфта мешавад, ки масеҳиён «бо Худо сулҳ доранд» (Юҳанно 14:27; Румиён 5:1 NIV). Оё шумо ин сулҳро доред? Оё шумо «роҳи сулҳро» медонед (Румиён 3:17)? Оё шумо омодаед, ки ин сулҳро ҷӯед? Барои сулҳ ду тараф лозим аст. Худо қисми худро иҷро кардааст. Дар бораи шумо чӣ?
Бисёре аз сурудҳои Мавлуди Исо сирри шодӣ, сулҳ ва некхоҳии ҳақиқиро дар бар мегиранд. Онҳо ба рӯйдодҳои таърихӣ, ки тақрибан 2000 сол пеш рух додаанд, дахл доранд, ки дар Библия ҳамчун ҳаёти Исои Масеҳ сабт шудаанд, ки таваллуди Ӯ тамоми таърихро ба пеш аз милод ва пас аз милод тақсим кардааст. Ин сурудҳо ҳақиқатро дар бораи зарурати оштӣ шудан бо Худо ва бо якдигар баён мекунанд.
Аввалин суруди Мавлуди Исо
Суханони фариштагон пас аз таваллуди Масеҳ: «Ҷалол ба Худо дар баландтарин, ва дар рӯи замин сулҳ ба онҳое, ки илтифоти Ӯ бар онҳост» (Луқо 2:14), метавонанд ҳамчун аввалин суруди Мавлуди Исо дида шаванд. Фариштагон дар бораи Масеҳ ва наҷоте, ки Ӯ ба замин овард, нақл карданд. Ин наҷотест, ки ба Худо ҷалол ва ба инсоният сулҳ меорад. Ин мавзӯи сурудҳои баъдӣ ба монанди «Аввалин Ноэл», «Гӯш кунед! Фариштагони Ҳералд месароянд», «Глория дар Эксельсис Део» ва «Фариштагон аз олами ҷалол» мебошад.
Фариштагон «сулҳ дар рӯи замин»-ро эълон карданд – ҷое, ки аз замони нофармонии Одам ва Ҳавво ба Худо сулҳ набуд. Сулҳи ҳақиқӣ танҳо дар паёми Исо пайдо мешавад. Он аз ҳама фаҳмиш болотар аст ва дилҳо ва ақлҳои моро ҳангоми зиндагӣ дар муносибат бо Ӯ муҳофизат мекунад (Филиппиён 4:7).
Ва онҳо сулҳро ба «онҳое, ки илтифоти Ӯ бар онҳост» (Луқо 2:14) эълон карданд. Онҳо онҳое ҳастанд, ки ба Хушхабар бо тавба аз гуноҳҳои худ ва қабул кардани Масеҳ ҳамчун Худованд ва Наҷотдиҳанда ҷавоб медиҳанд. Онҳо тӯҳфаи саховатмандонаи Худоро қабул кардаанд.
Фариштагон таваллуди Масеҳро бо шодӣ ва хурсандӣ эълон карданд ва чӯпонон бо ҷалол додан ва ситоиш кардани Худо ҷавоб доданд. Ба ҳамин монанд, масеҳиён бояд аз наҷоти Худо, ки тавассути Исо ба даст омадааст, шод ва хурсанд бошанд. Масеҳиён бояд дар мавсими Мавлуди Исо ва тамоми сол пур аз шодӣ ва хурсандӣ бошанд (Филиппиён 4:4). Ба ҳамин монанд, онҳо бояд хушхабарро бо эътимоди шодӣ расонанд.
Ин аввалин суруди фариштагон инчунин як ҷанбаи оянда дорад. Имрӯз, хеле кам одамон Худоро ситоиш ва эҳтиром мекунанд ва мушкилот аз сулҳ бештар ба назар мерасад. Аммо замоне меояд, ки Малакути Худо меояд ва иродаи Ӯ дар рӯи замин чунон ки дар осмон аст, иҷро мешавад ва дар рӯи замин сулҳ хоҳад буд (Матто 6:10). Инчунин, дар оянда ҳама ба Худо ситоиш, эҳтиром ва ҷалол хоҳанд дод (Ваҳй 5:13). Чаро Ӯро ҳоло ситоиш накунед ва яке аз намояндагони Ӯ барои сулҳ ва оштӣ набошед (2 Қӯринтиён 5:18-21)?
Суруди худи шумо
Чӣ тавр шумо метавонед Масеҳро ба Мавлуди Исои худ дохил кунед, то онро ба сулҳ ва шодии ҳақиқӣ табдил диҳед? Аввалин ва муҳимтарин коре, ки шумо карда метавонед, ин аст, ки бо Худо сулҳ кунед. Иқрор шавед, ки шумо камтар аз комил ҳастед ва қарор кунед, ки аз гуноҳи худ рӯй гардонед. Аз Масеҳ хоҳиш кунед, ки гуноҳи шуморо бубахшад ва ҳаёти шуморо назорат кунад. Пас аз ин, дар оилаи худ ва бо дигарон сулҳ кунед (Румиён 12:18). Сипас дар хотир доред, ки барои нигоҳ доштани сулҳи ботинӣ дуои мунтазам, иқрор ва тавба лозим аст (Филиппиён 4:6-7; 1 Юҳанно 1:9). Бо ин кор, шумо шодӣ, сулҳ ва некхоҳии сурудҳои Мавлуди Исоро мубодила хоҳед кард ва сабаби воқеӣ барои ҷашн гирифтани омадани Масеҳ хоҳед дошт.
