Агар дили шумо аз кор монад, чӣ мешавад?
Дили инсон чӣ қадар узви боэътимод аст! Ҳар рӯз, аз ҷумла рӯзҳои якшанбе ва ид, ин муҳаррики хурд беист кор мекунад. Ва он ҳатто ҳангоми хоби мо идома меёбад.
Дил ҳеҷ гоҳ аз обу ҳаво шикоят намекунад ва ҳеҷ гоҳ рухсатӣ намепурсад. Он вақте ки ба он хуб муносибат мекунанд, беҳтар кор мекунад, аммо ҳатто вақте ки шароити кор стресс аст, хидмат карданро идома медиҳад.
Мо ба дил чӣ қадар ниёз дорем! Агар як чашм нобино бошад, мо метавонем бо дигараш бубинем. Агар як гӯш кар бошад, мо метавонем бо дигараш бишнавем. Агар мо як пойро гум кунем, мо метавонем бо асобағал роҳ равем. Аммо мо танҳо як дил дорем.
ВАҚТЕ КИ МО ЗИНДАЕМ
«Мошини насоскунандаи» мо тақрибан ба андозаи мушти даст аст ва вазнаш каме бештар аз ним фунт аст. Он дар як дақиқа тақрибан 70 маротиба, дар як соат 4200 маротиба, дар як рӯз 100800 маротиба ва дар як сол 36792000 маротиба мезанад. Дили шахси 70-сола беш аз 2,5 миллиард маротиба задааст.
Дил дар 50 сол энергияи кофӣ тавлид мекунад, то киштиҷангро аз об бардорад. Дар давоми умри миёна, он ба қадри кофӣ хунро насос мекунад, ки 3,3 танкери бузургро пур кунад!
Мувофиқи як энсиклопедия, дил хунро тавассути тақрибан 12000 мил рагҳои хунгузар дар бадани инсон насос мекунад. Ин тақрибан масофа аз Сан-Франсиско, Калифорния то Найроби, Кения, ё нисфи роҳи атрофи ҷаҳон аст.
Гарчанде ки ин узв, ки хуни моро доимо гардиш мекунад, метавонад аз беморӣ ва сӯиистифода заиф шавад, он одатан солҳои зиёд хидмати аъло ва беист медиҳад, пеш аз он ки ниҳоят аз кор монад.
Вақте ки ин рӯй медиҳад… мо мемирем.
ВАҚТЕ КИ МО МЕМЕМ
Ин моро ба як саволи хеле шахсӣ, вале муҳим меорад: Агар дили шумо панҷ дақиқа пас аз кор монад, шумо ба биҳишт меравед ё ба дӯзах?
Умедворам, ки шумо метавонед инро бо итминон бигӯед: «Бале, ман медонам, ки вақте мемирам, ба биҳишт меравам. Ман бо тавба ба Худо рӯ овардаам ва Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кардаам. Ман ба хуни гаронбаҳои Ӯ, ки дар салиби Ҷолҷото барои кафорати гуноҳҳоям рехта шудааст, эътимод кардаам. Бо ин кор ман тӯҳфаи Худоро, ки ҳаёти ҷовидонӣ аст, гирифтаам. Аз ин рӯ, ман медонам, ки вақте мемирам, ба биҳишт меравам.»
Аммо шояд ҳамаи он чизе ки шумо гуфта метавонед, ин аст: «Не, ман намедонам, ки пас аз аз кор мондани дилам ба куҷо меравам, аммо ман дар ҳақиқат мехоҳам, ки боварӣ дошта бошам.» Агар ин тавр бошад, хонданро давом диҳед.
Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки «ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳруманд» (Румиён 3:23). Калимаи «ҳама» шумо ва маро дар бар мегирад. Дар асл, он ҳамаро дар бар мегирад. Аммо Китоби Муқаддас инчунин мегӯяд, ки «Масеҳ барои гуноҳҳои мо мурд» – ҳам гуноҳҳои шумо ва ҳам гуноҳҳои ман (1 Қӯринтиён 15:3).
ЧӢ КОР КАРДАН ЛОЗИМ АСТ
Барои гирифтани тӯҳфаи ройгони наҷот аз Худо, Китоби Муқаддас мегӯяд, ки мо бояд ба Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ эътимод кунем:
«Ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо Ӯ ҳуқуқ дод, ки фарзандони Худо шаванд, ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон доранд» (Юҳанно 1:12).
Ин аст, ки чӣ тавр Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кунед: Аз Ӯ хоҳиш кунед, ки ба ҳаёти шумо биёяд, гуноҳҳои шуморо дур кунад ва ба шумо кӯмак кунад, ки барои Ӯ зиндагӣ кунед.
Инро ҳоло кунед, ва агар дили шумо дар панҷ дақиқа аз кор монад, шумо хоҳед донист, ки абадиятро дар куҷо мегузаронед – дар биҳишт!
—Фред Коуэлл
