«Профессор, оё пас аз марг ҳаёт ҳаст?» — пурсид як донишҷӯи донишгоҳ. «Ин чизест, ки танҳо Худо аниқ медонад. Ҳамаи мо метавонем ин аст, ки ҳаёти хуб ба сар барем ва ба беҳтарин умед дошта бошем.»
Оё профессор дуруст мегӯяд? Оё имкон дорад, ки донем пас аз марг чӣ мешавад?
ЧӢ ХОҲАД ШУД?
Китоби Муқаддас ошкор мекунад, ки пас аз марг ҳаёт ҳаст, вақте ки мегӯяд, ки
барои одамон як бор мурдан муқаррар шудааст, аммо пас аз ин доварӣ (Ибриён 9:27).
Марг анҷом нест. Ин нобудшавӣ, нестшавӣ ё хоби рӯҳ нест. Китоби Муқаддас инчунин мегӯяд, ки
ҳамаи онҳое, ки дар қабрҳо ҳастанд, овози Ӯро мешунаванд ва берун меоянд
ё ба «эҳёи ҳаёт» ё ба «эҳёи маҳкумият» (Юҳанно 5:28-29).
Эҳёи маҳкумият чист? Дар Ваҳй 20:11-15, мо мефаҳмем, ки мурдагон аз қабрҳои худ берун меоянд, дар назди тахти бузурги сафед меистанд ва мувофиқи аъмоли худ доварӣ карда мешаванд. Шахсе, ки номаш дар Китоби Ҳаёт навишта нашудааст, ба кӯли оташ партофта мешавад. Ин марги дуюм номида мешавад – далели дигар, ки пас аз марги аввал ҳаёт ҳаст.
Китоби Муқаддас инчунин ошкор мекунад, ки танҳо онҳое, ки ба Худованд Исо ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ имон доранд, метавонанд аз марг ба ҳаёт гузаранд:
Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, касе ки каломи Маро мешунавад ва имон меоварад… ҳаёти абадӣ дорад, ва ба доварӣ намеояд, балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст (Юҳанно 5:24).
ШУМО ЧӢ КОР КАРДАН БОЯД?
Ҳаёти хуб ба сар бурдан ва ба беҳтарин умед доштан роҳи наҷоти Худо нест – роҳи Ӯ барои ворид кардани номи шумо ба Китоби Ҳаёт нест. Худованд Исои Масеҳ гуфт,
Агар тавба накунед, ҳамаи шумо низ ҳалок хоҳед шуд (Луқо 13:3).
Муносибати шумо ба Масеҳ дар ин ҷо ва ҳоло муайян мекунад, ки ояндаи шумо чӣ гуна хоҳад буд. Агар шумо тавба кунед ва Ӯро бо имон ҳамчун Наҷотдиҳандаи шахсии худ қабул кунед, шумо ҳаёти абадӣ хоҳед дошт. Шумо метавонед ба ин боварӣ дошта бошед.
Аммо агар шумо ин корро накунед, пас аз марг ба кӯли оташ партофта хоҳед шуд. Кӣ инро гуфт? Худо гуфт. Агар шумо ба Ӯ пушт гардонед, ин ба таври дигар шуда наметавонад. Танҳо умед ба беҳтарин инро ба амал намеорад.
КАЙ ШУМО БОЯД ИН КОРРО КУНЕД?
Ҳарчанд профессор дар бораи ин ҷаҳон доно буд, ӯ дар бораи он чизе ки пас аз марг рух медиҳад – дар бораи абадият – бехабар буд. Барои шумо пас аз марг ояндае ҳаст. Он оянда чӣ гуна хоҳад буд, аз он вобаста аст, ки шумо ҳоло, имрӯз, пеш аз он ки дер шавад, бо Наҷотдиҳанда чӣ кор мекунед!
Китоби Муқаддас ба шумо ин ҳақиқати муҳимтаринро дар бораи ояндаи шумо мегӯяд:
Худо ҷаҳонро чунон дӯст дошт, ки Писари ягонаи Худро дод, то ҳар кӣ ба Ӯ имон оварад, талаф нашавад, балки ҳаёти абадӣ дошта бошад (Юҳанно 3:16).
Агар шумо ба ин имон оваред ва аз гуноҳҳои худ тавба кунед, ояндаи шумо дар Масеҳ амн хоҳад буд. Агар шумо ин корро накунед, шумо аз профессор беҳтар нестед. Кадомаш хоҳад буд?
