Болалигимда мен Дэн Маккей исмли шотландиялик этикдўз, очиқкўнгил Масиҳий учун ишлаганман. Менинг вазифам пойабзал тагчармлари учун терини дўппослаш эди. Сигир терисининг бир бўлаги кесилиб, сувга солинарди. Тиззаларимда темир бўлаги бор эди ва ясси бошли болға билан бу тагчармларни қаттиқ ва қуруқ бўлгунча дўппослардим. Бу туганмас жараён бўлиб туюларди ва мен кўп марта ундан чарчардим.
Менинг вазифамни янада оғирлаштирган нарса шу эдики, бир квартал нарида бошқа дўкон бор эди, ва унда қувноқ, худосиз этикдўз ўтирарди, у маҳаллани одобсиз ҳикоялар билан хурсанд қиларди, бу эса уни ҳурматли ота-оналар томонидан қўрқинчли қиларди. Шунга қарамай, у қандайдир тарзда ривожланаётгандек туюларди. Мен унинг тагчармларни умуман дўппосламаслигини, балки уларни сувдан олиб, михлашини пайқадим, ҳар бир михни қоққанида улардан сув сачрарди. Бир куни мен ичкарига кирдим. Қўрқа-писа дедим: «Мен сизнинг тагчармларни ҳўл ҳолда қўйганингизни пайқадим. Улар дўппослангандек яхшими?» У менга ёвузларча қараб жавоб берди: «Бу йўл билан улар тезроқ қайтиб келади, болам!»
Бир нарса ўргандим деб ўйлаб, бу ҳолатни бошлиғимга айтиб бердим. Жаноб Маккей ишини тўхтатди ва Муқаддас Китобини очиб, «Нима қилсангиз ҳам, ҳаммасини Худонинг шон-шарафи учун қилинг» деган жойини ўқиди. «Ҳарри, — деди у, — мен пойабзалларни фақат мижозларимдан оладиган пулим учун таъмирламайман. Мен буни Худонинг шон-шарафи учун қиляпман. Мен Масиҳнинг ҳукм курсисида таъмирлаган ҳар бир пойабзалимни катта уюмда кўришни кутяпман, ва ўша куни Эгамиз менга: «Дэн, бу ёмон иш эди», — дейишини хоҳламайман. Мен Унинг: «Яхши иш қилдинг, яхши ва содиқ хизматкор», — дея олишини хоҳлайман. У баъзи одамлар ваъз қилишга чақирилганидек, у ҳам пойабзалларни таъмирлашга чақирилганини тушунтирди, ва фақат буни яхши қилсагина унинг Худо учун гувоҳлиги ҳисобга олинади (Қаранг: Колосаликларга 3:23–25).
