«Истиқлолият» ва «вобастагӣ» майл доранд, ки маъноҳои гуногун дошта бошанд ё ба мо таассуроти муайян гузоранд. Мо аксар вақт фикр мекунем, ки мустақил будан хуб аст – мустақилона зиндагӣ кардан, умедворем, ки масъулиятшиносона. Дар мавриди як миллат, мустақил будан метавонад тасаввуроте диҳад, ки кишвар метавонад ояндаи худро бидуни итоат ба дигар ҳокимият муайян кунад. «Вобаста» будан нишон медиҳад, ки мо наметавонем ё наметавонем кореро, ки дар ҳаёт маъмулан интизор меравад, анҷом диҳем – ки мушкилот ё ҳатто нокомӣ ба ҳар ҳол вуҷуд дорад. Мо метавонем фикр кунем, ки вобаста будан маънои онро дорад, ки ҳуқуқҳои мо аз мо гирифта шудаанд.
Аммо Худо ба чизҳо дигар хел менигарад. Ӯ инро вақте равшан кард, ки гуфт: «Фикрҳои Ман фикрҳои шумо нест… Зеро чунон ки осмон аз замин баландтар аст, ҳамин тавр… фикрҳои Ман аз фикрҳои шумо баландтаранд» (Ишаъё 55:8-9 NKJV). Аз ин рӯ, дар ҳоле ки мо метавонем фикр кунем, ки мустақил будан чизи хуб аст, Худо ин тавр намекунад – ҳадди аққал дар робита бо Худаш. Вақте ки мо дар имон афзоиш меёбем, мефаҳмем, ки Ӯ ҳақ аст.
Худованд Исо дар вобастагӣ зиндагӣ мекард ба Падари худ, кореро мекард, ки Падари Ӯ мекард (Юҳанно 5:19-23). Ин ба Писар ва Падар шараф овард, зеро Писар Падарро ба ҳама комилан нишон дод (Юҳанно 8:19, Юҳанно 14:7-11; Ибриён 1:1-3). Ба ҳамин монанд, мо бояд муҳаббати Масеҳро нишон диҳем (Эфсӯсиён 5:2).
Мустақил будан аз Ӯ ҷудо будан аст. Худованд хеле ошкоро гуфт: «Касе ки дар Ман мемонад ва Ман дар ӯ, меваи бисёр меорад; зеро бе Ман шумо ҳеҷ коре карда наметавонед» (Юҳанно 15:5). Вақте ки мустақил ҳастем, мо бо имон амал намекунем ва «бе имон ба Ӯ писанд омадан ғайриимкон аст» (Ибриён 11:6).
Доштани имон муҳим аст. Худованд ба шогирдонаш гуфт: «Агар имони шумо ба мисли донаи хардал бошад, ба ин кӯҳ мегӯед: «Аз ин ҷо ба он ҷо кӯч», ва он кӯч хоҳад ёфт; ва ҳеҷ чиз барои шумо ғайриимкон нахоҳад буд» (Матто 17:20). Донаи хардал хурдтарин тухмие ҳисобида мешавад, ки инсон коштааст, танҳо як миллиметр андоза дорад. Барои кӯчонидани кӯҳ, ҳатто кӯҳҳои даҳшатноки ғайриҷисмонӣ, ки мо ҳангоми роҳ рафтан дар ин ҷаҳон дучор мешавем, имон, итоати комил ва вобастагии ҳақиқӣ ба Ӯ лозим аст (Матто 17:21). Танҳо бо ин роҳ кӯҳҳои ҳаёти мо кӯчонида мешаванд.
Мо дуо мекунем, ки шумо тавассути мақолаҳои зерин баракат ёбед, зеро онҳо дарсҳоро аз Ибриён 11 ва ҷанбаҳои истиқлолият ва вобастагиро пешниҳод мекунанд. Бигзор ҳама барои ҷалоли Ӯ бошад.
