«Пас, ман мегӯям: дар Рӯҳ роҳ равед…» (Ғалотиён 5:16)
Дар роҳ рафтан дар Рӯҳ маҳз чӣ чизҳо дохил мешаванд? Дар асл, ин он қадар мураккаб ва ғайри амалӣ нест, ки баъзеҳо фикр мекунанд. Ин аст, ки як рӯзи роҳ рафтан дар Рӯҳ чӣ гуна хоҳад буд!
Рӯзро бо дуо оғоз кунед
Аввалан, шумо рӯзро бо дуо оғоз мекунед. Шумо ҳамаи гуноҳҳои маълумро дар ҳаёти худ эътироф мекунед; ин шуморо як зарфи пок ва аз ин рӯ барои Худо қобили истифода мегардонад. Шумо вақтро дар ҳамду сано ва ибодат мегузаронед; ин рӯҳи шуморо мувофиқ месозад. Шумо назорати ҳаёти худро ба Ӯ месупоред; ин шуморо барои Худованд дастрас месозад, то ҳаёти Худро тавассути шумо зиндагӣ кунад. Дар ин амали аз нав бахшидан, шумо «аз нақшаҳои беҳуда даст мекашед ва идораи ҳаёти худро ба Ӯ месупоред.»
Аз Каломи Худо ғизо гиред
Баъдан, шумо вақтро дар ғизо гирифтан аз Каломи Худо мегузаронед. Дар ин ҷо шумо як нақшаи умумии иродаи Худо барои ҳаёти худро мегиред. Ва шумо инчунин метавонед баъзе нишонаҳои мушаххаси иродаи Ӯро барои шумо дар ҳолатҳои кунунии шумо қабул кунед.
Вазифаҳои ҳаррӯзаи худро иҷро кунед
Пас аз вақти оромии худ, шумо корҳоеро мекунед, ки дастҳои шумо барои иҷро кардан пайдо мекунанд. Одатан, онҳо вазифаҳои оддӣ, муқаррарӣ ва ҳаррӯзаи ҳаёт хоҳанд буд. Ин ҷоест, ки бисёриҳо ақидаҳои нодуруст доранд. Онҳо фикр мекунанд, ки роҳ рафтан дар Рӯҳ ба ҷаҳони пешдоманҳо ва либосҳои корӣ бегона аст. Дар асл, он асосан аз садоқат ва кӯшиш дар кори ҳаррӯзаи худ иборат аст.
Дар давоми рӯз эътироф кунед ва итоат кунед
Дар давоми рӯз шумо гуноҳро баробари огоҳ шудан аз он эътироф мекунед ва тарк мекунед. Шумо Худовандро ситоиш мекунед, вақте ки баракатҳои Ӯ ба ёдатон меоянд. Шумо ба ҳар як импулси некӣ кардан итоат мекунед ва ҳар як васвасаи бадиро рад мекунед.
Он чиро, ки меояд, ҳамчун иродаи Ӯ қабул кунед
Пас шумо он чиро, ки дар давоми рӯз ба шумо меояд, ҳамчун иродаи Ӯ барои шумо қабул мекунед. Халалҳо ба имкониятҳои хидмат табдил меёбанд. Ноумедиҳо ба таъиноти Ӯ табдил меёбанд. Зангҳои телефонӣ, номаҳо, меҳмонон ҳамчун як қисми нақшаи Ӯ дида мешаванд.
Ҳаролд Уайлдиш дар яке аз китобҳои худ хулосаи зеринро иқтибос овардааст:
«Чӣ тавре ки шумо тамоми бори гуноҳи худро тарк мекунед ва ба кори анҷомёфтаи Масеҳ такя мекунед, ҳамин тавр тамоми бори ҳаёт ва хидмати худро тарк кунед ва ба кори ҳозираи Рӯҳи Муқаддас такя кунед.»
«Ҳар субҳ худро ба Рӯҳи Муқаддас супоред, то Ӯ шуморо роҳнамоӣ кунад ва бо ҳамду сано ва оромӣ пеш равед, то Ӯ шумо ва рӯзи шуморо идора кунад. Дар давоми рӯз одати шодона такя кардан ва итоат кардан ба Ӯро парвариш кунед, интизор шавед, ки Ӯ роҳнамоӣ кунад, равшанӣ диҳад, сарзаниш кунад, таълим диҳад, истифода барад ва дар шумо ва бо шумо он чиро, ки мехоҳад, иҷро кунад. Ба кори Ӯ ҳамчун як воқеият, комилан новобаста аз дидан ё эҳсос, такя кунед. Танҳо бигзор мо ба Рӯҳи Муқаддас ҳамчун Ҳокими ҳаёти худ имон оварем ва итоат кунем ва аз бори кӯшиши идора кардани худ даст кашем; он гоҳ самари Рӯҳ дар мо зоҳир хоҳад шуд, чунон ки Ӯ мехоҳад, барои ҷалоли Худо.»
