Шанбе, 27 Сентябр 2025

Ҳар касе ки дили мағрур дорад, назди Худованд зишт аст; яқин аст, ки беҷазо намемонад.

Масалҳо 16:5

Ва акнун, эй Худованд, Ту Падари мо ҳастӣ; мо гил ҳастем, ва Ту — кӯзагари мо, ва ҳамаамон амали дастҳои Ту мебошем. Худовандо! Бениҳоят дар ғазаб нашав, ва гуноҳро то абад дар хотир нигоҳ надор; лутфан назар андоз, ки ҳамаамон қавми Ту ҳастем.

Ишаъё 64:8-9

Овози Эфроимро шунидам, ки дар мотами худ сар ҷунбонда, мегуфт: „Ту маро ҷазо додӣ, ва ман мисли гӯсолаи ноозмуда ҷазо дидам; маро баргардон, ва ман хоҳам баргашт, зеро ки Ту Худованд Худои ман ҳастӣ; Зеро, баъд аз он ки баргаштам, пушаймон шудам, ва баъд аз он ки фаҳм кардам, бар рони худ задам; хиҷил шудам, ва нангам низ омад, зеро ки расвоии ҷавонии худро бардошта мегаштам“.

Ирмиё 31:18-19

Барои одамизод хуб аст, ки юғро дар ҷавонии худ бардошта бошад:

Навҳаҳои Ирмиё 3:27

Зеро ки ҷафо аз хок намерӯяд, ва азоб аз замин намесабзад, Балки одамизод барои азоб зоида мешавад, чунон ки шарораҳо парида боло мебароянд.

Айюб 5:6-7