Чӣ тасаллои устуворест ин барои қавми Худо! Ва чӣ қадар барои ҷонҳои мо лозим аст, ки дар дониш ва ҳисси он устувор бошем.
Баъзеҳо дар бораи мавқеи ҳақиқии масеҳӣ ҳисси нопурра доранд, зеро онҳо намебинанд, ки Масеҳ дар гузашта барои онҳо чӣ кардааст. Дигарон, баръакс, чунин назари комилан яктарафа ба ҳолати масеҳӣ доранд, ки онҳо ниёзи моро ба он чизе, ки Масеҳ ҳоло барои мо мекунад, намебинанд. Ҳардуро бояд ислоҳ кард. Аввалинҳо аз миқдор ва арзиши кафорат бехабаранд; дуюминҳо аз ҷой ва татбиқи ҳимоя бехабаранд. Комилияти мавқеи мо чунон аст, ки расул метавонад бигӯяд: «Чӣ тавре ки Ӯст, мо низ дар ин ҷаҳон ҳастем» (1 Юҳ. 4:17).
Агар ҳамаи ин мебуд, мо албатта ба коҳиният ё ҳимоя ниёз намедоштем. Аммо он гоҳ, ҳолати мо чунон аст, ки расул бояд бигӯяд: «Агар касе гуноҳ кунад» (2:1). Ин ниёзи доимии моро ба Ҳимоятгар исбот мекунад. Ва шукр Худоро, ки мо Ӯро доимо дорем; мо Ӯро ҳамеша барои худ зинда дорем. Ӯ зинда аст ва дар осмон хидмат мекунад. Ӯ адолати мавҷудаи мо дар назди Худои мост. Ӯ зинда аст, то моро ҳамеша дар осмон дуруст нигоҳ дорад ва вақте ки мо дар рӯи замин хато мекунем, моро дуруст кунад. Ӯ пайванди илоҳӣ ва ҷудонашавандаи байни ҷонҳои мо ва Худост.
