Шумо дар маркази таваҷҷӯҳ ҳастед!
Сифати намоён дар бораи инъикос дар оинаи куравӣ дар он аст, ки новобаста аз он ки оина дар куҷо ҷойгир карда шавад, чашмони тамошобин ҳамеша дар маркази оина хоҳанд буд. Новобаста аз он ки ин гуна оинаро чанд дюйм дур ё дар масофаи дароз нигоҳ доред, фарқ надорад. Ҳангоми нигоҳ кардан ба оинаи куравӣ аз маркази дақиқи он гурехтан мумкин нест.
Чӣ тавре ки шумо дар маркази оинаи куравӣ мемонед, ҳамон тавр шумо дар маркази таваҷҷӯҳи Худо ҳастед. Новобаста аз он ки шумо атеист ҳастед ё мӯъмин, шумо дар маркази таваҷҷӯҳи Худо ҳастед. Худо ҳама чизро дар бораи шумо медонад ва ҳамаи корҳои шуморо мебинад. Ӯ ҳамаи инро медонад, гӯё танҳо шумо вуҷуд доштед ва тамоми қудрати бепоёни Ӯ ба шумо равона шуда буд.
Ҳамчун инсон мо қобилияти дар як вақт танҳо ба чанд ашё тамаркуз карданро дорем. Аммо Худои бепоёни мо бо вақт ё фазо маҳдуд нест. Ӯ ҳама чизро дар ҳама давру замон комилан медонад. Ҷое нест, ки шумо аз назари Ӯ пинҳон шавед. Шумо наметавонед дар байни мардум нопадид шавед. Ҳеҷ торикӣ ба қадри кофӣ ғафс нест, ки биниши Ӯро манъ кунад.
Табиати оинаи куравӣ дар он аст, ки шумо худро дар маркази он хоҳед дид. Ва табиати Худо дар он аст, ки шумо дар куҷо набошед, чӣ кор накунед, таваҷҷӯҳи Худо ба шумо равона шудааст.
Муҳаббати Ӯ низ ба шумо равона шудааст. Ӯ Писари Худро ба ҷаҳон фиристод, то бузургии он муҳаббатро нишон диҳад. Дар ҳаёти худ Худованд Исо Худоро бо итоати комили худ ҷалол дод, ки Ӯро дар вақти муносиб ба салиб бурд. Дар марги худ Ӯ барои гунаҳкорони сазовори доварӣ роҳе барои наҷот ёфтанро кушод. «Худо муҳаббати Худро ба мо нишон дод, ки ҳангоме ки мо ҳанӯз гунаҳкор будем, Масеҳ барои мо мурд» (Рум. 5:8 KJV). Ҳамон муҳаббати бузурге, ки Худованд Исоро ба салиб овард, ҳоло гунаҳкоронро меҷӯяд, то онҳоро ба назди Худаш биёрад. Роҳи дохил шудан ба файзи Худо абадӣ барои ҳама боз аст, зеро хуни дар Ҷолҷото рехташуда қудрат дорад, ки ҳар як доғи гуноҳи гунаҳкори тавбакардаро бишӯяд. «Хуни Исои Масеҳ [Писари Худо] моро аз ҳар гуноҳ пок мекунад» (1 Юҳ. 1:7).
Азбаски Ӯ шуморо ин қадар хуб медонад, ҳеҷ сабабе нест, ки вонамуд кунед, ки шумо гунаҳкор нестед. Эҳтимол дуруст аст, ки шумо дар ҳаёти худ бисёр корҳои нек кардаед – амалҳои меҳрубонӣ, риояи қонун, сари вақт пардохт кардани андозҳо, дӯст доштани оилаи худ ё бисёр амалҳои дигаре, ки шоистаи ситоиш ҳастанд – аммо ҳақиқат ин аст, ки дили шумо дар назди Худо дуруст набудааст. «Дил аз ҳама чиз фиребанда аст ва бадтарин аст: кӣ онро дониста метавонад? Ман ХудовандХУДОВАНД дилро меҷӯям» (Ирм. 17:9-10). Ҳақиқати инкорнашаванда ин аст, ки шумо аз комилият дур ҳастед; шумо гуноҳ кардаед ва аз ҷониби Худо ҳамчун гунаҳкор қайд карда шудаед. Худое, ки ҳама чизро мебинад ва ҳама чизро медонад, дар Каломи худ хеле равшан гуфтааст: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Рум. 3:23).
Азбаски мо ҳама гунаҳкорем, ба Наҷотдиҳанда сахт ниёз дорем. Тавассути кори худ дар салиб Худованд Исо бахшиши гуноҳҳо ва атои ҳаёти ҷовидониро барои ҳамаи онҳое, ки бо имон ба Ӯ рӯ меоранд, ба даст овард. Вақте ки шумо наҷот ёфтед, Ӯ мехоҳад, ки шумо дар бораи муҳаббати Ӯ бештар омӯзед ва ҳамчун фарзанди азизи Ӯ зиндагӣ кунед.
Хато накунед, шумо дар маркази таваҷҷӯҳи Худо ҳастед. Ин ҳамон Худое, ки ҳама чизро дар бораи шумо медонад, мехоҳад, ки шумо ба Масеҳ биёед ва атои аҷиби ҳаёти ҷовидонӣ – муҳаббати ҷовидониро қабул кунед. Оё шумо муҳаббати Ӯро рад мекунед ва зиндагиро идома медиҳед, гӯё Худо дур буд ва Масеҳ ҳеҷ гоҳ барои шумо намурдааст? Ё, шумо ба Худое рӯ меоред, ки шуморо дӯст медорад ва Писари Худро барои шумо дод? Имрӯз ба Ӯ рӯ оред! Мо метавонем ба шумо гӯем, ки чӣ тавр.
(Аз як вазорати дигар мутобиқ карда шудааст, бо иҷозат истифода шудааст.)
