Номаи якуми Юҳанно ба таври зебо ба ҳақиқати бузурги ҳаёти абадӣ, ки дар имондор сокин аст, ҳаёте, ки худи табиати Худост ва дар шахсияти мубораки Писари Ӯ комилан зоҳир шудааст, таваҷҷӯҳ мекунад. Агар мо хоҳем, ки хусусиятҳои онро дуруст омӯзем, онҳо дар тамоми таърихи Худованд Исо дар рӯи замин дурахшон медурахшанд.
Ду ибораи бузург барои мо баракати ин табиати илоҳиро ҷамъбаст мекунанд: «Худо нур аст» (1:5) ва «Худо муҳаббат аст» (4:8). Ҳамин тариқ, се асрори аҷиб ва хеле зарурии табиат — ҳаёт, нур ва муҳаббат — рамзҳои асрори рӯҳонии бениҳоят бузургтар мешаванд, ки бо вуҷуди ин, бо имон ба Писари Худо маълум ва лаззат бурда мешаванд.
Калимаи «донистан» ва ҳосилаҳои он дар ин китоб зуд-зуд пайдо мешаванд, ки ҳақиқати онро дар дили имондорон як воқеияти зинда ва мутлақ мегардонанд. Ҳеҷ шакке боқӣ намемонад, ки Писари Худо омадааст ва бо омаданаш ба имондорон фаҳмиш додааст, на танҳо дар бораи қоидаҳо ё таълимот, балки дар бораи ҷалоли шахсии Ӯ, ки ҳақиқӣ аст. Мо инчунин мефаҳмем, ки мо аз ҷониби Худо ҳамчун «дар Ӯ» дида мешавем. Ваҳдати комили Падар ва Писар дар ин кори бениҳоят муборак низ ба таври равшан дида мешавад.
Пас, ин китоб дар додани итминони устувор ба имондор дар бораи воқеияти муносибати ҳаётии ӯ ҳамчун фарзанди Худо чӣ қадар арзишманд аст! Он инчунин садоқат ва муҳаббатро ба Худо ва Падари мо ташвиқ мекунад.
