Мо дар асри 21 зиндагӣ мекунем ва бо бисёр истилоҳоти ҳарбӣ, аз қабили: дахолати мусаллаҳона, ҷанги дохилӣ, ҷанги муқаддас, ҷиҳод ва салибӣ хеле ошно ҳастем. Мақсади ин мақола на машғул шудан бо худи ҷанг, балки омӯхтани дарсҳоест, ки Рӯҳи Худо ба мо тавассути истифодаи чунин луғат дар Навиштаҳо меомӯзонад.
Аввалин ҷанг, ки инсон дар он иштирок дошт, мисли бузургтарин ҷанг, дар боғе рух дод - яке дар Адан, дигаре дар Ерусалим. Ҷанги охирин, дар Ваҳй 20, ниҳоят нақшаҳои стратегӣ ва тактикии қувваҳои душманро нобуд хоҳад кард.
Истилоҳоти ҳарбӣ дар Навиштаҳо
Дар тамоми Китоби Муқаддас ба ин мавзӯъ бисёр ишораҳо мавҷуданд. Дар бораи Худо дар Хуруҷ 15 навишта шудааст,
Яҳува марди ҷанг аст.
Дар ишораи маъмулӣ ба Худованд Исо дар Аюб 39 мехонем,
ӯ бӯи ҷангро аз дур мешунавад
-инчунин Юҳанно 7:20-ро бубинед. Ишаъё ба ҷанговарии Рӯҳи Муқаддас таваҷҷӯҳ зоҳир мекунад,
Вақте ки душман мисли обхезӣ меояд, Рӯҳи Яҳува парчамро баланд хоҳад кард (Ишаъё 59:19).
Дар бораи мардон мо мехонем, масалан, се ҷанговари бузурги подшоҳии муттаҳид: Шоул, Довуд ва Сулаймон. Дар бораи онҳо мехонем,
Ва Шоул подшоҳиро бар Исроил гирифт ва бар зидди ҳамаи душманони худ дар атроф ҷанг кард (1 Самуил 14:47),
онҳоро низ подшоҳ Довуд ба Яҳува бахшид, бо нуқра ва тилло, ки ӯ аз ҳамаи миллатҳое, ки тобеъ карда буд, бахшида буд (2 Самуил 8:11),
зеро ӯ [Сулаймон] бар ҳамаи ин тарафи дарё, аз Тифсоҳ то Ғазо, бар ҳамаи подшоҳони ин тарафи дарё ҳукмронӣ дошт (1 Подшоҳон 4:24).
Иброҳим: Ҷанговари наҷиб
Дар ҳоле ки аввалин фикрҳои мо дар бораи Иброҳим метавонад миқдори аҷиби имони ӯ бошад, мо бояд дигар хислатҳои рӯҳониро, ки ӯро нишон медоданд, аз ҷумла хислатҳои пайғамбар будан (Ҳастӣ 20:7) ва коҳин будан (Ҳастӣ 22:2) қадр кунем. Бузургтарин пирӯзии ҳарбии ӯ, бешубҳа, он аст, ки дар боби 14 сабт шудааст, вақте ки иттиҳоди шимолӣ, ки Амрафал подшоҳи Шинор роҳбарӣ мекард, аз шоҳроҳи подшоҳӣ дар тарафи шарқии Урдун ба самти Эйлат ва Баҳри Сурх пеш рафт. Ин ҳаракат ба Иброҳим имкон дод, ки роҳро тавассути кӯҳҳои марказӣ пеш гирад ва дар чорроҳаи ду шоҳроҳ дар наздикии шаҳри Димишқ камин гузорад. Хаим Ҳерцог, президенти собиқи Исроил, фикр мекунад, ки ин ҳамон маконест, ки 30 сентябри соли 1918 дивизияи савораи Австралия артиши чоруми Туркияро камин гирифт ва нобуд кард.
Ангезаҳои Иброҳим барои ҷанг
Пас савол ба миён меояд: Иброҳим бо кадом роҳ сазовори он аст, ки ҳамчун Ҷанговари наҷиб шинохта шавад? Мардон барои ҷанг кардан сабабҳои зиёд доранд. Дар байни онҳо:
- ғоратгарӣ ва тороҷ;
- ба даст овардани қаламрав;
- қудрат ва бузургӣ.
Аммо дар таърихи Иброҳим мо чунин хусусиятҳоро намеёбем. Ба ҷои ин, мо мебинем:
- барқарор кардани ҳуқуқҳои моликият;
- наҷот додани бародараш;
- рад кардани мукофот.
Чаро Иброҳим бо зиёда аз 300 мард 250 мил (400 км) рафт, то бародаре мисли Лутро наҷот диҳад? Чанд нафари мо имрӯз ин корро мекардем?
Мо дар чунин ҳолатҳо чӣ гуна рафтор мекунем? Оё мо танҳо дар бораи мукофот, ҷой ё обрӯи худ ғамхорӣ мекунем? Ё хоҳишҳои мо ба хоҳишҳои Иброҳим монанданд, ки дар шароити номусоид аз ҷиҳати рӯҳонӣ рушд кардааст, чунон ки Довуд мегӯяд,
дар фишор ту маро васеъ кардӣ (Забур 4:1).
Бешубҳа, бузургтарин натиҷа ин буд, ки Иброҳим, ҷанговар, бо Малкисодек, подшоҳи сулҳ, вохӯрд, ки ба ӯ эҳтиром гузошт. Таҷрибаи душворӣ ва мушкилот ба пирӯзӣ, оштӣ, шаҳодати хуби оммавӣ ва алоқаҳои рӯҳонии самарабахш табдил ёфт.
