Петрус маънои «санг»-ро дорад. Мисли Яъқуб, 1 Петрус ба мӯъминони яҳудӣ, ки дар Осиёи Хурд пароканда буданд, аммо на бо яҳудӣ алоқаманд буданд, муроҷиат карда шудааст. Баръакс, онҳо аз яҳудӣ ҷудо буданд. Онҳо азоб мекашиданд ва аз якчанд ҷиҳат бегонагон ва зоирон буданд. Ба маънои хеле баландтар аз он ки ҳеҷ гоҳ дар бораи миллати Исроил дуруст набуд, онҳо халқе буданд, ки дар байни миллатҳо ҳисоб намешуданд. Интихоби онҳо интихоби абадии Худо буд; тақдис ё «ҷудо кардан»-и Рӯҳ, на танҳо расму оинҳои расмӣ, чунон ки дар Аҳди Қадим; ва меросе, ки дар осмон нигоҳ дошта шудааст. Ин баракатҳо аз он сабаб буданд, ки Масеҳ эҳё шудааст ва дар дасти рости Худост.
Азоби онҳо танҳо таъзиби зарурии дасти ҳукмронии Падар буд. Ӯ дар байни фарзандони худ барои некии онҳо бо назардошти абадият оқилона ҳукмронӣ мекунад. Аз тарафи дигар, азоби онҳо анҷоми ғамангези онҳоеро, ки ба Инҷил итоат намекунанд, ошкор хоҳад кард.
Хати ҳақиқат, ки дар 1 Петрус дода шудааст, баръало хати салтанат аст, на бадани Масеҳ, Калисо, зеро ба Петрус калидҳои салтанати осмон дода шуда буд. Дар ҳақиқат, дар шахси Петрус муносибатҳои муассири ҳукумати Падар дида мешавад. Аҷиб аст, ки ӯро Худо пас аз чунин нокомии ғамангез дар инкори Худованд дар вақти салиб кашидани Худованд бо файз ва қудрат истифода бурд. Ин китоб барои фаҳмидан осон, пурқувват ва ҳаяҷоновар аст, ки тарси солимро аз Худо ба вуҷуд меорад. Он ҳар як виҷдони машғулро водор мекунад, ки дар итоати дил ба Худованд роҳ равад.
