Худованд паноҳгоҳи мост
Китоби Наҳум китоби доварист. Боби 1 бо нишон додани хислати Худо оғоз меёбад. Дар ояти 2 мо хислати Ӯро ҳамчун Худои интиқомгиранда мебинем. Ӯ он чиро, ки душманонаш ба халқаш кардаанд, фаромӯш намекунад ва дар вақти муайяни худ интиқом мегирад (ба Румиён 12:19 нигаред). Дар Наҳум 1:3 (JND) мо хислати Худоро ҳамчун «оҳиста ба хашм оянда ва дар қудрат бузург» мебинем. Яке аз сабабҳое, ки Худо на ҳамеша ҳангоми пайдо шудани бадӣ амал мекунад, на аз он сабаб аст, ки Ӯ амал карда наметавонад, балки аз он сабаб аст, ки Ӯ интизор мешавад ва мехоҳад, ки ҳатто душманонаш тавба кунанд ва ба Ӯ рӯй оваранд. Ӯ сабур ва оҳиста ба хашм оянда аст (2 Петрус 3:9-10-ро ба назар гиред). Ин дар замони Наҳум дуруст буд; ин дар замони мо дуруст аст ва дар оянда низ дуруст хоҳад буд, вақте ки пас аз рабуда шудани Калисо (1 Таслӯникиён 4:15-17), Худо боз бо боқимондаи Исроил сару кор хоҳад гирифт.
Наҳум 2–3 бо доварии бар шаҳри Нинве афтода сару кор доранд. Таърихшиносон ба мо мегӯянд, ки ин пешгӯӣ бо тамоми тафсилоти худ иҷро шуд, вақте ки Модиён, шояд ҳамроҳ бо Бобилиён, шаҳри Нинверо забт карданд ва империяи онро нобуд карданд. Бешубҳа, бисёре аз он чи гуфта шудааст, инчунин пешгӯии замонест, ки душманони оянда – Ҳайвон ва пайғамбари дурӯғин (Ваҳй 13), подшоҳи шимол (Дониёл 11:40-45), Ҷуҷ, шоҳзодаи Рош, Машах ва Тубол (Ҳизқиёл 38–39) –и Худованд ва халқи заминии Ӯ аз ҷониби Ӯ нобуд карда мешаванд.
Як пешниҳоди муфид барои омӯзиши Китоби Муқаддас ин ёфтани ояти калидии китоб аст. Масалан, ояти калидии Луқо метавонад ин бошад: «Зеро Писари Одам омад, то гумшударо ҷустуҷӯ кунад ва наҷот диҳад» (19:10). Ояти калидии китоби Наҳум метавонад ин бошад: «Яҳува некӯст, паноҳгоҳ дар рӯзи мусибат; ва Ӯ онҳоеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, мешиносад» (1:7). Ин ояти аҷиб аст! Биёед онро таҳлил кунем.
«Яҳува некӯст.»
Баъзе тарҷумаҳо мегӯянд: «Худованд некӯст». Ин ибора дар Аҳди Қадим ҳафт маротиба вомехӯрад, ки ба пуррагӣ ишора мекунад. Ӯ ба халқи Худ ҳамеша ва дар ҳама ҳолатҳо комилан некӯст. Ибораи «Ӯ некӯст», ки «Ӯ» низ ба Яҳува ишора мекунад, дар Аҳди Қадим боз нӯҳ маротиба вомехӯрад. Ин ду ибора нақши суруди халқи барқароршудаи Исроилро дар рӯзе, ки Худованд Исо бо ҷалол бармегардад ва халқи заминии Худро аз ҳама душманонаш наҷот медиҳад, хоҳанд дошт (масалан, ба Забур 100:5, 135:3, 106:1, 107:1, 118:29, 136:1 нигаред).
Бародару хоҳари азиз дар Масеҳ, ин бояд аллакай имрӯз суруди мо бошад. Аксар вақт шароити мо хеле душвор аст. Мо метавонем ашк резем ва дар дарди худ ба Худованд фарёд занем. Аммо, ҳатто дар он сурат, мо медонем, ки Ӯ ҳанӯз некӯст ва аз бузургтарин мусибатҳои мо некӣ меорад. Чунон ки дар мавриди се дӯсти Дониёл, Ӯ метавонад ба мо иҷозат диҳад, ки ба оташи озмоиш дароем, аммо Ӯ бо мо дар он хоҳад буд (Дониёл 3)! Чӣ таҷрибае доштанд он се мард дар муошират бо Писари Худо дар миёни оташ! Воқеан, Ӯ некӯст!
«Паноҳгоҳ дар рӯзи мусибат.»
Наҳум эҳтимолан дар замони Ҳизқиё, дар замоне ки лашкари Ашшур ба Яҳудо ҳамла кард, бисёре аз шаҳрҳоро забт кард ва дар ниҳоят Ерусалимро муҳосира кард, пешгӯӣ кардааст. Ҳабаққуқ ба мо дар бораи Бобилиён, ки баъдтар Яҳудоро таҳдид карданд, мегӯяд, ки
ӯ ҳар як қалъаро масхара мекунад: зеро ӯ хок ҷамъ мекунад ва онро мегирад (Ҳабаққуқ 1:10).
Дар таърихи ҷанг, бисёре аз қалъаҳои сохтаи инсон забт ва гирифта шудаанд. Аммо дар Яҳува, ки мо имрӯз Ӯро ҳамчун Худованди мо Исои Масеҳ мешиносем, мо паноҳгоҳе дорем, ки бехатар аст ва тамоми қудрати инсон ва Иблис онро сарнагун карда наметавонад.
Дар хотир доред, ки Ӯ дар рӯзи мусибат барои мо паноҳгоҳ аст – хоҳ беморӣ ё душвории молиявӣ, талафот ё озмоишҳои оилавӣ, мусибатҳо дар байни масеҳиёне, ки мо бо онҳо дар маҳал ё дар доираи васеътар ҷамъ омадаем. Дар ҳоле ки мо дар ин ҷаҳон ҳастем, бо рӯзҳои зиёди мусибат рӯ ба рӯ мешавем. Аммо дар чунин замонҳо биёед дар хотир дорем, ки дар Худованд паноҳгоҳе ҳаст, ки мо метавонем ба он паноҳ барем.
Номи Яҳува бурҷи мустаҳкам аст: одил ба он медарояд ва бехатар аст (Масалҳо 18:10).
Дар миёни рӯзи мусибат, Ӯ паноҳгоҳи мост, ки дар он мо метавонем аз шароити душвори худ паноҳ ёбем. Худованд на танҳо ҳавворӣ Павлусро ҳангоме ки яҳудиён бар зидди ӯ қасд мекарданд, ҳифз кард (Аъмол 23:12-24), балки Ӯ ҳамчунин «дар паҳлӯи ӯ истода, гуфт: «Далер бош, зеро чунон ки ту дар Ерусалим дар бораи Ман шаҳодат додӣ, ҳамин тавр ту бояд дар Рум низ шаҳодат диҳӣ» (ояти 11), ки ин пеш аз император Нерон хоҳад буд. Чӣ қадар бузург аст муҳаббат ва ғамхории Худованди мо, ки метавонад моро дар рӯзи мусибати мо ҳифз кунад ва онро ба нафъи мо гардонад (Румиён 8:28).
«Ӯ онҳоеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, мешиносад.»
Барои беимон фикре, ки Худованд онҳоро комилан мешиносад, ки Ӯ ҳамаи «фикрҳо ва ниятҳои» дилҳои онҳоро медонад (Ибриён 4:12), даҳшат меорад! Аммо барои мо, ки Ӯро мешиносем, ин бояд тасаллии бузург оварад. Аввалин шахс дар Навиштаҳо, ки Худованд дар бораи ӯ ҳамчун шиносанда сухан гуфт, Иброҳим буд:
Зеро Ман ӯро [Иброҳимро] мешиносам, ки ӯ фарзандон ва аҳли хонаводаи худро пас аз худ амр хоҳад дод, ва онҳо роҳи Яҳуваро риоя хоҳанд кард, то адолат ва инсофро ба ҷо оваранд, то ки Яҳува он чиро, ки дар бораи ӯ гуфтааст, бар Иброҳим биёрад (Ҳастӣ 18:19).
Аксар вақт дар Навиштаҳо фикри шинохтани шахс маънои доштани муносибат бо он шахсро дорад. Ин ҳам дар издивоҷ ва ҳам дар муносибати Худованд бо халқи Худ дуруст аст.
Дар Аҳди Ҷадид ба мо гуфта шудааст, ки ҳатто як гунҷишк бе дониши Падари мо ба замин намеафтад. Аммо, Худованд Исо ба мо гуфт, ки мо аз бисёр гунҷишкҳо арзиши бештар дорем. Падар ҳатто мӯйҳои сари моро ҳисоб мекунад (Матто 10:29-31). Ин дониши хеле наздикест, ки Ӯ дар бораи ҳар яки мо дорад. Пас, оё шумо фикр мекунед, ки шумо метавонед ноумедӣ, мусибат ё рӯҳафтодагӣ дошта бошед, ки Ӯ дар бораи он намедонад? Не! Ӯ ҳар яки моро мешиносад ва Ӯ ҳамаи шароити моро медонад. Худованд ҳама чизро дар бораи он чи Ҳизқиё бо ҳамлаи Ашшур ва бемории худ аз сар гузаронд, медонист ва дар ин замонҳо Ӯ ҳам Ишаъё ва ҳам Наҳумро фиристод, то ба ӯ паёмҳои тасаллӣ ва итминон биёранд. Бародару хоҳари азиз дар Масеҳ, номи шумо дар осмон навишта шудааст (Луқо 10:20); шумо фаромӯш нашудаед. Падар ва Писар бар шумо назорат мекунанд ва Рӯҳи Муқаддас, ки дар ҳар як имондор сокин аст, барои шумо шафоат мекунад (Румиён 8:26-27).
Худованд онҳоеро, ки ба Ӯ таваккал мекунанд, мешиносад. Баъзан, мо шояд маҷбур шавем, ки мисли падар дар Марқӯс 9 иқрор шавем: «Ман имон дорам, ба беимонии ман ёрӣ деҳ» (ояти 24), аммо ин дар бораи он нест, ки таваккали мо бузург аст ё хурд. Муҳим он аст, ки таваккали мо, эътимоди мо, дар Ӯст.
Мо метавонем рӯҳбаландии қавӣ дошта бошем, ки барои паноҳ бурдан ба умеде, ки дар пеши мо гузошта шудааст, гурехтаем, ки онро ҳамчун лангари ҷон дорем, ҳам бехатар ва ҳам мустаҳкам, ва ба он дохил мешавем, ки дар дохили парда аст, ки Исо ҳамчун пешрав барои мо дохил шудааст (Ибриён 6:18-20).
Лангарҳои сохтаи инсон метавонанд шикаст хӯранд. Ин лангарест, ки ҳеҷ гоҳ шикаст нахоҳад хӯрд! Ҳамбоварони азиз, ба некӯӣ, файз ва ҳифзи Ӯ ҳамчун паноҳгоҳ таваккал кунед. Мутмаин бошед, ки Ӯ шуморо мешиносад ва ҳама чизро дар бораи шароити шумо медонад. Ба қарибӣ, имони мо ба дидан табдил хоҳад ёфт ва мо Худованди мубораки худро «чунон ки Ӯ ҳаст» хоҳем дид (1 Юҳанно 3:2). То он вақт, биёед дар роҳ рафтан, истироҳат кардан ва ба Ӯ таваккал кардан рӯҳбаланд бошем.
