Тӯфон
Сафари Павлус ба Рум, ки дар Аъмол 27 бо дақиқии бузурги таърихӣ ба мо нақл шудааст, ба мисли он ки роҳбалад ва соҳиби киштӣ мехостанд, ба осонӣ нагузашт. Дар аввал ҳама чиз хуб ба назар мерасид ва шароит мусоид буд, аммо ба зудӣ киштӣ аз мавҷҳои тӯфони ногаҳонӣ ба ин тараф ва он тараф партофта шуд. Шамоли мулоими ҷанубӣ ба тӯфони шадид табдил ёфт, ки киштиро ба дараҷае хароб кард, ки одамони дар киштӣ буда ҳама умедро аз даст доданд.
Онҳо дар торикӣ саргардон буданд, зеро «на офтоб ва на ситорагон чанд рӯз пайдо нашуданд» (ояти 20). Аммо вақте ки шаби чордаҳум фаро расид, ки онҳо дар баҳри Адриатик саргардон буданд, тақрибан нисфи шаб баҳрчиён гумон карданд, ки ба хушкӣ наздик мешаванд. Баъдтар онҳо фаҳмиданд, ки он ҷазираи Малта буд. Дар торикӣ, баҳрчиён аз ба сангҳо бархӯрдан метарсиданд, аз ин рӯ қарор доданд, ки лангар партоянд ва то рӯз интизор шаванд. Чӣ қадар онҳо бояд субҳро орзу мекарданд! Онҳо «барои омадани рӯз дуо карданд» (ояти 29).
Мо метавонем ин дуоро ба худ ба ду роҳ татбиқ кунем: шахсан ва ҳамчун ҷамъияти масеҳиён. Дар сатҳи шахсӣ ин Навишта метавонад барои мо муфид бошад, вақте ки мо дар шароити душвор ё дар ҳоҷат қарор дорем. Дар ҳаёти мо вақтҳое ҳастанд, ки мо сахт орзу мекунем, ки Худо торикиро пароканда кунад. Он гоҳ мо метавонем бо Довуд бигӯем: «Худованд Худои ман торикии маро равшан хоҳад кард» (Забур 18:28). Мо медонем, ки Ӯ ба дуоҳои мо мувофиқи иродаи комили худ ҷавоб хоҳад дод. «Худо нур аст» (1 Юҳанно 1:5), ва танҳо Ӯ қодир аст торикиро пароканда кунад (Эфсӯсиён 3:20; Ибриён 7:25).
Рӯзи Масеҳ
Ҳамчун ҷамъияти масеҳиён, ин суханон барои мо бисёр чизҳоро мегӯянд. Баъд аз ҳама, Калисо интизори омадани рӯзи Масеҳ аст! Вақте ки Ӯ дар рӯи замин буд, эълон кард: «Ман нури ҷаҳон ҳастам» (Юҳанно 9:5). Аммо Ӯ инчунин дар бораи баргаштан ба Падар, ки Ӯро ба ҷаҳон фиристода буд, сухан гуфт. Ҳатто он вақт, нури Худо, ҳақиқати Худо, аз ҷониби пайравонаш паҳн мешуд, зеро Ӯ онҳоро «нури ҷаҳон» номид (Матто 5:14).
Масеҳ, Нури бузург, ба осмон бармегашт, аммо фарзандони нур дар ин ҷаҳони торик, ки дар он ҳамчун нурбардорон медурахшиданд, дар бораи Ӯ шаҳодат медоданд. Нури ҳақиқӣ дар ҳаёти онҳо зоҳир мешуд (нигаред ба Юҳанно 8:12, 9:5, 12:35-36; Эфсӯсиён 5:8; Филиппиён 2:15-16; 1 Юҳанно 2:8). Ҳамин тавр, ҳоло, дар ҳоле ки дар ин ҷаҳон аз сабаби набудани Нури бузург шаб аст, имондорон шоҳиди Нур мебошанд.
Ин ҷаҳон қаламрави ҳокимони ин торикӣ аст; аз ин рӯ, мо интизори омадани рӯзи Масеҳ ҳастем. Вақте ки дар ин ҷаҳон, ки торикиро ба нур афзалтар донистааст, ториктар мешавад, мо боз ҳам сахттар орзуи тулӯи субҳи нав, вақте ки Ӯ меояд, мекунем. Бале, мо худро бо ин фикр тасаллӣ медиҳем, ки «шаб хеле гузаштааст, рӯз наздик аст» (Румиён 13:12). Мо бештар аз посбонон, субҳро бо шавқ интизорем (нигаред ба Забур 130:6).
Оё ин хоҳиши мо нест, ки рӯз фаро расад? Оё мо ҳар сабаб надорем, ки интизори бозгашти Нур, омадани Ӯ барои худ ҳамчун Ситораи дурахшон ва субҳ (Ваҳй 22:16) ва зоҳиршавии ҷалолёфтаи Ӯ ҳамчун Офтоби адолат (Малокӣ 4:2) бошем? Баъд аз ҳама, ба таври маҷозӣ, бо Калисо ҳамон тавре буд, ки бо киштие, ки Павлус ба Рум сафар мекард. Киштии маҷозии шаҳодати масеҳӣ аз тӯфон сахт осеб дидааст ва дар хатари ғарқ шудан аст. Одамони дар киштӣ буда дар изтироб ҳастанд ва интизори рӯзи нав ҳастанд.
Садои Павлус
Аммо, одамони дар киштӣ буда худашон гунаҳкор буданд, зеро онҳо ба суханони Павлус гӯш надода буданд. Ҳавворӣ аз ҷониби дигарон танҳо ҳамчун маҳбус дида мешуд ва ба овози ӯ эътибори сазовор дода намешуд. Маслиҳати мутахассисон вазни бештар дошт; ва дар ин ҳолат ин воқеан сабаби мушкилот буд.
Павлус ва суханон ва номаҳои ӯ бо Калисо дар сафари худ дар баҳрҳои ҷаҳон сафар кардаанд, аммо паёми ӯ умуман дар мавриди роҳи пешгирифташуда гӯш карда нашудааст. Суханони пайғамбаронае, ки ӯ таҳти роҳбарии Рӯҳулқудс гуфта буд, аз ҷониби бисёриҳо нодида гирифта шудаанд. Анъанаҳо ва ақидаҳои инсонӣ дар таърихи Калисои эътирофкунанда, аммо асосан беимон, бартарӣ доштанд. Одамон, ҳатто пешвоён, «бештар аз роҳбалад ва соҳиби киштӣ бовар карданд, на аз суханони Павлус» (Аъмол 27:11), ва оқибатҳо хеле ҷиддӣ буданд. Роҳи пешгирифтаи Калисои эътирофкунанда марговар буда, ба суқути он мебарад.
Аммо, ниҳоят, вақте ки ҳама умеди наҷот аз баҳрчиён дар ҳисоботи Аъмол 27 гирифта шуд, овози Павлус боз шунида шуд. Ин ба боқимондаи ҳикоя як гардиши хушбахтона дод. Имрӯз, баробари он ки мо дарк мекунем, ки мо бояд ба суханони илҳомбахши Павлус бодиққаттар гӯш медодем, умед боз тулӯъ мекунад. Киштӣ гум мешуд, аммо одамони дар киштӣ буда, мувофиқи суханони ҳавворӣ, ҳама ба бандари дилхоҳ бехатар мерасиданд. Ҳукм бар Калисои эътирофкунанда ногузир шудааст. Он ҳамчун шаҳодати Худо дар ин замин канор гузошта шудааст (Румиён 11:22; Ваҳй 3:16). Аммо имондорони ҳақиқӣ набояд аз ҳаёти худ битарсанд ва онҳо ҳатто метавонанд шодмон бошанд (Аъмол 27:21-25).
Ин ба мо чӣ мегӯяд? Мо бояд дарк кунем, ки Калисо аз бисёр ҷиҳат аз иродаи Худо дур шуда, роҳи нодурустро пеш гирифтааст. Масалан, дар мавриди ташкил ва идораи Калисо, меъёрҳои дунявӣ истифода шудаанд ва сухани Павлус риоя нашудааст. Калисо дунявӣ шудааст ва ба пешвоёни нодуруст гӯш додааст. Танҳо вақте ки кас боз ба овози Павлус гӯш медиҳад, умед тулӯъ мекунад. Барои шахсе, ки ба Каломи Худо рӯ намеорад, дар оянда ҳеҷ чизи мусбат нест.
Аммо, ҳавворӣ моро насиҳат кардааст, ки рӯҳияи хубро нигоҳ дорем. Аз як тараф ӯ қайд кард, ки Калисо роҳи нодурустро пеш мегирад (20:29-30; 2 Таслӯникиён 2:7; 1 Тимотиюс 4:1; 2 Тимотиюс 2:16-17, 4:3-4), аммо аз тарафи дигар ӯ чашмони моро ба садоқати Худо равона кард. Бо ин роҳ мо дар номаҳои ӯ пешгӯии инҳирофро пайдо мекунем, дар ҳоле ки ба иҷрои нақшаҳои Худо дар мавриди худ ишора мекунем. Ин ба мо далерӣ мебахшад ва моро бо эътимоди қавӣ пур мекунад, ки ҳамаи фарзандони Худо ба соҳил бехатар мерасанд, яъне онҳо бешубҳа ба осмон бехатар мерасанд.
Таом
Павлус ҳамаи одамони дар киштиро ташвиқ кард, ки хӯрок бихӯранд (Аъмол 27:33-34). Ин чизест, ки мо дар замонҳои охир – дар рӯзҳои охир пеш аз бозгашти Худованд Исои Масеҳ, вақте ки тӯфонҳо ин қадар шадид меғуранд ва киштии хурдро ба харобӣ таҳдид мекунанд, ба он ниёз дорем. Мо ба ғизои рӯҳонӣ ниёз дорем – ғизо «дар вақти муносиб» (Матто 24:45). Мо бояд бо Каломи Худо тақвият ёбем, то зинда монем. Дар Аъмол 27, ин «вақте ки рӯз наздик буд» (ояти 33) ба амал омад.
Ҳамагӣ пеш аз тулӯи офтоб хӯрок хӯрда шуд, ки дар давоми он ҳамаи одамони дар киштӣ буда аз хӯрок сер шуданд. Ба ҳамин монанд, мо дар ин рӯзҳои охир пеш аз омадани Масеҳ, вақте ки тӯфонҳо ин қадар шадид меғуранд ва киштӣ дар хатари ғарқ шудан аст, ба ғизои рӯҳонӣ ниёз дорем. Хушбахтона, дар ин ҷо як хизматгори Худо ҳаст, ки ҳушёр аст ва ғизои заруриро дар вақти муносиб тақсим мекунад. Тавассути хизмати Калом мо қувваи нав мегирем ва далерӣ мегирем. Каломи Худо ягона лангари мост, вақте ки дастгириҳои инсонӣ аз байн мераванд. Ин хӯрок – ки, дар омади гап, метавонад ҳамчун тасвири Шоми Худованд ва ибодати ҳақиқӣ мувофиқи иродаи Ӯ дида шавад – барои сер кардани ҳамаи одамони дар киштӣ буда хизмат мекунад.
Ин бояд манзараи аҷибе буда бошад, ки ҳамаи одамонро дар миёнаи тӯфон ин қадар ором ҷамъ омада, ин хӯрокро бо шукргузорӣ мехӯрданд, ки аз сухани ҳавворӣ илҳом гирифта шуда буданд! Худо барои мо низ дастархон гузоштааст, ва он ҳам дар миёнаи тӯфонҳои замони охир. Биёед таълимотеро, ки Худованд дар ин рӯзҳои охир, ин қадар наздик ба омадани худ, ба мо медиҳад, ба дил гирем! Биёед хӯрокеро, ки Ӯ барои мо омода кардааст, аз даст надиҳем. Биёед хӯрокеро, ки Ӯ ба мо додааст, бигирем ва бо ин бо далерӣ ба тулӯи рӯз, «субҳи бе абр» (2 Подшоҳон 23:4) интизор шавем.
