31 РӮЗ **Дуо ** Барои фарзандони шумо
«Дуои пурзӯри одами одил бисёр чизҳоро ба даст меорад». Яъқуб 5:16 НКҶВ
Ин 31 нуқтаи дуо – яке барои ҳар рӯзи моҳ – ба наздикӣ аз ҷониби як волидайн ба таваҷҷӯҳи мо расонида шуд, ки ҳис мекард дигарон низ метавонанд онҳоро қадр кунанд. Умедворем, ки оилаи шумо аз онҳо баракат хоҳад ёфт.
РӮЗИ 1: *Барои наҷот.* Ба фарзандонам кӯмак кунед, ки дар ҷавонӣ ба Худованд Исо эътимод карданро ёд гиранд ва дар тӯли умри худ ба Ӯ содиқ бимонанд (2 Тим. 1:5).
РӮЗИ 2: *Барои дониши Худо.* Дар банд буданашон, бигзор фарзандонам лаҳзаҳои ором дошта бошанд, ки дар онҳо метавонанд дар бораи Худо дар ҳаёташон фикр кунанд ва мулоҳиза ронанд (Заб. 46:10).
РӮЗИ 3: *Барои меҳрубонии сухан.* Бисёре аз кӯдакон сахт захмӣ шудаанд, зеро онҳо мавриди танқид ва масхара қарор гирифтаанд. Бигзор фарзандонам дар суханашон меҳрубонӣ зоҳир кунанд. Бигзор Забур 19:14 барои онҳо дуруст бошад: «Суханони даҳони ман ва мулоҳизаи дили ман дар назари Ту мақбул бошад».
РӮЗИ 4: *Барои шинохтани хатогиҳо.* Бигзор фарзандонам хатогиҳои худро дарк кунанд ва дар ҷое, ки гунаҳкоранд, масъулиятро ба дӯш гиранд. Ба онҳо хоҳиши амиқ ва самимӣ диҳед, ки ҳарчи зудтар корҳоро дуруст кунанд (1 Юҳ. 1:9).
РӮЗИ 5: *Барои муҳаббат.* Бигзор фарзандонам амри Исоро иҷро кунанд, ки «якдигарро дӯст доред» (Юҳ. 13:34). Бигзор онҳо бо муҳаббат ба ҳама дар доираи таъсири худ даст дароз кунанд.
РӮЗИ 6: *Барои устувории рӯҳонӣ.* Дар замонҳои номуайянии ахлоқӣ ва васваса, фарзандонамро тавоно созед, ки устувории рӯҳонӣ зоҳир кунанд. Бигзор суханони Еҳушаъ дар дили онҳо сахт ҷой гирад: «Ба Худованд Худои худ часпида гиред» (Еҳуш. 23:8).
РӮЗИ 7: *Барои кӯмак ба бардоштани бори гарон.* Бигзор фарзандонам онҳое бошанд, ки бо омодагӣ барои бардоштани бори дигарон даст дароз мекунанд. Бигзор фарзандонам аҳамияти иҷрои даъвати Навиштаҳоро дарк кунанд, ки «бори якдигарро бардоред» (Ғал. 6:2).
РӮЗИ 8: *Барои асбобҳои сулҳ.* Бигзор фарзандонам фикрҳо, суханон ва амалҳои худро бо Каломи Худо роҳнамоӣ кунанд: «Бо якдигар сулҳ дошта бошед» (Марқ. 9:50).
РӮЗИ 9: *Барои рушди рӯҳонӣ ва эмотсионалӣ.* Бигзор фарзандонам мисли Исо бошанд, ки «дар ҳикмат ва қад ва дар илтифоти Худо ва одамон афзуд» (Луқ. 2:52).
РӮЗИ 10: *Барои намак ва нур будан.* Бигзор фарзандонам ҳамкорӣ карданро ёд гиранд, на рақобат карданро, эҳтиром карданро, на таҳқир карданро, ва тасаллӣ доданро, на маҳкум карданро. «Шумо намаки замин ҳастед ... нури ҷаҳон» (Мат. 5:13-14).
РӮЗИ 11: *Барои муҳофизат.* Вақте ки фарзандонам имрӯз берун мераванд, бигзор муҳофизати меҳрубононаи Ту дар пеши онҳо, дар паси онҳо, бар онҳо ва дар паҳлӯи онҳо бошад. Имрӯз онҳоро аз ҳар хатар, беморӣ ва осеб муҳофизат кунед (Ибр. 13:5).
РӮЗИ 12: *Барои имон дар замонҳои душвор.* Ҳар гоҳ фарзандонам бо озмоиш, мушкилот ё тарс рӯ ба рӯ шаванд, бигзор онҳо барои роҳнамоӣ ва қувват ба Ту рӯ оваранд. Бигзор фарзандонам ин ваъдаи пурқуввати Навиштаҳоро донанд: «Худои абадӣ паноҳгоҳи туст, ва дар зери он дастҳои абадӣ ҳастанд» (Такр. 33:27).
РӮЗИ 13: *Барои дилсӯзӣ нисбат ба дигарон.* Ба фарзандонам дилҳои муҳаббат ва дилсӯзӣ барои онҳое диҳед, ки ҷомеа онҳоро нодида мегирад. Бигзор онҳо аҳамияти ин амри Китоби Муқаддасро дарк кунанд: «Ман гурусна будам ... ташна будам ... бегона будам ... урён будам ... бемор будам ... дар зиндон будам ва шумо назди Ман омадед» (Мат. 25:35-36).
РӮЗИ 14: *Барои афзоиш дар файз.* Рӯз аз рӯз, бигзор фарзандонам «дар файз ва дониши Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ афзоиш ёбанд» (2 Пет. 3:18).
РӮЗИ 15: *Барои қаноатмандӣ.* Бигзор фарзандонам ҳамон қаноатмандии рӯҳониро парвариш кунанд, ки Павлуси расул гуфт: «Ман омӯхтам, ки дар ҳар ҳолате, ки бошам, қаноатманд бошам» (Фил. 4:11).
РӮЗИ 16: *Барои беғараз будан.* Ба фарзандонам муҳаббати бештар, худдорӣ бештар, омодагии бештар барои қурбонӣ кардан барои дигарон диҳед. Бигзор онҳо амиқ дарк кунанд, ки «додан аз гирифтан баракаттар аст» (Аъм. 20:35).
РӮЗИ 17: *Барои ҳикмат.* Бигзор Рӯҳи Ту дар ҳаёти фарзандонам чунон ҳузур дошта бошад, ки фикрҳои онҳо фикрҳои Ту ва ғояҳои онҳо ғояҳои Ту бошанд (Қӯл. 2:2-3).
РӮЗИ 18: *Барои пур аз умед будан.* Новобаста аз он ки ба фарзандонам чӣ рӯй медиҳад, бигзор онҳо пур аз умед бошанд, ки аз гирифтани ҳар гуна ноумедӣ пешгирӣ мекунад. Бигзор «Худои умед» онҳоро бо тамоми шодӣ ва сулҳ пур кунад (Рум. 15:13).
РӮЗИ 19: *Барои истодагарӣ.* Фарзандонамро аз бетоқатӣ ва пеш аз мӯҳлат даст кашидан нигоҳ доред. Дар онҳо истодагарӣ ва сабрро инкишоф диҳед, то вақте ки бо мушкилоти бузург рӯ ба рӯ мешаванд, ба осонӣ даст накашанд. Бигзор онҳо «дар умед шодӣ кунанд, дар андӯҳ сабр кунанд, дар дуо истодагарӣ кунанд» (Рум. 12:12).
РӮЗИ 20: *Барои муҳаббати пурҳаваси Худо.* Дар фарзандонам ҳаваси дӯст доштан ва хидмат кардан ба Туро парвариш кунед. Бигзор фарзандонам ҳамон гуна муҳаббати пурҳавас ба Туро дошта бошанд, ки нависандаи забур дошт: «Ман Туро, эй Худованд, бо тамоми дили худ ҳамду сано хоҳам гуфт; Ман ҳамаи корҳои аҷиби Туро нақл хоҳам кард. Ман шодӣ хоҳам кард ва дар Ту хурсандӣ хоҳам кард» (Заб. 9:1-2).
РӮЗИ 21: *Барои саховатманд будан.* Дар фарзандонам хоҳиши бахшидани худ ва дӯст доштани якдигарро ҷой диҳед. Бигзор онҳо ҳамеша дар амал шарафманд, дар сухан самимӣ ва дар муносибат бо дигарон мулоим бошанд (Юҳ. 15:12).
РӮЗИ 22: *Барои бахшанда будан.* Фарзандонамро бо рӯҳи бахшиш пур кунед. Ҳар гоҳ онҳо осеб мебинанд, бигзор онҳо бибахшанд ва ба ин васила худро аз бори кина озод кунанд. Бигзор онҳо ин сухани расулро ҷиддӣ қабул кунанд: «Бошед ... якдигарро бахшед, чунон ки Худо дар Масеҳ шуморо бахшид» (Эфс. 4:32).
РӮЗИ 23: *Барои доштани рӯҳи омӯзанда.* Фарзандонамро огоҳ кунед, ки ҷаҳон пур аз муаллимон аст. Бигзор онҳо дигаронро ҳамчун фиристодаи Ту бубинанд, ки ба онҳо омӯзанд, ки чӣ тавр сабрноктар, меҳрубонтар ва дилсӯзтар бошанд (Эфс. 4:11-16).
РӮЗИ 24: *Барои истифодаи оқилонаи истеъдодҳои онҳо.* Барои пур кардани фарзандонам бо тӯҳфаҳо, истеъдодҳо ва қобилиятҳои зиёд ба Ту шукр. Вақте ки онҳо ба камол мерасанд, бигзор онҳо дар истифодаи тӯҳфаҳои худ барои кӯмак ба дигарон ва ҷалол додани Ту ҳикмат зоҳир кунанд (1 Қӯр. 12:4-11).
РӮЗИ 25: *Барои ростқавл будан.* Бигзор фарзандонам ҳамеша дар рафтор ва суханашон ростқавлӣ зоҳир кунанд. Бигзор дар он чизе, ки онҳо мегӯянд ва мекунанд, ҳеҷ чизи фиребанда набошад. Дар онҳо огоҳиро ҷой диҳед, ки ҳаёт вақте ки бар ростқавлӣ бунёд ёфтааст, осонтар мегузарад (Заб. 15:1-3).
РӮЗИ 26: *Барои амалӣ кардани меҳмоннавозӣ.* Бигзор фарзандонам нисбат ба дигарон кушода ва тасдиқкунанда бошанд. Бигзор онҳо онҳое бошанд, ки даст дароз мекунанд, онҳоеро, ки аз қафо мондаанд ё тарк шудаанд, ба оғӯш мегиранд. Ва бигзор онҳо шодии кӯмак кардан, додан ва мубодила карданро эҳсос кунанд (1 Пет. 4:8-9).
РӮЗИ 27: *Барои ҷасорати эътиқод.* Эътиқодҳо ҳеҷ маъно надоранд, агар ҷасорати истодан барои онҳо набошад. Бигзор фарзандонам «қавӣ ва далер бошанд» (Еҳуш. 1:6), барои онҳое, ки бераҳмона ва беадолатона муносибат мекунанд, истодагарӣ кунанд.
РӮЗИ 28: *Барои қуввати эмотсионалӣ ва рӯҳонӣ.* Ҳар гоҳ фарзандонам дарди радшавиро аз ҷониби дӯстон эҳсос мекунанд, ё ҳис мекунанд, ки онҳо мавриди тамасхур қарор гирифтаанд, онҳоро бо қуввати эмотсионалӣ ва рӯҳонӣ пур кунед. Бигзор онҳо ҳамеша дар хотир дошта бошанд, ки Ту қуввати заифон, таровати хастагон ва тасаллиди дилшикастагон ҳастед (Юҳ. 16:33).
РӮЗИ 29: *Барои фурӯтанӣ дар ғалаба ва шараф дар шикаст.* Ҳаёт аз қуллаҳо ва водиҳо, бурдҳо ва бохтҳо иборат аст. Замонҳое хоҳад буд, ки фарзандонам дастовардҳои муҳим ба даст меоранд ва замонҳои дигар, ки онҳо дарди бохтро эҳсос мекунанд. Бигзор онҳо дар ғалаба фурӯтанӣ ва дар шикаст шараф дошта бошанд (Мас. 16:18-20).
РӮЗИ 30: *Барои худам ҳамчун волидайн.* Маро бо ҳассосият ва фаҳмиш пур кунед, то ки ман роҳҳои беҳтарини роҳнамоии фарзандонамро дарк кунам, то онҳо дар ҳикмат ва муҳаббати Ту афзоиш ёбанд (Мас. 22:6).
РӮЗИ 31: *Барои сабри волидайн.* Ҳарчанд ҳаёти оилавӣ аксар вақт пурғавғо ва банд аст, ба ман кӯмак кунед, ки бо сабр ба ташвишҳо, мушкилот ва проблемаҳое, ки фарзандонам доранд, гӯш диҳам (Яъқ. 1:19).
«Барои ҳеҷ чиз ғамгин набошед, балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед; ва сулҳи Худо, ки аз ҳар гуна фаҳмиш болотар аст, дилҳо ва ақлҳои шуморо тавассути Исои Масеҳ нигоҳ медорад». Филиппиён 4:6-7
