Уплок – майи 2018 — Маҷаллаи Файз ва Ҳақиқат
Агар имондор гуноҳ кунад, чӣ мешавад?
Агар мо, имондорон, гуноҳ кунем, пас чӣ мешавад? Оё ин метавонад мавқеи моро ҳамчун фарзандони Худо тағйир диҳад? Оё мо аз ҳузури Худо дур карда мешавем?
Ҷавобро дар Ибриён 9 ва 10 пайдо мекунем. Масеҳ наҷоти абадӣ ёфтааст. «Зеро ки Ӯ бо як қурбонӣ онҳоеро, ки муқаддас мешаванд, то абад комил гардонид» (Ибр. 10:14). Муносибати мо ҳамчун махлуқот бо Худо барои ҳама давру замон муқаррар шудааст. Мо ба муносибати фарзандон бо Падар оварда шудаем ва ин муносибат ҳеҷ гоҳ тағйир нахоҳад ёфт.
Аммо оё Падари мо гуноҳҳои фарзандони Худро нодида мегирад? Падари мо Худоест, ки Нур аст ва дар Ӯ ҳеҷ зулмоте нест. Ӯ барои дидани гуноҳ хеле муқаддас аст. Ӯ бояд аз ҷониби онҳое, ки ба Ӯ наздик мешаванд, муқаддас дониста шавад. Ӯ наметавонад бо ҳеҷ гуноҳе дар фарзандони Худ тоқат кунад. Чӣ тавр Ӯ, Қуддус, метавонад бо гуноҳ ё бо касе, ки аз гуноҳ олуда шудааст, муошират кунад? Аз ин рӯ, муоширати мо бо Падар ва Писари Ӯ фавран бо ҳар як фикр, сухан ва амали гуноҳкор қатъ мегардад. Ин муошират то даме ки гуноҳ ба таври худотарсона бартараф нашавад, барқарор намешавад. «Агар мо гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ амин ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беинсофӣ пок созад» (1 Юҳ. 1:9). Танҳо тавассути иқрор ва худшиносӣ мо пок мешавем.
Худшиносӣ – Ягона роҳи барқарор кардани муошират Ибодат 5:1-4 се гурӯҳи асосии олудагиҳоро, ки дар ҳаёти ҳаррӯза рух медиҳанд, барои мо номбар мекунад:
- Набудани шаҳодат бар зидди бадӣ ё барои некӣ (ояти 1). Нодида гирифтани чизе низ метавонад гуноҳ бошад.
- Олудагиҳо тавассути чизҳое, ки аз берун меоянд (ояти 2). Инҳо оқибатҳои амалан ҷудо нашудан аз он чизест, ки аз ҷаҳон аст.
- Гуноҳҳое, ки аз дили худи мо мебароянд (ояти 4). Чунин гуноҳҳо натиҷаи ҳушёр набудан ва набудани худдорӣ мебошанд.
- Ояти 15 ва оятҳои баъдӣ истифодаи чизеро илова мекунанд, ки Худо барои худи шахс нигоҳ доштааст, дар ҳоле ки Ибодат 6:1-7 гирифтан ё нигоҳ доштани чизеро, ки ба дигаре тааллуқ дорад, дар бар мегирад.
Агар исроилӣ гуноҳ карда бошад, чӣ тавр ӯ пок карда мешуд? Танҳо як роҳ вуҷуд дошт ва он дар Ибодат 5:5-6 зикр шудааст: «Ва чунин хоҳад шуд, ки агар ӯ дар яке аз ин чизҳо гунаҳкор бошад, ӯ иқрор хоҳад кард, ки дар он чиз гуноҳ кардааст. Ва ӯ қурбонии гуноҳи худро барои гуноҳаш, ки кардааст, ба Худованд хоҳад овард». Ба ин чизҳои дигарро низ илова кардан мумкин буд, масалан, бештар аз он чизеро, ки аз Худованд ё аз бародари худ гирифта шуда буд, ҷуброн кардан (5:16, 6:5). Аммо талаботи аввал иқрор кардани гуноҳ ва овардани қурбонии гуноҳ буд.
Худшиносӣ – иқрор кардани гуноҳҳои худ ва ба ин васила нокомиҳои худ – шарти зарурии ҳама бахшиш ва барқароршавӣ аст (ниг. 1 Қӯр. 11:31; 1 Юҳ. 1:9). Худо мехоҳад моро ба худшиносии ҳақиқӣ биёрад, яъне Ӯ мехоҳад, ки мо на танҳо амалеро, ки кардаем, балки ҳолати худро низ доварӣ кунем, чунон ки Довуд дар Забур 51:5-7 кард. Аз ин рӯ, Ӯ чашмони моро ба салиб мегардонад, то мо бифаҳмем, ки гуноҳ чист. Ин маънои онро надорад, ки хуни Масеҳ бояд дубора ба мо татбиқ шавад. Ин як бор барои ҳама рӯй додааст, аммо мо бояд дарк кунем, ки гуноҳҳо – ҳатто он гуноҳе, ки ман ҳоло кардам – чӣ қадар даҳшатноканд, ва мо инро тавассути дидани он чизе, ки Худованд Исо барои гуноҳҳои мо дар салиб азоб кашид (қурбонии гуноҳ) мекунем. Пас, дар Ибодат 1-7, мо худи салибро намеёбем, балки ба салиб назар мекунем. Худи салиб, ҳамчун асоси наздикии мо ба Худо, дар Ибодат 16 ва Хуруҷ 29 пайдо мешавад.
Танҳо бо назар кардан ба он чизе, ки Худованд Исо барои гуноҳҳои мо дар Ҷолҷота азоб кашид, мо мефаҳмем, ки гуноҳҳо чӣ қадар даҳшатноканд. Ӯ бояд аз ҷониби Худо тарк карда мешуд, доварии Худоро бардошт, мурд – зеро Ӯ «худаш гуноҳҳои моро дар бадани Худ бар дарахт бардошт» (1 Пет. 2:24). Бо ин роҳ мо ба доварии ҳақиқии худ ва ғамгинии ҳақиқӣ барои он чизе, ки кардаем, мерасем. Биёед ҳеҷ гоҳ гуноҳро сабук нагирем. Ҳеҷ гоҳ фаромӯш накунед, ки иқрор кардани гуноҳ ягона роҳи барқарор кардани муошират аст – иқрор дар назди Худо ва дар назди одамон, вақте ки онҳо аз он чизе, ки мо кардаем, таъсир дидаанд.
Гуноҳҳои номаълум Аксар вақт мо гуноҳҳоеро мекунем, ки аз онҳо огоҳ нестем, ва баъзан ҳатто вақте ки фикр мекунем, ки коре хуб мекунем. Аммо нодонӣ моро бегуноҳ намекунад! «Агар касе гуноҳ кунад ва яке аз ин чизҳоеро, ки аз рӯи аҳкоми Худованд манъ аст, кунад, ҳарчанд ӯ намедонад, аммо гунаҳкор аст ва гуноҳи худро бардорад» (Ибодат 5:17). Аз ин рӯ, Довуд дар Забур 19:12 дуо кард: «Маро аз гуноҳҳои пинҳонӣ пок соз».
Агар мо ин гуноҳҳоро иқрор кунем ва ба ин васила муоширатро бо Падар барқарор кунем, мо бояд аввал аз онҳо огоҳ шавем. Аз ин рӯ, дар Ибодат гуфта шудааст: «Агар гуноҳи ӯ, ки дар он гуноҳ кардааст, ба дониши ӯ расад...» (4:23). Аммо кӣ бояд инро кунад? Кӣ бояд моро аз фикрҳо, суханҳо ва амалҳое, ки дигарон аз онҳо хабар надоранд, огоҳ созад? Ва кӣ бояд моро маҳкум кунад, вақте ки мо худро ҳақ мешуморем? Барои ин ҳам, муҳаббати Худо чора андешидааст. «Фарзандони ман, ин чизҳоро ба шумо менависам, то гуноҳ накунед. Ва агар касе гуноҳ кунад, мо назди Падар Шафоатгар дорем, Исои Масеҳи Одил» (1 Юҳ. 2:1). Биёед ин оятро хуб хонем ва дар бораи он мулоҳиза ронем.
Масеҳ Шафоатгари мо Ягона оятҳои дигаре, ки ин калимаи юнонии парақлетос, ки дар ин ҷо «Шафоатгар» тарҷума шудааст, истифода шудааст, дар Юҳанно 14:16,26, 15:26 ва 16:7 пайдо мешаванд, ки дар ҳар як «Тасаллидиҳанда» тарҷума шудаанд ва ба Рӯҳулқудс ишора мекунанд. Эзоҳи поёнӣ дар тарҷумаи Дарби (JND) ба мо хабар медиҳад, ки ин калимаи юнонӣ маънои «касе, ки кори касеро пеш мебарад ва ба ӯ кӯмак мекунад» дорад.
Худованд Исо ҳоло хидмати Худро дар осмон барои мо идома медиҳад. Ӯ онро дар назди Худо ҳамчун Довар идома намедиҳад, зеро то ҷое ки ба Худо дахл дорад, парвандаи мо дар салиб пурра ҳал шудааст, балки дар назди Худо ҳамчун Падар. Худованд Исо Шафоатгари мо назди Падар аст, вақте ки мо гуноҳ мекунем. Барои имондорон, Ӯ танҳо вақте ки мо тавба мекунем ва гуноҳҳои худро иқрор мекунем, Шафоатгари мо намешавад. Не, лаҳзае ки ман гуноҳ мекунам, Ӯ Шафоатгари ман дар осмон аст, ки маро ва кори маро назди Падар намояндагӣ мекунад.
Ва мо кӣ гуфтем, ки ин Шафоатгар аст? Ӯ Исои Масеҳи Одил аст. Ӯ ба адолати Падар комилан мувофиқат мекунад ва дар айни замон Ӯ адолати ман аст (1 Қӯр. 1:30). Ӯ кореро анҷом додааст, ки он қадар комил аст, ки Ӯ на танҳо кафорат ё қонеъкунандаи гуноҳҳои мост, балки Ӯ барои тамоми ҷаҳон чунин аст. Ҳамин тариқ, ҳам аз ҷиҳати шахсияти Худ ва ҳам аз ҷиҳати кори Худ Ӯ дар назди Падар комилан қобили қабул аст – ва на камтар аз он вақте ки Ӯ Шафоатгари ман аст, вақте ки ман гуноҳ кардаам.
Пеш аз ин мо дидем, ки бахшиш танҳо пас аз иқрор аст. Аз ин рӯ, қисми дуюми хидмати Худованд Исо ҳамчун Шафоатгари мо ин аст, ки Ӯ бо мо машғул аст ва моро ба иқрор кардани гуноҳи худ меорад. Ҳама ҷалол ба Ӯ бод!
Ҳ. Л. Ҳейкооп
