САВОЛ: Оё ғайбат гуноҳ аст? Агар ҳамин тавр бошад, чаро ин қадар масеҳиён ба он машғуланд, хусусан вақте ки яке аз пешвоёни онҳо гумонбар мешавад, ки афтодааст?
*ҶАВОБ:*Китоби Муқаддас дар бораи ғайбат хеле кам мегӯяд, аммо он чизе ки мегӯяд, бешубҳа ин амалро барои ҳеҷ кас тавсия намедиҳад. Ин калима дар Аҳди Ҷадид танҳо як маротиба, дар робита бо бевазанони ҷавон дар 1 Тимотиюс 5:11-15 истифода шудааст.
Дар он ҷо мо дастуроти Худоро дар бораи бевазанони ҷавон дорем, бешубҳа онҳое, ки аз шастсолагӣ хурдтаранд ва зоҳиран онҳое, ки дар синни таваллуд ҳастанд. Онҳо дар ояти 14 ташвиқ карда мешаванд, ки «шавҳар кунанд, фарзанд таваллуд кунанд, хонаро идора кунанд, ба душман имконият надиҳанд, ки сухани нангин гӯяд». Дар байни сабабҳои додани ин дастурот майли онҳо ба зидди Масеҳ бешарм шудан, «бекор будан, аз хона ба хона саргардон шудан, ва на танҳо бекор, балки ғайбатчӣ ва дахолаткунанда будан, чизҳоеро гуфтан, ки набояд гӯянд» (5:13). Аз ин оят маълум аст, ки ғайбат дар назари Худо гуноҳ аст, ки Ӯ мехоҳад халқаш аз он дурӣ ҷӯяд. Худо ба шахсиятҳо эҳтиром намегузорад. Ӯ бо меъёрҳои дугона амал намекунад, аз ин рӯ ғайбат ба ҳеҷ ваҷҳ танҳо гуноҳе нест, ки бевазанони ҷавон бояд аз он дурӣ ҷӯянд, балки гуноҳест, ки ҳар яки мо бояд аз он дурӣ ҷӯем.
Аммо биёед на танҳо ба як ояте назар кунем, ки мустақиман калимаи «ғайбат»-ро истифода мебарад; биёед назари худро ба баъзе оятҳои дигар васеъ кунем, ки ба мо дар бораи истифодаи забонҳои мо дастур медиҳанд. Китоби Аҳди Қадими Масалҳо аз чунин оятҳо пур аст. Аксари Яъқуб 3 ба истифодаи дурусти забонҳои мо бахшида шудааст. Худованд Исо ба мо ҳам дар Луқо 6:45 ва ҳам дар Матто 12:34 мегӯяд, ки аз фаровонии дил даҳон сухан мегӯяд. Агар мо дастури Филиппиён 4:8-ро риоя кунем, дилҳои пурраи мо забонҳои моро водор мекунанд, ки чизҳои мусбат гӯянд. Мо дар он ҷо мехонем: «Ниҳоят, бародарон, ҳар чизе ки ҳақиқӣ аст, ҳар чизе ки наҷиб аст, ҳар чизе ки одилона аст, ҳар чизе ки пок аст, ҳар чизе ки зебо аст, ҳар чизе ки хуб аст, агар ягон фазилат ва агар ягон чизи сазовори ситоиш бошад – дар бораи ин чизҳо мулоҳиза ронед.»
Эфсӯсиён 4:17-5:21 ба мо дастуроти хеле амалӣ медиҳад. Ба мо гуфта шудааст, ки одами кӯҳнаро дур кунем ва одами навро пӯшем, дурӯғро дур кунем ва бо ҳамсояи худ ростӣ гӯем. «Аз даҳони шумо ҳеҷ сухани бад набарояд, балки он чизе ки барои сохтмони зарурӣ хуб аст, то ки ба шунавандагон файз бахшад ... Ҳама талхӣ, хашм, ғазаб, доду фарёд ва сухани бад аз шумо дур карда шавад, бо тамоми бадӣ» (4:29,31 NKJV). Чизҳое ҳастанд, ки барои муқаддасон мувофиқанд, ва бисёр чизҳое ҳастанд, ки мувофиқ нестанд. Мо бояд бифаҳмем, ки барои Худованд чӣ мақбул аст, ва онро иҷро кунем. «Самари Рӯҳ дар тамоми некӣ, адолат ва ростӣ аст» (5:9).
Бешубҳа, агар пешвои калисо афтода бошад ва гунаҳкор бошад, ин бояд моро сахт фурӯтан кунад. Дар он ҷое ки бо гуноҳ мубориза бурдан лозим аст, бигзор он ба таври худотарсона ва ростқавлона анҷом дода шавад. Ҳам Яъқуб ва ҳам Петрус ба мо он чизеро, ки мо аллакай дар Масалҳо меёбем, хотиррасон мекунанд, ки «муҳаббат бисёр гуноҳҳоро мепӯшонад» (Яъқ. 5:20; 1 Пет. 4:8; Мас. 10:12). Муҳаббат бешубҳа дар бораи онҳо ғайбат намекунад. Ғайбат ҳеҷ гоҳ манфиатҳои беҳтарини шахси ғайбатшударо дар назар надорад. Хоҳ қасдан ё беихтиёр, ғайбат кӯшиш мекунад, ки симои ғайбатчӣро ба ҳисоби шахси ғайбатшуда созад.
Донистани он, на танҳо тахмин кардан, ки Петрус ҳамон шом Ӯро инкор мекунад, Худованд Исо ҳам ӯро огоҳ кард ва ҳам ба ӯ итминон дод, ки Ӯ барои ӯ дуо кардааст, то имони ӯ ноком нашавад. Пас аз эҳёи худ Худованд Петрусро ба таври хусусӣ ва оммавӣ барқарор кард. Дигар ҳеҷ гоҳ дар Каломи Худо нокомии Петрус, на аз ҷониби Худованд ва на аз ҷониби ҳамроҳони Петрус, ба миён оварда нашуд. Бигзор мо аз ин дарс гирем ва он чизеро, ки меомӯзем, амалӣ кунем.
Ҷавоб аз ҷониби Евгений П. Веддер, хурдӣ.
